A dyć se jeszcze pobluzgam

Wymyśliłem obronę przed ewentualnym pozwem za ten wiersz. Przed sądem można by się tłumaczyć, że to w istocie dotyczy szkolnej wycieczki, która miała taki przebieg:
Wycieczka integracyjna

Nasza klasa pojechała do Brukseli w ramach programu „Europa zaczyna się w autokarze”. Po powrocie program przemianowano na „Nigdy więcej”.

Najwięcej zamieszania robił Rudy. Nie był przywódcą, ale zawsze stał obok osoby, która akurat trzymała pieniądze, mikrofon albo klucze do pokoju.

Najpierw chodził za Maćkiem Ronem, ksywa MacRon. Potem przeszedł pod opiekę Merkielewiczówny, zwanej Merkel. Kucharka mówiła na nią Makrela, odkąd dziewczyna zażądała osobnego menu europejskiego, a dostała rybę z puszki.

Merkel miała dwie przyjaciółki. Wanda podpisywała zeszyty „Van der Wanda”, ponieważ uważała, że nazwisko powinno mieć przynajmniej trzy człony. Druga, Jowita, nosiła nazwisko Jurowa. Wszystkie trzy ustalały, kto z kim siedzi. Rudy wykonywał ustalenia i zapewniał, że tak zdecydowała wspólnota.

Wychowawcą był pułkownik rezerwy. Na wycieczki zabierał litrowy termos, którego zawartość nazywał herbatą strategiczną. Na pytanie o sześciu polskich królów wymienił czterech monarchów, jednego aktora i właściciela firmy przewozowej.

Autokar należał do pana Anodyna. Kiedy kierowca pomylił zjazd, Rudy uznał, że będziemy prowadzić śledztwo lotnicze. Od tej pory każdy jego raport zaczynał się od słów: „Komisja nie stwierdziła winy przewodniczącego”.

W Brukseli zakwaterowano nas nad lokalem z czerwonymi lampami. Organizator tłumaczył, że to kameralny teatr. Rudy przez cały wieczór chciał kupić program przedstawienia.

Następnego dnia odbyła się symulacja instytucji europejskich. Zrobiliśmy europarlament, eurokomisję i eurotrybunał. Wszystkie trzy obradowały w pokoju 214, bo tylko tam działał czajnik.

Koło Kodowania, czyli KOD, prowadził Szechter. Jego system głosowania działał znakomicie: zwyciężała odpowiedź wpisana wcześniej przez administratora. Rudy został strażnikiem praworządności i zgłaszał każde naruszenie regulaminu, z wyjątkiem własnych.

Sądowi przewodniczyła Justyna, podpisująca się „Justicja”. Jej koleżanki ogłosiły się Najwyższą Kastą i uznały, że nie obowiązuje ich cisza nocna, ponieważ stałaby w sprzeczności z niezależnością sądu.

Oskarżycielem został Bolek. Sporządzał tajne notatki, które następnie zostawiał na drukarce. Rudy donosił mu, kto przemycił alkohol. Potem ostrzegał przemytników, że Bolek prowadzi dochodzenie. Nazywał to budowaniem mostów.

Radek z Warszawy miał uszkodzone kolano. Poproszono go o zrobienie laski z gałęzi. Rudy poświęcił temu wydarzeniu trzy dni żartów, z których żaden nie przetrwałby zebrania rodziców.

Na warsztatach historycznych dostaliśmy żółte tabliczki, tęczowe pisaki i polecenie przedstawienia zagrożeń dla demokracji. Rudy narysował kolegę, który nie chciał pożyczyć mu ładowarki. Następnie założył hełm z wystawy i zarządził głosowanie nad odebraniem mu praw wyborczych.

Biden był naszym najstarszym repetentem. Nazywał się Bieda, ale po dodatkowym roku angielskiego poprawiał wszystkich na „Biden”. Zgubił nocą drogę do łazienki i od tej pory nosił miskę. Lempartówna odpowiadała za protesty. Protestowała również przeciwko godzinie rozpoczęcia własnego protestu.

Greta prowadziła sekcję klimatyczną. Z Timkiem Mánsem urządzili alarm przeciwko przegrzaniu planety, po czym otworzyli okno nad grzejnikiem. Rudy opublikował na Facebooku informację, że dzięki temu obniżyli temperaturę Europy.

Na platformie bagażowej znalazł muchomora z tworzywa, rekwizyt szkolnego teatru. Założył go na głowę i wygłosił wykład o edukacji seksualnej. Nikt nie pamiętał treści, ale wszyscy zapamiętali grzyba.

W stołówce podano skwaśniały żurek. Zaopatrzenie organizował Żurek, który oświadczył, że krytykowanie zupy jest atakiem personalnym.

Zwiedzaliśmy też gospodarstwo pod Brukselą. Michał Nik, zwany Michnikiem, prowadził relację z obory. Czarek z Czerska robił zdjęcia, a ekipa szkolnej telewizji „Telewizji Vszystkiego Najpierw” — filmowała Rudego próbującego naprawić młotem uszkodzony fragment pomnika przywiezionego na wystawę o komunizmie.

Sekcja rolnicza, „Praktyczne Sadzenie Lucerny” — odmówiła udziału. Rudy nazwał ich pseudoludowcami. Oni nazwali jego. Wychowawca zamknął okna.

W Berlinie kupił figurkę ratlerka. W Davos, gdzie zatrzymaliśmy się na parkingu, sfotografował się przy hotelu i napisał, że uczestniczy w forum. Piotrek Fajzer, klasowy sanitariusz, zaszczepił mu wtedy strzykawką bez igły sok z kartonika. Rudy przez godzinę utrzymywał, że czuje skutki uboczne.

Biedroń napompował materac tak mocno, że nie mieścił się w drzwiach. Bronek próbował go przecisnąć. Kurwiński zaproponował przecięcie materaca. Bodnar napisał opinię, że drzwi powinny ustąpić.

W drodze powrotnej Rudy usiadł na kaktusie przemyconym przez sekcję biologiczną. Uznał to za zamach. Bolek wszczął dochodzenie, Justicja zabezpieczyła kaktus, a Merkielewiczówna zabroniła komentowania sprawy do czasu ustalenia wspólnego stanowiska.

Wtedy napisałem wiersz...