O służbach, hipotezach spiskowych i psach Pawłowa!
Dzień po masakrze w Krakowie postawiłem hipotezę spiskową. Okazała się viralem. Dostałem ponad milion wyświetleń, ponad tysiąc komentarzy i monstrualny festiwal chamstwa zaprezentowany przez pokolenie Z! Spodziewałem się polemiki, a dostałem wyzwiska, zamiast argumentów, obelgi, zamiast myślenia, odruchowe szczekanie na widok słów "służby" i "spiskowa".
Czy moja hipoteza jest rzeczywiście tak absurdalna, jak się wydaje internetowym szczylom? Co sprawia, że dzieciaki, zamiast dyskutować, reagują taką niepohamowanym chamstwem?
Odpowiedź na pierwsze pytanie znalazłem w dokumentach państwowych, aktach sądowych i historii służb specjalnych. Odpowiedzi na drugie dostarczają psychologia eksperymentalna, badania nad warunkowaniem zachowań i mechanizmami mediów społecznościowych.
I oba wątki prowadzą do zaskakująco podobnego wniosku, który dostaniecie na końcu!
🔘 Na czym polega moja hipoteza spiskowa?
7 listopada 2026 roku doszło do masakry w Krakowie i zabójstwa trzech członków rodziny Michała Oksińskiego w Ostrowcu Świętokrzyskim. Według komunikatu Prokuratury Krajowej z 9 listopada dotychczasowe dowody wskazują, że Oksiński dokonał obu zbrodni. Motywu jeszcze nie ustalono. Prokuratura nadal bada również ewentualny udział innych osób.
Ja zaproponowałem alternatywną hipotezę: a co, jeśli rodziny Oksińskiego nie zamordował on sam, lecz osoby działające na zlecenie służb specjalnych? Może polskich, a może zagranicznych, czy też służb jakiejś mafii. Co, jeśli zabójstwo rodziny posłużyło do zastraszenia go i zmuszenia do dokonania masakry? Co, jeśli obiecano mu pomoc w ucieczce i bezpieczne życie za granicą, pod warunkiem wykonania zadania?
W tej hipotezie napastnik jest wykonawcą zbrodni, a służby jej organizatorem. Zaproponowałem sprawdzenie, czy było to możliwe i czy istnieją dowody, które mogłyby taki scenariusz potwierdzić lub wykluczyć. Wskazałem również możliwy mechanizm: służby wcześniej typują osoby podatne na wykorzystanie, utrzymują z nimi kontakt i przygotowują do przyszłych operacji.
I to stwierdzenie wywołało szczególną wściekłość! Tylko że historia zna udokumentowane przypadki takich praktyk!
🔘 Służby rzeczywiście rekrutują i przygotowują zabójców
Weźmy Chile i tajną policję DINA, działającą za dyktatury Augusta Pinocheta.
W 1974 roku DINA zwerbowała Amerykanina Michaela Townleya. Wykorzystywano go następnie do operacji wymierzonych w przeciwników reżimu, w tym do zabójstw poza granicami Chile.
W 1974 roku uczestniczył w zamachu bombowym na generała Carlosa Pratsa i jego żonę w Buenos Aires. W 1976 roku brał udział w przygotowaniu zamachu w Waszyngtonie, w którym zginęli Orlando Letelier i Ronni Moffitt.
To nie jest żadna fantastyka. Zachowały się zeznania uczestników i odtajnione dokumenty amerykańskiego Departamentu Stanu. George Washington University opublikował również dokumenty zawierające wyznania Townleya i opis jego kariery w DINA.
Zwróćcie uwagę na mechanizm. Służby werbują człowieka, przygotowują go, zapewniają zaplecze i wykorzystują do kolejnych zabójstw. Nie muszą za każdym razem rozpoczynać wszystkiego od zera. Mają już człowieka gotowego do wykonania zadania.
Czyli służby potrafią sobie przygotowywać zabójców na później. To historycznie udokumentowany fakt!
🔘 Służby potrafią również organizować zamachy pod fałszywą flagą!
W 1954 roku izraelski wywiad wojskowy przeprowadził w Egipcie operację Susannah, znaną później jako afera Lavona.
Zwerbowano grupę egipskich Żydów, którzy mieli podkładać bomby w obiektach cywilnych, między innymi kinach, bibliotekach i amerykańskich ośrodkach kulturalnych. Zamachy miały zostać przypisane egipskim komunistom, Bractwu Muzułmańskiemu lub miejscowym nacjonalistom. Chodziło o to, by wpłynąć na relacje Egiptu z państwami zachodnimi.
