Otrzymane komantarze

Do wpisu: Kto wierzy, że gospodarka kręci się sama, niech spróbuje posłodzić herbatę mieszaniem
Data Autor
mjk1
To bardzo ładna wizja – świat, w którym każdy problem rozwiązuje się sam przez „konkurencję walutową”. Ale niestety, to bardziej bajka niż ekonomia.Po pierwsze, pieniądz może utknąć — i to nie w kanapie. Wystarczy spojrzeć na rosnące rezerwy banków w czasie kryzysów, na zyski firm nieprzekładane na inwestycje czy na biliony dolarów krążące w spekulacjach finansowych, które nigdy nie wracają do realnej gospodarki. To nie margines, to rdzeń współczesnego systemu.Po drugie, „konkurencja walutowa” nie rozwiązuje problemu, tylko go mnoży. Bo jeśli pieniądz przestaje być powszechnym miernikiem wartości, zaczyna się chaos. Nie da się zbudować stabilnej gospodarki, w której każdy sklep, każdy pracodawca i każdy kredyt ma własną walutę. To właśnie dlatego nawet Friedman – ojciec liberalizmu monetarnego – pisał, że państwo musi zapewniać jednolity środek wymiany, bo inaczej całość rozsypie się jak rynek z tysiącem różnych miar metra i kilograma.A dolary w PRL-u nie były żadną konkurencją walutową, tylko symptomem niewydolności systemu. Ucieczką w alternatywę, a nie rozwiązaniem. Pieniądz nie potrzebuje konkurencji, tylko zaufania i równowagi między obiegiem a realną wartością. A to już nie jest kwestia „wolnego rynku”, tylko, niestety, zdrowego rozsądku.Ale jak Pan w to wierzy, to mnie nic do tego a jeżeli uda się Panu jeszcze kogoś przekonać do tej wizji, to pański sukces. Ja tylko przestrzegam. A jak uda się Panu podważyć Friedmana, może i Nobel się trafi.
Grzegorz GPS Świderski
Pieniądz nie może utknąć w oszczędnościach, w spekulacji czy czymkolwiek. Zdarza się, że ludzie banknotami się podcierają, a monety chowają w kanapie, ale to margines bez żadnego znaczenia. Jednak nawet jeśli się boimy, że ludzie mogą zwariować na większą skalę, to jedyne rozwiązanie to konkurencja walutowa. Gdy jacyś ludzie czy mechanizmy z jakiś powodów wstrzymają obieg jakieś waluty, to bez problemów transakcje, które obsługiwała, obsłuży inna waluta. Wszystkie zjawiska monetarne wywołuje rząd, urzędnicy czy podmioty od nich zależne, więc by ich nie było, lepiej operować walutami niezależnymi od rządu. Za PRL-u rząd psuł złotówkę, to zastąpiły ją dolary: naszeblogi.pl
mjk1
Nie chodzi tu o żadne żonglowanie metaforami, tylko o realne różnice znaczeniowe, które przekładają się na praktykę gospodarczą. „Krążenie pieniądza” to nie figura retoryczna, tylko opis mechanizmu przepływu środków w systemie – pytanie brzmi, czy ten przepływ sam się utrzymuje, czy wymaga bodźców z zewnątrz (popytu, inwestycji, kredytu, emisji itd.).Kiedy ktoś mówi, że „pieniądz krąży”, zakłada pewien ideał – że wszystko, co zostało zarobione, natychmiast wraca do obiegu. Ale w rzeczywistości część pieniędzy zostaje zatrzymana: w oszczędnościach, w zyskach nieinwestowanych, w podatkach, w długu. I właśnie ta luka między przepływem a zatrzymaniem jest sednem problemu.Więc nie spór o słowa, tylko o mechanizm: czy kapitalizm potrafi się sam bilansować, czy potrzebuje kogoś, kto ten obieg sztucznie domknie. Kalecki, Keynes czy nawet Friedman próbowali na to odpowiedzieć – każdy inaczej. Sofistyka zaczyna się dopiero tam, gdzie udajemy, że problemu nie ma.
mjk1
Nie zrozumiał Pan, nie chodzi o to, że Keynes odkrył sam fakt, iż pieniądz krąży — to wiedzieli już Quesnay, Smith i nawet Kopernik. Keynes zrobił coś zupełnie innego: pokazał, że ten obieg nie jest automatyczny.To znaczy: pieniądz faktycznie może „krążyć”, ale nie musi. Może utknąć w oszczędnościach, w spekulacji, w nadmiarze kapitału niepracującego. I właśnie w tym miejscu Keynes mówi: jeśli obieg się załamuje, to nie działa już „niewidzialna ręka rynku”, tylko zaczyna się recesja.Więc ma Pan rację, że sam fakt krążenia nie jest jego tezą — to banał. Ale już pytanie, co się dzieje, gdy pieniądz krążyć przestaje – to dokładnie fundament teorii Keynesa. 
