Dariush jest poobijany, tłum wrze, trwa 317 Gala UFC. Współczesne igrzyska, gdzie leje się czasem krew, gdzie nie ma zmiłuj. Beneil miał ciężkiego przeciwnika, poleciał raz na "deski", po przyjęciu prostego na szczękę, w UFC nie ma liczenia dającego czas na dojście do siebie, ale w końcu wygrał, zasłużenie.
- Ech... chcę podziękować mojemu Panu i Zbawcy Jezusowi Chrystusowi - zaczyna odpowiedź Dariush. - Za każdym gdy się potykam, gdy nie daję rady, On przy mnie jest, podtrzymuje mnie, dodaje mi sił, pozwala mi wstać i być na nowo. To cudowne uczucie, cudowne, ale ważniejsze, że tak to czuję, bo Chrystus żyje we mnie
Na pytanie co dalej, Beneil Dariush powiedział:
- Moje dziedzictwo to Chrystus. Sława, sława to śmieci dla mnie. Robię to, bo na tej drodze postawił mnie Chrystus. Jutro wrócę do domu, zasnę, obudzę się i będę dalej trenował. Nie obchodzi mnie sława ani przyszłość, ani co ludzie o mnie myślą. Podążam ścieżką, na której postawił mnie Bóg.
***
Beneil Dariush jest Irańczykiem czy innymi słowami Persem. Urodził się w Iranie w rodzinie chrześcijańskiej. W 1998 roku wyjechał z rodzicami do Stanów Zjednoczonych, gdzie zainteresował się walką BJJ a potem UFC. Z zarobionych pieniędzy sponsoruje na Haiti sierociniec i szkołę dla dzieci. Zawodowo jest strasznym twardzielem. Pozostaje pytanie, czy to wypada? Takie słowa. Czy to nie dziecinne, infantylne, głupie. A może to my, wychowani w codziennym bezpieczeństwie i komforcie, staliśmy się infantylni i dziecinni, tak że może nas razi wyżej przytoczona wypowiedź zawodnika UFC?
A może wreszcie to my moglibyśmy powiedzieć albo powtórzyć?...
- Chcę podziękować mojemu Panu i Zbawcy Jezusowi Chrystusowi. Za każdym gdy się potykam, gdy nie daję rady, On przy mnie jest, podtrzymuje mnie, dodaje mi sił, pozwala mi wstać i żyć na nowo. To cudowne uczucie, cudowne, ale ważniejsze, że tak to czuję, bo Chrystus żyje we mnie.