Nie opieram tego na antyizraelskiej propagandzie. Operację opisuje oficjalne archiwum izraelskiego Ministerstwa Obrony, nazywając ją wprost operacją pod fałszywą flagą.
Mamy więc państwową służbę, która rekrutuje wykonawców, przygotowuje zamachy i planuje skierować podejrzenia na zupełnie inne organizacje. To nie jest teoria spiskowa. To udokumentowany spisek!
🔘 A czy służby potrafią stworzyć zamachowca z człowieka, który wcześniej niczego nie planował?
W latach 2008–2009 informator FBI Shahed Hussain nakłaniał grupę mężczyzn do udziału w planie ataków na synagogi i samoloty wojskowe. Oferował ogromne pieniądze, pomagał przygotować scenariusz i zapewniał środki. Sprawa przeszła do historii jako Newburgh Four.
W 2024 roku sędzia federalna Colleen McMahon, podejmując decyzję dotyczącą ostatniego z czterech skazanych, ostro skrytykowała rolę FBI. Wskazała, że to służby stworzyły plan zamachu, wybrały cele i zorganizowały warunki jego realizacji. Opisała to agencja Associated Press.
Jeszcze ważniejszy jest raport Human Rights Watch i Columbia Law School "Illusion of Justice" z 2014 roku. Autorzy zbadali 27 spraw dotyczących terroryzmu i wykazali przypadki, w których informatorzy służb aktywnie tworzyli scenariusze zamachów, prowokowali ludzi do udziału oraz dostarczali im środków.
W tych operacjach FBI nie zamierzało doprowadzać do prawdziwych masakr — przygotowywane zamachy były kontrolowanymi prowokacjami, prowadzącymi do aresztowań. Jednak mechanizm jest bardzo istotny!
Służby potrafią wytypować człowieka, oddziaływać na niego, nakłaniać do przemocy i doprowadzić do sytuacji, w której uczestniczy w planie zamachu, którego wcześniej sam nie wymyślił. To jeden z mechanizmów, które należy brać pod uwagę przy badaniu udziału służb w przestępstwach.
🔘 A co z celowym organizowaniem zamachów w celu manipulowania społeczeństwem?
W 1962 roku najwyżsi amerykańscy dowódcy wojskowi przedstawili projekt operacji Northwoods. Rozważali w nim między innymi inscenizowanie ataków, które można byłoby przypisać Kubie, aby stworzyć uzasadnienie dla amerykańskiej interwencji.
Plan nie został wykonany, lecz dokument istnieje. Został odtajniony i udostępniony przez National Security Archive. A zatem przedstawiciele aparatu państwowego nie tylko potrafili organizować tajne zamachy, lecz również rozważali sfabrykowanie wydarzeń mających skłonić społeczeństwo do poparcia określonych działań politycznych.
W marcu 2026 roku amerykański Departament Sprawiedliwości poinformował z kolei o skazaniu Asifa Merchanta, działającego na rzecz irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Mężczyzna organizował zabójstwo polityka lub urzędnika w USA i przekazał zaliczkę osobom, które uważał za płatnych zabójców. W rzeczywistości byli to funkcjonariusze działający pod przykryciem. Komunikat Departamentu Sprawiedliwości z 6 marca 2026 roku szczegółowo opisuje ten przypadek.
Mamy więc historycznie potwierdzone rekrutowanie zabójców, organizowanie zamachów, prowokowanie do terroryzmu oraz planowanie operacji pod fałszywą flagą.
Jakim trzeba być ignorantem, żeby uważać, że samo podejrzenie udziału służb w brutalnej zbrodni jest niedopuszczalnym szaleństwem?! Właśnie takie głąby urządziły festiwal hejtu pod moim wpisem z milionowym zasięgiem!
🔘 Czy w ogóle wolno stawiać takie hipotezy?
Nie tylko wolno. Rozważanie alternatywnych wyjaśnień jest jednym z podstawowych narzędzi racjonalnego śledztwa!
Art. 2 Kodeksu postępowania karnego wymaga dążenia do prawdziwych ustaleń faktycznych. Art. 4 nakazuje uwzględnianie okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Art. 7 odwołuje się do prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Art. 297 określa cele postępowania przygotowawczego, obejmujące wykrycie sprawcy, wyjaśnienie okoliczności i zabezpieczenie dowodów.