Dark Regis
Myślę, że to jest czysta sofistyka. Po prostu posługujemy się różnymi znaczeniami identycznych semiotycznie terminów, co przypomina tłumaczenie z jednej metafory na inną, a nie dotykanie sedna problemu.
Grzegorz GPS Świderski
Ale ten cytat, to nie jest żadna teoria czy poglądy, to są fakty. Nie ma żadnego obiegu dochodów, jest obieg pieniądza. Ja nigdzie nie twierdziłem, że ten obieg tworzy wartości, on tylko ułatwia handel, co stwarza warunki do bardziej optymalnej produkcji. To, że pieniądz krąży, to nie jest teza Keynesa, ale powszechnie znany fakt opisywany nawet przez Kopernika. Pieniądz nie znika w żadnej skali — chyba że się spali banknoty w kominku.
mjk1
To bardzo barwna wizja, trochę zagmatwana, ale niestety ekonomicznie całkowicie błędna. Postaram się uporządkować:Po pierwsze – pieniądz nie „mnoży się” od samego krążenia. Każda transakcja z podatkiem nie tworzy nowej stówki, tylko przesuwa istniejącą część wartości z sektora prywatnego do publicznego. Państwo te środki wydaje dalej, ale bilans całości nie rośnie. To nie reakcja łańcuchowa, tylko krążenie tej samej krwi w innych naczyniach.Po drugie – „stówa urzędnicza”, która wraca do budżetu w postaci podatku, nie anihiluje się jak cząstka kwantowa. Ona po prostu zmienia właściciela – wpływa na konto państwa, które nią reguluje inne wydatki. Dopiero nadwyżka podatków nad wydatkami lub odwrotnie (deficyt) realnie wpływa na ilość pieniądza w obiegu.Po trzecie – to nie towary krążą, tylko własność i zobowiązania. Pieniądz jest nie tylko „miarą wartości”, ale też środkiem jej transferu. Bez realnego pieniądza wymiana towarów zatrzymałaby się jak krew w zatorze.Tak więc cała ta koncepcja z „generowaniem drugiej stówy” jest piękna jak perpetuum mobile, ale działa tylko w opowieściach. W gospodarce prawdziwej, każda złotówka musi mieć pokrycie w produkcie, pracy albo długu. Reszta to magia księgowa.
mjk1
Dziękuje za brawa, ale przyznam, że teraz to już zgłupiałem totalnie, bo w komentarzu pod wcześniejszym moim tekstem napisał Pan dokładnie tak: "Au­tor zda­je się wie­rzyć, że pie­nią­dze zni­ka­ją, gdy ktoś je wy­da. Tym­cza­sem każ­dy wy­da­tek jed­nej oso­by je­st do­cho­dem in­nej. Je­śli szewc ku­pi chleb, to pie­ka­rz ma pie­nią­dze na bu­ty. Je­śli wła­ści­ciel warsz­ta­tu ku­pi no­wą skó­rę, to gar­ba­rz ma do­chód. W sys­te­mie ryn­ko­wym pie­nią­dz je­st krwio­bie­giem, nie ma­ga­zy­nem". To przecież fundament teorii obiegu dochodów, czyli dokładnie tego, co krytykuje szkoła austriacka.Trudno więc jednocześnie chwalić krytykę keynesizmu i powtarzać jego główną tezę. W mikroobrocie faktycznie każdy wydatek jest czyimś dochodem, ale w makroskali część pieniędzy znika z obiegu – gromadzi się w zyskach kapitałowych, na rynkach finansowych czy w długu. Wtedy system traci równowagę, bo nie wraca wystarczający popyt.Czyli, jak mawiał Kisiel: ma Pan rację, tylko nie bardzo wiadomo w jakiej sprawie. .
