Tylko prawica jednością silna, rozumna szałem, wygra wybory!

Przeglądam branżowe media florystyczne. No, tu jeszcze nie dotarła pisomania. I tytuł z miesięcznika „Kwiatki z rabatki”: „Jak pozbyć się chwastów”, co do joty odpowiada treści traktującej o środkach chwastobójczych. Zaś internetowy artykuł sztucznej inteligencji: „ładne mi kwiatki”, zawierający wątki polityczne, dotyczy „Kwiatów polskich” Tuwima. Zresztą czego ja się spodziewałem? Idiom „ładne kwiatki” pasowałby do jakichś salonowych igraszek i przekomarzanek, a nie do nawalanki godnej pióra biskupa Krasickiego, autora „Monachomachii, czyli wojny mnichów”, jako, że PiS rozkwitło z Porozumienia Centrum nazywanego niegdyś zakonem.

Tumult w szeregach partii Jarosława Kaczyńskiego trafił się Donaldowi Tuskowi jak ślepej kurze ziarno. Ślepej? Czy przypadkiem nie skalałem poprawności politycznej? Trwa przecież czyszczenie polszczyzny z naleciałości dyskryminacyjnych i mowy nienawiści. W progresywnej wersji powinienem chyba napisać: kurze, inwalidce wzroku. Czy w spektaklu „Zemsty” Dyndalski będzie mógł nazwać kleks żydem, jak w oryginale Fredry? Taka myśl prowadzi do grepsu: „Akademia pana żyda”. Co ja plotę! A tu jeszcze majaczy mi strzecha z bród żydowskich z ballady Mickiewicza.

Wracając wszak do ślepej kury. Zgiełk bitewny na Nowogrodzkiej wyparł niemal zupełnie z wolnych mediów zataczającą coraz szersze kręgi aferę szpitalną KO. A wzorem świętej pamięci Ludwika Dorna przynaglającego: „pokaż lekarzu, co masz w garażu”, reżym obciążył winą za tragiczny stan służby zdrowia, poza obligatoryjnym sprawcą wszelkiego zła, Kaczyńskim z jego kliką, środowisko lekarskie.

I cóż stąd, że jako remedium Tusk zaproponował groteskową receptę, ograniczenie kominów płacowych do bodaj 76 tysięcy za dwa etaty, czyli dozwolony dla lekarzy czas pracy, 16 godzin na dobę. Jedynie tyle, że nieco obsceniczna anegdotka o ginekologu, który udusił damę lekkich obyczajów, awansowała z grona absurdalnych dowcipów do czołówki potencjalnych niusów z realu. A doktorowi puściły nerwy, gdy po przebadaniu na podwójnej szychcie 32 pacjentek, wracał styrany z roboty, spotkał pod latarnią Panienkę oferującą niedrogo prezentację swej intymnej kobiecości.

Przystępując do pisania, zamierzałem po tej rozbiegówce wtrącić swoje trzy grosze do pisologicznego rogu obfitości. Ale co wpadłem na jakiś, wydawało mi się, przedni koncept, róg informował, że ma już w swoich czeluściach kilka identycznych. I tak z błyskotliwego komentatora spadłem do roli klienta politologicznego marketu z mydłem i powidłem, czyli z kompletnym spektrum bardziej i mniej sensownych analiz przyczyn magla przy Nowogrodzkiej, rozważań, co wy niknie z rozłamu w partii i jak całe to zamieszanie wpłynie na rezultaty przyszłorocznych wyborów.

Paradoks tego marketu polega na tym, że w przypadku wielu towarów zalegających regały granica między choćby minimum sensu, a rozmaitymi urojeniami i fantasmagoriami jest iluzoryczna. Konkretyzując, tu każda spekulacja dziś brzmiąca nieprawdopodobnie, jutro może okazać się faktem i vice versa. Dotyczy to na przykład takich hasztagów jak: marginalizacja Prawa i Sprawiedliwości, Morawiecki wicepremierem w rządzie Tuska, wyborcza wygrana KO większością konstytucyjną, agresja Rosji na Polskę, benzyna po dychu, ekstradycja Ziobry w ładowni masowca, oscarowa kreacja Jarosława Kaczyńskiego, który karierę rozpoczynał jako aktor filmowy, w roli Santiago, w luźnej ekranizacji bestsellera Hemingwaya, „Stary człowiek i może”, stąd żet na końcu, koalicyjne zydle PO startujące samodzielnie w wyborach do parlamentu. Sorry, cofam ostatni przykład, bo nawet groteska ma swoje granice.