W kryminalistyce stosuje się wersje śledcze — konkurencyjne hipotezy opisujące możliwy przebieg przestępstwa. Następnie szuka się dowodów, które pozwalają je potwierdzać albo eliminować. Co ważne, nauka zna niebezpieczeństwo polegające na przywiązaniu się do pierwszej wersji wydarzeń.
Nazywa się to "confirmation bias", czyli efektem potwierdzenia, a w odniesieniu do śledztw również "tunnel vision" — widzeniem tunelowym.
W 2022 roku Eitan Elaad i współpracownicy zbadali ten mechanizm w eksperymentach dotyczących postępowań kryminalnych. Wykazali, że także zawodowi śledczy są podatni na selektywne interpretowanie materiału w świetle wcześniej przyjętej wersji.
Moa Lidén w książce "Confirmation Bias in Criminal Cases" z 2023 roku szczegółowo opisuje sytuacje, w których śledczy przedwcześnie koncentrują się na jednym podejrzanym, a następnie z większym sceptycyzmem podchodzą do dowodów podważających przyjętą hipotezę niż do tych, które ją potwierdzają.
Analiza wydawnictwa Oxford University Press pokazuje, że problem dotyczy nie tylko przesłuchań, ale również oględzin, ekspertyz kryminalistycznych i interpretacji dowodów. A więc racjonalne śledztwo wymaga gotowości do zakwestionowania nawet bardzo przekonującej pierwszej wersji wydarzeń!
🔘 Moja hipoteza nie wymaga wiary. Wymaga sprawdzenia!
Czy istnieją ślady udziału innych osób? Co wynika z balistyki, badań biologicznych, chronologii śmierci, zapisów kamer, danych telefonów i kontaktów napastnika? Czy wszystkie ślady pasują do wersji przedstawionej przez prokuraturę? Czy można wykluczyć scenariusz alternatywny? I tak powinna wyglądać dyskusja!
Hipoteza nie jest prawdą objawioną. Jest narzędziem poszukiwania prawdy.
🔘 Czy istnieją normy zabraniające stawiania takich hipotez?
Moi krytycy zachowują się tak, jakby samo rozważenie udziału służb było moralną zbrodnią. Tylko na jakiej podstawie?
Polskie prawo prasowe nakazuje dziennikarzom staranność, rzetelność, sprawdzanie informacji i ochronę dóbr osobistych. Nie ustanawia jednak katalogu sprawców, których nie wolno podejrzewać, ani scenariuszy, których nie wolno rozważać. Amerykański kodeks etyki Society of Professional Journalists również wymaga oddzielania faktów od komentarzy i weryfikowania informacji. Jednocześnie popiera otwartą wymianę poglądów, również takich, które budzą odrazę.
Zasada jest prosta: przypuszczeń nie należy przedstawiać jako udowodnionych faktów. A przecież ja już w tytule oznaczyłem swój wpis jako hipotezę spiskową! Nie twierdziłem, że odkryłem sprawców. Nie wskazywałem konkretnej służby. Nie ogłaszałem wyroku. Zaproponowałem scenariusz do dyskusji!
Wolność stawiania hipotez musi być nieograniczona co do kategorii możliwych sprawców i metod działania! O ich wartości powinny decydować argumenty i dowody, a nie społeczne tabu.
Wyobraźmy sobie, że nie wolno podejrzewać policjantów. Albo sędziów. Albo duchownych. Albo polityków. Albo służb specjalnych. Czy można dać przestępcom lepszą ochronę?
Jeżeli jakaś kategoria sprawców wie, że społeczeństwo traktuje samo podejrzenie wobec niej jako coś niemoralnego czy jakieś tabu, to otrzymuje znakomite warunki do ukrywania przestępstw. Zbrodniarz nie potrzebuje już wyłącznie dobrze zacierać śladów. Wystarczy, że wykorzysta nasze uprzedzenia i tabu.
Dlatego zakaz myślenia o określonych scenariuszach byłby normą nie tylko głupią, ale wręcz niebezpieczną!
🔘 No dobrze, to skąd ten nieprawdopodobny hejt?
Pod moim wpisem pojawiło się ponad tysiąc komentarzy. Ogromna większość to nie były polemiki, lecz obelgi, wyzwiska, personalne napaści i oskarżenia o rosyjską agenturę. "Lecz się, debilu", "ruski śmieciu", "odstaw leki", "usuń konto" — to tylko łagodniejsze przykłady. Niektórzy zaczęli nawet pisać zawiadomienia do prokuratury!