Dark Regis
No nie. Ta dykteryjka nie trzyma się kupy, bo nie uwzględnia efektów ubocznych. Ja ją swego czasu poprawiłem. Trzeba na początek uwzględnić fakt, że każdy przeskok 50 zł czy stówy od przedsiębiorcy do przedsiębiorcy generuje podatek. Część z tego podatku jest spychana na cywila klienta, ale to teraz bez znaczenia. Tak więc moja wersja brzmiała tak, że oto jedna papierowa stówa zatwierdzona do obrotu w kraju generuje w końcu drugą stówę, która wraca w podatku. Kluczem jest tu liczba przeskoków w okresie podatkowym. Czyli inaczej jeśli pieniądz krąży, to jest go paradoksalnie więcej na rynku. Istota problemu opiera się na manierze banksterów do wyliczania kondycji finansowej państw na podstawie liczby wyemitowanych pieniędzy. Z drugiej strony podałem przykład "pracowników państwa" czyli urzędników, którym państwo musi zapłacić za pracę, bo jakże by nie, którzy muszą również rozliczać podatek od pensji (czyli dochodu bo łapówek i "szkoleń" na boku nikt nie widzi). W tym przypadku pracodawca czyli państwo wyciąga stówy z kieszeni, daje urzędnikowi i każe natychmiast oddać stówę w kasie przy wyjściu. Taka stówa w ogóle nie pracuje na podatek i można powiedzieć, że jej w obiegu gospodarczym w ogóle nie ma. Są jak cząstki wirtualne - powstają i zaraz anihilują. Ale jednocześnie sprawiają, że międzynarodowym banksterom się wydaje, że na rynku jest więcej pieniądza niż rzeczywiście jest. Oczywiście mogą się te dwie ilości kompensować, czyli stówa krążąca pojawi się w tylu miejscach, że skompensuje stówę, z której wyskakuje przy drzwiach urzędnik (czy nie zapomniałem aby o dodatkowym koszcie, pensji odbieraka przy drzwiach?). No ale wtedy to już jest czary mary albo teleportacja kwantowa, bo nie ma żadnego mechanizmu, który byłby w stanie obliczyć dokładnie prawdziwy bilans przepływów pieniężnych w państwie. Wiemy tylko, że pierwszy obieg jest korzystny dla finansów i państwo działa tak by go zdusić, zaś drugi jest niekorzystny (kursy do dulara, ejuro) i państwo działa tak, aby go każdy widział. ;) PS: To nie pieniądz krąży, tylko towary i usługi. pieniądz tylko wyraża ich wartość. Podstawowy błąd perspektywy.
Grzegorz GPS Świderski
Brawo! To bardzo celna krytyka keynesizmu i potwierdzenie tego, że to ASE ma rację.
Do wpisu: Kryptowaluta – pieniądz, którego nikt nie chce
Data Autor
Marek Michalski
Kryptowaluty jednak spełniają kryterium określone "jest miernikiem wartości, środkiem wymiany i przechowalnikiem wartości". Maja kurs, można kupić i sprzedać, trzymają wartość nadspodziewanie dobrze.Ich realna wartość jest mniejsza niż cebulek tulipanów, a nawet opadłych liści, które można wycenić na 1000PLN od sztuki, dać gwarancję przechowania i nawet można zapowiedzieć termin następnej emisji. W dodatku jest to pieniądz ekologiczny, kreowany przez fotosyntezę i obniżający poziom CO2. Trzeba jeszcze tylko wykreować na nie popyt.Z bitcoinem tak właśnie zrobiono. Ktoś gdzieś ogłosił, że można u niego za pizzę płacić bitcoinami i z czasem kula śnieżna skumulowała masę. Nie trzeba się bardzo domyślać, że potrzebny był "kapitał początkowy", ani że najłatwiej - bo bez ryzyka finansowego - mogli go stworzyć kreatorzy USD. Można oczywiście uznać za przypadkową zbieżność upadku banku Lehman Brothers 15.09.2008. i października 2008. gdy Satoshi Nakamoto opublikował białą księgę, a w styczniu 2009 pierwszą wersję implementacji Bitcoin Core.Można, ale zaufanie do parytetu złota zamieniono na petrodolara i całą dalszą kaskadę zależności, po tzw. instrumenty finansowe (pochodne do pochodnych), które klapnęły w sposób kontrolowany. Nie dziwi więc kolejna ucieczka do przodu. 
Grzegorz GPS Świderski
Jest już polemika: naszeblogi.pl
Grzegorz GPS Świderski
Ten tekst to populistyczny manifest neomerkantylisty, ubrany w język „zdrowego rozsądku”. W sensie logicznym to konglomerat:błędu petitio principii (z góry zakłada, że „pieniądz to to, co państwo uznaje”),mylenia instytucji z wartością,oraz psychologicznej projekcji (autor wierzy w autorytet, a nie rozumie zaufania rozproszonego).Napiszę o tym osobną notkę. Póki co zapraszam do poczytania polemiki pod tą notką: naszeblogi.pl
NASZ_HENRY
,.,.,. ,. "Prawda rzadko bywa przyjemna. Prawie zawsze ma gorzki smak"…” c.d.n.🌼
Do wpisu: Dlaczego kapitalizm się nie bilansuje — historia jednej pary butów.
