Dużo pisze się i mówi o złodziejskiej wyprzedaży naszego narodowego majątku, likwidacji kluczowych gałęzi przemysłu, kupowaniu elit kulturalnych i naukowych za pomocą przeróżnych głównie niemieckich fundacji szczodrze rozdzielających miejscowym kolaborantom finansowe granty. Ostatnio dzięki nabitym w butelkę „frankowiczom” Polacy zaczynają rozumieć, jaką katastrofą było wyzbycie się rodzimych banków i przekazanie ich w łapy międzynarodowej szajki lichwiarzy. Zapominamy jednak o mediach, które od dawna okupują Polskę duchowo i intelektualnie stanowiąc jednocześnie coś w rodzaju ogólnego znieczulenia podczas rozległej operacji na polskim pacjencie oraz sztucznego uśmierzania jego bólu już po jej wykonaniu. Problem jest w tym, że ci zamiejscowi chirurdzy i anestezjolodzy nigdy nie pytali się nas pacjentów o zdanie. Oni wraz z miejscową zdradziecką sitwą operacyjnych instrumentariuszy z UW, SLD, KLD, AWS, PO i PSL zrobili z nas, w większości nieświadomych zagrożeń, mimowolnych dawców narządów, które wędrują później do jakiegoś zamożnego Hansa, Johna, Mordechaja czy Aleksieja.
Bez jasnego i zdrowego podziału własności mediów, opinia publiczna zawsze będzie sterowana przez obcych, którzy z państwem polskim mają najczęściej sprzeczne, a nawet wrogie mu interesy. Zauważmy jak rzadko ten problem poruszają politycy. Przecież to im w pierwszym rzędzie powinien leżeć na sercu ten problem gdyż nie można skutecznie funkcjonować i robić suwerennej polityki w kraju, w którym polityczne i obyczajowe gusta są kształtowane z ośrodków znajdujących się poza granicami Polski. Tymczasem u nas cisza, a kiedy w latach 2005-2007 Jarosław Kaczyński ledwo coś napomknął podczas konferencji prasowej o „niemieckich gazetach” w Polsce to zaraz wybuchał wielki skandal także z udziałem prawicowych pismaków robiących u „Bauera”.
Pamiętam, jak w czasach dzieciństwa zaczytywałem się w książkach Alfreda Szklarskiego opisujących przygody Tomka Wilmowskiego. Chyba pierwszymi przeczytanymi przeze mnie były, „Tomek na wojennej ścieżce” i „Tomek na tropach Yeti”. Nie wiedziałem wtedy, że autor podczas hitlerowskiej okupacji pod pseudonimem Alfred Murawski pisywał zarobkowo do ówczesnych niemieckich gadzinówek z Nowym Kurierem Warszawskim na czele. Już w 1942 władze Polski Podziemnej wymierzyły mu karę infamii gdyż większość polskich pisarzy ignorowało okupacyjną prasę i to nieraz w sposób bardzo ostentacyjny. Po wojnie Szklarski został za to skazany na osiem lat więzienia, z czego odsiedział cztery. Chciałoby się zapytać, za co go skazano skoro pisywał tylko romanse i opowiadania przygodowe? Przecież musiał z czegoś żyć zwłaszcza, że sto procent prasy, czyli tylko o dziesięć więcej niż dzisiaj, kontrolował niemiecki okupant? Tymczasem to jego pisanie wpisywało się w politykę wroga, który za pomocą prasy próbował stworzyć wrażenie normalności panującej na podbitych terenach, mimo faktu dokonywanego ludobójstwa, masowych egzekucji i powszechnie panującego terroru.
Ktoś może powiedzieć, że stosując takie porównanie posunąłem się stanowczo za daleko. Przypominam jednak, ze dzisiaj wojnę prowadzi się zupełnie inaczej, a dowodem na to niech będzie fakt, że już tylko dziesięć procent dzieli nas od sytuacji, z jaką mieliśmy do czynienia na rynku prasy w latach 1939-45. I co szczególnie warte jest uwagi, Niemcy osiągnęły to bez jednego wystrzału dzięki wykorzystaniu miejscowych zdrajców, sprzedawczyków i kolaborantów. Szczyciliśmy się zawsze, że polski naród podczas niemieckiej okupacji nigdy nie splamił się wydaniem na świat kogoś w rodzaju norweskiego kolaboranta i premiera Vidkuna Quislinga. Marna to pociecha, bo od 1945 roku po dziś dzień rodzimych Quislingów ci u nas dostatek.
Artykuł opublikowany w tygodniku Polska Niepodległa
http://polskaniepodlegla…
Nowy numer już w kioskach