Zastanowiło mnie, dlaczego ludzie tak reagują na hipotezę, z którą mogą przecież spokojnie polemizować? Moja diagnoza: to wyuczony odruch, przypominający klasyczne warunkowanie Pawłowa, dodatkowo wzmacniany nagrodami społecznymi.
🔘 Psy Pawłowa i internetowi hejterzy
Iwan Pawłow odkrył mechanizm warunkowania klasycznego. Pies początkowo ślini się na widok lub smak jedzenia. Jeśli jednak przez dłuższy czas określony sygnał, na przykład dźwięk, regularnie towarzyszy podawaniu pokarmu, po pewnym czasie sam sygnał zaczyna wywoływać ślinienie. Organizm nauczył się skojarzenia.
Mechanizm ten jest jednym z fundamentów współczesnej psychologii uczenia się. Opisuje go między innymi akademicki podręcznik psychologii OpenStax.
I teraz wyobraźmy sobie człowieka, który przez wiele lat słyszy w mediach i swoim środowisku, że teoria spiskowa oznacza brednie, a jej autor to szur, idiota lub rosyjski propagandysta. Powtarzanie takich skojarzeń prowadzi do ich automatyzacji. Pojawia się określony sygnał i natychmiast uruchamia się negatywna ocena, jeszcze zanim człowiek dokładnie przeanalizuje treść.
W moim wpisie tak zadziały dwa słowa: "służby" i "spiskowa"!
Co ciekawe, Karen Douglas, Jan-Willem van Prooijen i Robbie Sutton zbadali w 2022 roku społeczne działanie etykiety "teoria spiskowa". Ich badanie opublikowane w "British Journal of Psychology" wykazało, że ludzie chętniej przypisują tę etykietę twierdzeniom, w które już wcześniej nie wierzą. Sama etykieta nie musiała natomiast zmniejszać wiary w dane twierdzenie.
A zatem ważną rolę odgrywają uprzedzenia i wcześniejsze przekonania. Te niewychowane dzieciaki, które urządziły festiwal hejtu pod moim wpisem, nie oceniły hipotezy, jedynie rozpoznały znienawidzoną kategorię i zareagowały zgodnie z wyuczonym schematem!
🔘 Pawłow wyjaśnia reakcję. Skinner wyjaśnia, dlaczego hejter szczeka coraz częściej!
Sam odruch warunkowy nie wyjaśnia jeszcze, dlaczego ktoś musi publicznie obrazić autora. Tutaj przydaje się B.F. Skinner i jego teoria warunkowania instrumentalnego. Człowiek wykonuje jakieś działanie. Jeśli otrzymuje za nie nagrodę, rośnie prawdopodobieństwo powtarzania tego działania w przyszłości.
W internecie nagrodą mogą być polubienia, pochwały, udostępnienia i poczucie przynależności do grupy. Ktoś pisze: "Lecz się, debilu". Dostaje sto polubień. Ktoś inny przedstawia spokojny kontrargument i dostaje trzy. Jakie zachowanie będzie premiowane?
William Brady i współpracownicy opublikowali w 2021 roku w "Science Advances" badanie obejmujące 12,7 miliona tweetów i eksperymenty behawioralne. Wykazali, że pozytywne reakcje społeczne na wyrażanie moralnego oburzenia zwiększają prawdopodobieństwo ponownego wyrażania takiego oburzenia. Ludzie uczą się również norm obowiązujących w internetowych społecznościach i dostosowują do nich swoje zachowanie.
Internet uczy więc agresywnego oburzania się, nagradzając jego publiczne demonstrowanie! Środowisko, w którym wychowują się te szczyle, które mnie napadły, nagradza zachowania destrukcyjne zamiast konstruktywnych!
🔘 Im większa popularność, tym większa wściekłość!
Jest jeszcze jedno badanie, które pasuje do mojego przypadku niemal idealnie. W 2024 roku Curtis Puryear, Joseph Vandello i Kurt Gray opublikowali w "Journal of Personality and Social Psychology" pracę "Moral panics on social media are fueled by signals of virality".
Przeprowadzili osiem badań dotyczących wpływu popularności wpisów na oburzenie moralne. Okazało się, że duża popularność kontrowersyjnego przekazu może zwiększać postrzegane zagrożenie społeczne, a tym samym nasilać oburzenie. Nawet przy tej samej treści!