Data Autor
spike
tak też pomyślałem :)
tricolour
Jeżeli sprawia ci to frajdę, to pobaw się koniecznie - rzeczy robione z radości są najlepsze.Pokaż w okolicy Świąt, chętnie obejrzę.
spike
mam też wersję skromniejszą w akwareli, może się tym modelem pobawię, by lepiej wyglądał obraz, święta nadchodzą, będzie w sam raz.
tricolour
Tak, bardzo ładne. Jeśli to AI, to udane - nie przeczę. Tak udane, jak malowane ludzką ręką.Problem jednak w tym, że wolę żywą kobietę, nie film porno.😁😁😁Ale tak - bardzo udane.
spike
@tri- tak poza tematem, rozmawialiśmy o tym, zobacz i oceń:th.bing.com 
spike
jedna uwaga, pieniądze z rynku nie znikają, są kumulowane, by potem się pojawić, to ludzka cecha, planowanie, zwierzęta żyją z dnia na dzień, (pomijam wyjątki).Kiedyś pieniądz był reglamentowany by był wykonany ze złota lub srebra, obecnie jest wartość pieniądza reguluje produkcja, popyt i podaż, a to rodzi mechanizmy manipulacji.
mjk1
Masz rację Danusiu — pojedynczy szewc to dziś już raczej anegdota niż codzienność. Ale właśnie o to chodziło w tym przykładzie: nie o szewca jako zawód, tylko o mechanizm działania gospodarki kapitalistycznej. Szewc był tu tylko ilustracją, bo łatwiej zrozumieć zasadę na prostej historii niż na przykładzie korporacji czy globalnych łańcuchów dostaw.Współczesny „szewc” to dziś cały zakład obuwniczy, koncern albo fabryka. Mechanizm jednak pozostaje dokładnie ten sam: płace wszystkich pracowników plus zysk właściciela nigdy nie pokrywają wartości całej produkcji. W skali mikro to nie przeszkadza, ale w skali makro prowadzi do chronicznego niedoboru pieniądza w obiegu — tej słynnej „luki popytowej”, o której pisał Kalecki.Dlatego historia o szewcu nie jest opowieścią o przestarzałym rzemiośle, tylko o fundamentalnej wadzie systemu, który nawet w epoce zrobotyzowanych fabryk działa dokładnie tak samo, tylko na większą skalę. Dziś zamiast jednego szewca mamy miliony pracowników korporacji, ale problem pozostaje identyczny. 
mjk1
Zabawne, jak często w dyskusjach o gospodarce pojawia się ten sam refren: „Zysk nie znika, przecież ktoś go wydaje, tylko nie chowaj pod materacem”. Otóż problem nie w tym, że ktoś coś „wywozi na Księżyc”, tylko w tym, że suma płac i zysków zawsze jest mniejsza niż wartość sprzedanych towarów. Nawet jeśli nikt nie trzyma pieniędzy w skarpecie, to i tak w obiegu brakuje części środków potrzebnych do wykupienia całej produkcji.W realnym kapitalizmie ta luka jest łataną przez kredyt, dotacje, eksport lub inflację, czyli zawsze przez jakieś sztuczne „dolewanie” pieniędzy do systemu. Inaczej — zatrzymuje się obrót. To nie „dojenie”, tylko naturalna konsekwencja konstrukcji systemu, w którym pieniądz jest jednocześnie środkiem wymiany i celem akumulacji.Zysk nie znika w próżni, ale jego krążenie ma zupełnie inną dynamikę niż krążenie płac. I to właśnie dlatego gospodarka musi być stale „podgrzewana” nowym pieniądzem, by nie zgasła jak ognisko, w którym wypalono cały tlen.Więc nie, nikt nie wywozi pieniędzy na Księżyc. One po prostu znikają z rynku szybciej, niż na niego wracają.
tricolour
Zdaje się, że kolega Mjk widzi zysk jako coś, co się wyciąga z gospodarki i wywozi na niedostępny Księżyc, by tam bezużytecznie leżał. Dojenie takie.Jeżeli ktoś pieniądze pcha do materaca, a sam chodzi oberwany, to mu się rzeczywiście system pod nazwą "życie" nie domyka. 
spike
Miałem taki przypadek, w pewnej produkcji były założone pewne straty, co jest oczywiste, ja opracowałem nową technologię, która te straty minimalizowała prawie do zera, zaznaczę, że te straty, choć za nie płacił odbiorca, były dość znaczne. Po udanych próbach, analizach etc. zgłosiłem wyniki swojej pracy, co się okazało, całą dokumentację zamknięto w sejfie, zakazano o tym mówić etc. Efekt był taki, że te wszystkie oszczędności jakie dawała nowa technologia, były złomowane.
spike
Coś w tym rozumowaniu nie gra. - -"Jeśli w całym procesie produkcji pojawia się zysk, to znaczy, że sprzedano towary drożej, niż wyniosły koszty ich wytworzenia." - - - zysk jak i strata jest wkalkulowany w produkcję.