Będąc bez szans na wciśnięcie do marketowej oferty jakiegokolwiek przewidywania nie zakrawającego na plagiat scenariuszy politycznych wizjonerów, lub jeśli ktoś woli, konfabulatorów, postanowiłem spróbować szczęścia epigonów w wątku budzącym mniejsze zainteresowanie czy raczej umiarkowane emocje analityków. Bo jeśli przyszłość stanowi ekscytującą enigmę, to przeszłość i teraźniejszość wydają się dosyć czytelne, a więc nudne.

Fronda grupy Mateusza Morawieckiego jawi się zatem jako efekt spięć personalnych między mleczarzami, a skautami. Nie prostuję fikcyjnych określeń, gdyż nie zamierzam rozwijać oklepanego aż do siniaków tematu. W każdym razie obie frakcje są niemal tożsame ideowo. Jedynie zwolennicy teorii spiskowych dostrzegają w rozłamie chytry plan prezesa. Według nich Morawiecki udając nieco bardziej liberalnego centrystę, ma przyciągać elektorat nieprzychylny Prawu i Sprawiedliwości, lecz wrogi wobec KO, a tym bardziej lewicy.

Takie banalne wersje przyczyn tumultu przy Nowogrodzkiej, być może zgodne z prawdą, przypominają sytuację na niedawno zakończonym Mundialu. Aż do półfinałów kotłowało się w rozgrywkach niemiłosiernie. Niemal w każdym meczu sensacja wisiała w powietrzu. Ale do półfinałów dotarły cztery pierwsze reprezentacje z rankingu FIFA: Hiszpania, Argentyna, Anglia i Francja. Ba, sprawdziła się złowróżbna wieszczba dla Argentyny, że gra jak nigdy, ale przegrywa jak zawsze. Głosicielom tej opinii nie przeszkadzał fakt, że Argentyńczycy bronili tytułu mistrzowskiego sprzed czterech lat.

Nie potwierdziła się natomiast, co przyznaję bez żalu, że wszyscy grają w piłkę nożną, ale wygrywają tylko Niemcy. Zwolennikom urojonych skojarzeń historycznych w stylu: prawica w Polsce zmierza ku faszyzmowi, podrzucę jeszcze jedno, z niemieckiej kroniki filmowej, wyświetlanej w kinach Generalnej Guberni: Niemcy walczą i zwyciężają na wszystkich frontach, dla Europy. Och, te dygresje.

A teraz moja cyniczna pointa. Po pierwsze, ze strategicznego punktu widzenia miejsce Prawa i Sprawiedliwości w rankingu partyjnym jest mało istotne. I po drugie, kryteria brzegowe, a zwłaszcza jądro aksjologiczne, definiujące prawicę, od Brauna, po Morawieckiego, umożliwiają, po odrzuceniu skrajności, szerokie porozumienie w kwestiach pryncypialnych, nie będące koalicją sensu stricto.

Reasumując, tylko taka siła pozbawi wpływów na los Ojczyzny kosmopolityczno-lewackie elity 3 RP i pozwoli na uchwalenie nowej konstytucji, godnej suwerennego państwa. Bo do rządzenia w stylu raz oni, raz my, umożliwiającym wprawdzie administrowanie, w porywach, jak w przypadku obecnego reżymu, wyrodniejące prawem kaduka w zamordyzm, wystarczy 231 głosów w sejmie. Na szczęście taka niewielka przewaga umożliwia opozycji z pomocą prezydenta, blokowanie co bardziej poronionych pomysłów. I oceniając z dłuższej perspektywy, polska polityka od dawna znajduje się w takim klinczu.

Zatem trzeba nam dzisiaj prawicy jednością silnej, rozumnej szałem, która by dowiodła, że w tym szaleństwie jest metoda. Kończąc z pozoru nadto rapsodycznym przesłaniem skompilowanym z natchnienia Mickiewicza i Szekspira, pragnę po prostu zaakcentować banalną prawdę, że dźwigając brzemię ciekawych czasów, powinniśmy(musimy) stawiać im skutecznie czoła, nie bacząc na skrupuły poprawności politycznej i salonowe konwenanse.

Ufff! Z ulgą zdejmuję kask, który uchronił mnie przed wstrząsem mózgu, gdy wznosząc się na górne C, stuknąłem głową o sufit.

Sekator

Ps. 

- Do wyborów pozostało najmarniej 14 miesięcy, a ruch w politycznym interesie jak w ulu - dziwi się mój komputer.

- Ale czy będzie z tego miód, gdy pospolitość skrzeczy? - Kontynuuję pszczelarski wątek Eustachego. - Przypomnij sobie Szymborską: „Nie z każdej mąki będzie chleb, z każdego miodu wino…”, parafrazuję noblistkę.