To znakomicie tłumaczy możliwość powstania samonapędzającej się spirali. Najpierw pojawia się kontrowersyjny wpis. Ktoś reaguje agresywnie. Inni dołączają. Liczba komentarzy i wyświetleń rośnie. Popularność staje się kolejnym sygnałem, że sprawa jest ważna i wymaga reakcji. Coraz więcej ludzi przyłącza się do potępiania. A potem część komentatorów nie dyskutuje już nawet z oryginalnym tekstem. Reaguje na atmosferę tłumu. Pokolenie Z to lemingi jak kaczyści czy tuskiści!
Badania Williama Brady'ego i współpracowników opublikowane w 2023 roku w "Nature Human Behaviour" wykazały ponadto, że użytkownicy mediów społecznościowych mają skłonność do przeceniania poziomu moralnego oburzenia innych.
A więc obserwator może uznać cudzy agresywny komentarz za dowód znacznie większej wściekłości, niż jego autor rzeczywiście odczuwał. To dodatkowo wzmacnia przekonanie, że wszyscy są oburzeni i że agresja jest normalnym sposobem komunikacji. Mamy mechanizm dodatniego sprzężenia zwrotnego!
Tłum nagradza chamstwo, popularność zwiększa oburzenie, oburzenie napędza kolejne chamstwo, a algorytmy mogą jeszcze wzmacniać widoczność całej awantury. W ten sposób mój wiralowy wpis wywołał festiwal chamstwa. I wzięli w nim udział ludzie, a nie boty. Może ludzie to za dużo powiedziane: to ludzki śmieć! Wychowując pokolenie Z, wytworzyliśmy śmieci!
🔘 Niektórzy po prostu lubią znęcać się nad innymi
Nie należy również pomijać ludzi, dla których dokuczanie innym stanowi samoistną przyjemność. Erin Buckels, Paul Trapnell i Delroy Paulhus opublikowali w 2014 roku badanie "Trolls just want to have fun".
W dwóch badaniach obejmujących łącznie 1215 osób stwierdzili związki między upodobaniem do internetowego trollowania a cechami takimi jak sadyzm, makiawelizm i psychopatia. Najsilniejszy i najbardziej charakterystyczny okazał się związek z sadystyczną przyjemnością z dokuczania.
I media społecznościowe zapewniają im doskonałe środowisko! Mogą atakować tysiące nieznajomych, uzyskiwać za to uznanie podobnych sobie osób i nie ponosić konsekwencji, jakie groziłyby im za podobne zachowanie podczas bezpośredniej rozmowy czy lekcji w szkole.
🔘 Kto więc wyhodował tych hejterów?
Pokazałem, że służby specjalne potrafią rekrutować, przygotowywać i wykorzystywać ludzi do przemocy. Historia zna również przypadki manipulowania potencjalnymi zamachowcami. Psychologia pokazuje z kolei, że zachowania ludzi można kształtować przez skojarzenia, nagrody, kary i społeczne naśladownictwo. W obu przypadkach zasadnicze znaczenie ma środowisko, które kształtuje zachowanie człowieka.
Służby wyszukują ludzi o określonych predyspozycjach, przygotowują ich do wykonywania zadań i nagradzają za posłuszeństwo. Media społecznościowe premiują tych, którzy potrafią najskuteczniej wzbudzać oburzenie, ośmieszać przeciwników i organizować publiczne nagonki. Jednak nie tylko media społecznościowe!
Jeśli szkoła nagradza powtarzanie gotowych odpowiedzi zamiast samodzielnego rozumowania, jeśli media przyzwyczajają do dzielenia ludzi na swoich i wrogów, jeśli politycy uzyskują poparcie przez demonizowanie przeciwników, a Internet premiuje agresję — to powstaje środowisko sprzyjające wyuczaniu właśnie takich zachowań!
Nie trzeba nawet odgórnego planu wychowywania hejterów. Wystarczą źle ustawione bodźce. Człowiek od dziecka uczy się, za co dostaje pochwałę, uznanie i miejsce w grupie. Jeżeli nagradzane jest samodzielne myślenie, argumentowanie i współpraca, będzie ćwiczył te umiejętności. Jeżeli nagradzane jest szydzenie, potępianie i agresja wobec wyznaczonego przeciwnika, będzie doskonalił właśnie to.
Media, Internet, szkoła i politycy wyhodowali hejterów. Pokolenie Z to psy Pawłowa, to stado szympansów, to niewychowany motłoch.
Szczególnie niepokojące jest to, że nie trzeba nawet świadomej decyzji o przyłączeniu się do nagonki. Wystarczy automatyczne rozpoznanie właściwego sygnału. "Szur!", "Teoria spiskowa!", "Ruski troll!" i już wiadomo, kogo należy zaatakować.
