Bo zmarszczka była za gruba.

Tak bardzo się starałem, a Ty teraz nie chcesz mnie ! 
Tak brzmiały słowa jednej z piosenek Czerwonych Gitar, którą to piosenkę z pewnością pamięta zwolniony właśnie przez Idola Fotograf.
Zadaniem Fotografa było dbanie o twarz Idola, czym zajmował się nieprzerwanie, przez ostatnich 5 lat.
Twarz Idola była piękna i gładka, i to do tego stopnia, że fotografowanie jej było czystą przyjemnością.
Niestety, okazało się, że niejaki Czas jest najwyraźniej na usługach opozycji i twarz Idola zaczęła się zmieniać, a konkretnie – marszczyć.
Fotograf był jednak gotów zrobić dla swego Idola wszystko: nawet powstrzymać Czas .
I dokonał tego z pomocą prorządowego Fotoszopa
.
I znów wszystko było po staremu (to znaczy – młodemu): twarz Idola była piękna i gładka, jak za starym porzekadłem – pupa noworodka.
Czar prysł, gdy z początkiem roku ktoś przestawił wajchę.
Twarz Idola zareagowała nerwowym skurczem i bruzdami, jak na tych nieukończonych jeszcze autostradach.
I gdy Fotograf szykował się już z Fotoszopem, jakiś (zapewne będący na usługach opozycji) kret namówił Idola do zastosowania rozwiązania ostatecznego:
zamiast starego, dobrego Fotoszopa – niejaki Botoks.
I rozwiązanie rzeczywiście okazało się ostatecznym:
twarz Idola stała się gładka, sztywna i błyszcząca, jak blacha miedziana.
Czoło najbardziej.
Fotograf musiał na nowych zdjęciach dokonywać cudów, by twarzy Idola przywrócić życie.
Z pomocą wiernego Fotoszopa dodawał na nieskazitelnie sztywnej , jednolitej płaszczyźnie , która kiedyś była twarzą Idola…zmarszczki.
Niestety – po 60 trudno jest się przekwalifikować:  bajki na temat dwu i wielozawodowości, to mejnstrimowi dziennikarze opowiadać mogą, a i to dopóty, dopóki ich nie, przepraszam – posuną.
W rezultacie, dodawane przez Fotografa zmarszczki były nie takie, jakich od niego oczekiwano.
Więc wymienili go na nowy model.
I nawet im przy tym powieka nie drgnęła – wiadomo, Botoks.