Może trzeba nam wyjść, z tego kołowrotka, w jakie zmienia nasze życie świat. Może warto się zarobić, zapomnieć, przejść jednego dnia 42 kilometry ciurkiem, tak żeby asfalt wbił się w nogi. Może przepracować 10 albo więcej godzin. Może się zapamiętać. Żeby potem wyjść na miasto. Ale nie to wielkie, nachalne, światowe. To ludzkie, wyraźne, ciepłe.
Kolorowe chorągiewki kołyszą się tam znów na wietrze. Przy niezliczonych stolikach siedzą Francuzi. O czymś rozmawiają. O czym my rozmawiamy? O czym myślimy? Czy to jeszcze my rozmawiamy, czy rozmawiają nami "media"?
Czasem wracam do takich dni i się zastanawiam nad czasem. Nad rzeczywistością. Nie mogę się uwolnić od odczucia, że to wszystko jest. Tam kiedyś, tu teraz. Nie mogę się uwolnić od odczucia, że jakiś agresywny, kolorowy stwór miga mi przed oczami, przed moim sercem, przed moimi myślami, i chce mnie zwieść, oszołomić, ogłupić i wyprowadzić z równowagi i wyprowadzić na manowce.
Zakupy zrobiłem w Charite bardzo proste. Ot, czego człowiek potrzebuje do życia. Czego ja potrzebuję? Dobre pytanie. Pewnie oprócz tego najważniejszego, potrzebujemy siebie nawzajem. Potrzebujemy spokoju. Oddechu. Loary albo Wisły, dość leniwie skrzącej się w zachodzącym słońcu. 20:20. Czasu na to, żeby być...
Audio odcinka "Drogi" do La Charite {LINK}