Nie trzeba znać argumentów. Nie trzeba przeczytać całego tekstu. Nie trzeba sprawdzić żadnych faktów. Wystarczy powtórzyć wyuczony schemat i odebrać społeczną nagrodę.
🔘 Ostateczne oskarżenie
Postawiłem hipotezę dotyczącą rzeczywistej zbrodni. Wyraźnie oznaczyłem ją jako hipotezę. Wskazałem możliwy mechanizm i zaprosiłem do jego analizy. Przytoczone dokumenty pokazują, że służby specjalne rzeczywiście przeprowadzały operacje wykorzystujące zwerbowanych zabójców, prowokacje i zamachy pod fałszywą flagą. Kryminalistyka wymaga rozważania alternatywnych wyjaśnień. Psychologia ostrzega przed przywiązywaniem się do pierwszej wersji wydarzeń. Prawo nie ustanawia kategorii sprawców, których nie wolno podejrzewać.
Moja konkretna hipoteza dotycząca Krakowa pozostaje niepotwierdzona. Można ją obalić dowodami. Można wskazać sprzeczności. Można wykazać, że inny scenariusz lepiej tłumaczy zgromadzony materiał. Jednak obelgi niczego nie dowodzą!
Tymczasem pod moim wpisem zamiast poważnej polemiki pojawiła się powódź prymitywnych ataków. I teraz widzę w tym jeszcze głębszy paradoks! Zaproponowałem dyskusję o tym, czy służby potrafią przygotowywać ludzi do dokonywania zbrodni, a w odpowiedzi dostałem znakomity materiał do analizy tego, jak środowisko społeczne potrafi przygotowywać ludzi do agresji!
W ten sposób hejter staje się mordercą. Nie każdy internetowy cham idzie tą drogą do końca, ale każdy na nią wchodzi!
Służby przygotowują ludzi do zabijania. System społeczny uczy ludzi nienawiści. A potem wszyscy udają zaskoczonych, gdy widzą skutki w postaci masakr.
W Krakowie szukamy odpowiedzi na pytanie, skąd wziął się człowiek zdolny do masakry. W internecie powinniśmy zapytać, skąd biorą się tysiące ludzi, którzy na cudzą myśl potrafią odpowiedzieć wyłącznie agresją.
Jeśli całe społeczeństwo nagradza szczekanie zamiast myślenia, to nie powinno się dziwić, że na dźwięk dzwonka Pawłowa rozlega się powszechny jazgot!
Na wychowanie pokolenia Z jest już za późno. Oni są już straceni. I może dobrze, nie żal mi ich. Oni na przetrwanie nie zasługują. Wymrą bezpotomnie, bo ich ideałem jest zostać pederastą lub feministką, zrobić aborcję, zmienić płeć i nie wydzielać dwutlenku węgla. To jest gorsze niż ideały hipisów, czyli picie, palenie, seks grupowy i rock'n'roll.
Oni operują hejtem, więc im hejtem odpowiadam: bodajście skonali w rozpaczy! bodaj ród was wygasł! bodaj diabeł duszę z was wywlókł... hejterzy! po trzykroć hejterzy!
Grzegorz GPS Świderski
Twitter.com/gps65
t.me/KanalBlogeraGPS
Postawił Pan tezę.
"Zaproponowałem dyskusję o tym, czy służby potrafią przygotowywać ludzi do dokonywania zbrodni, a w odpowiedzi dostałem znakomity materiał do analizy tego, jak środowisko społeczne potrafi przygotowywać ludzi do agresji!"
Bojem zwiadowczym udowodnił ją. Gratuluję.
Nie rozumiem po co się gorączkować w ostatnim akapicie?
@MM
Tezę udowodnił też na sobie, uważam, że niechcący, nieświadomie, ale bez wątpliwości.
Komentarzy dostałeś 21, nie tysiąc, a odsłon 600, a nie milion.
Reszta też prawie się zgadza.
@GPS.....A jak ocenia pan swoją macierzystą partię Nową Nadzieję? Ona też jest oceniana jako prawicowa.Jej poglądy też zostały określone jako radykalnie prawicowe łącząc w sobie konserwatyzm,czyli słowo prawicowy nie jest przynajmniej dla kogos pokroju Kierwińskiego zaskoczeniem .Skąd więc idiotyczne stwierdzenie ,że Brevik jest mentorem prawicowych partii nawet teraz siedząc w więzieniu?Dla powiększenia atmosfery grozy czy przytaknięcia słowom Tuska.
;-)