|
|
mjk1
Byłem już komuchem, zwolennikiem Gomułki, ruskim agentem, wielbicielem faszyzmu, mogę równie dobrze zostać rewizjonistą. Pozwoli więc Pani, że jako rewizjonista przedstawię zaledwie kilka faktów. Wg rocznika statystycznego w 1932 r. było w Niemczech 141tys. domów mieszkalnych, w następnym roku po dojściu Hitlera do władzy było ich już 284 tys.! Tylko w pierwszym roku dokładnie podwojono ich liczbę! Jeżeli uważa Pani, że sfinansowano to z rabunku Żydów po1938 roku i konfiskaty majątku Rothschildów, gratuluję logiki myślenia. Omówienie rozwoju przemysłu ciężkiego, wydobywczego, dóbr przemysłowych i konsumpcyjnych, przemysłu włókien sztucznych, syntetycznej benzyny, aluminium, czy kauczuku na razie pominę, aby nie przynudzać. Generalnie jednak dochód narodowy Niemiec wzrósł w latach 1933-38 ponad dwukrotnie a produkcja stali i surowców wzrosła pięciokrotnie. Dla porównania światowa produkcja przemysłowa osiągnęła dopiero w 1937 r. poziom sprzed Wielkiego Kryzysu. Wkrótce potem w 1938 r. nastąpił jej spadek o 10%. W USA, Francji i Belgii aż do II wojny światowej nie osiągnięto poziomu produkcji sprzed Wielkiego Kryzysu. A w USA osiągnięto poziom zaledwie 72% produkcji z 1929 r. Dochody państwa niemieckiego wzrosły z 7mld marek w 1932 r. do 17mld w latach 1938/1939 tj. 2,4 razy. Co jednak najważniejsze siła nabywcza pieniądza nie zmalała pomimo, że obieg pieniężny wzrósł z 2,9mld w 1932 r. do blisko 15 mld w 1939 r. !!! Skąd więc pieniądze na ten rozwój skoro rezerw walutowych ani złota III Rzesza nie miała, bo te spadły już w latach Wielkiego Kryzysu (1929-1933) z poziomu 2,6 mld marek do 406 mln marek, a w 1934 r. osiągnęły stan zaledwie 83 mln marek. Emitowany pieniądz nie miałby zatem żadnego pokrycia. Bank centralny za względu na wprowadzone przez Ententę ograniczenie ustawowe nie mógł także kredytować rządu ponad symboliczne 100 mln marek!!! I w tym momencie pozwoli Pani, że przypomnę.
Sięgnięto po niemiecką narodową myśl ekonomiczną , której twórcą był profesor Uniwersytetu w Strasburgu, Georg Friedrich Knapp. W praktyce jednak teorię Knappa rozwinął i wprowadził, nie żaden austriacki malarz pokojowy, tylko Gottfried Feder, w późniejszym czasie delikatnie odsunięty od władzy a w końcu „umarty” w dość dziwnych i niewyjaśnionych okolicznościach. Jeżeli nie zgłębiła Pani tematu mogę szczegółowo wyjaśnić.
Reasumując, pieniądze zarówno Rothschildów, ich kumpli, czy też pozostałych Żydów do rozwoju gospodarczego nie były w ogóle potrzebne. Dokładnie tak samo, jak do budowy domów, czy autostrad potrzebne są tylko i wyłącznie materiały, sprzęt i ludzka praca. Zarówno więc złoto, kosztowności, czy zadrukowane papierki nie mają żadnej wartości, jeżeli nie można ich wymienić na realne dobra. Jeżeli nie dotrze Pani do szczegółów, obiecuję, że wyjaśnię.
|
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Najważniejszym pałacem Rothschildów w Wiedniu był pałac Alberta Rothschilda. Pałac znajdował się na Heugasse 26 (dzisiaj Prinz-Eugen-Straße 20-22),w 4 dzielnicy Wiednia. Został zaprojektowany i zbudowany przez francuskiego architekta Gabriela-Hippolyte Destailleur w latach 1876-1884. Pałac rozebrano w 1954 roku.Adolf Eichmann urządził w pałacu Centralną Agencję do spraw Emigracji Żydów w Wiedniu, której zadaniem było odbieranie żydowskim obywatelom Austrii pieniędzy i majątku oraz przetrzymywanie ich dla okupu, który płacili w nadziei otrzymania zgody na emigrację. Często jednak nawet po spełnieniu wszystkich żądań ofiary wysyłano do obozu koncentracyjnego. Między sierpniem a listopadem 1938 roku Eichmannowi udało się zmusić blisko 45 000 Żydów do emigracji z Austrii.
Baron Albert von Rothschild został zmuszony do podpisania dokumentu w którym udzielał zgodę na konfiskatę swojej kolekcji dzieł sztuki oraz przejęcie całego majątku Rothschildów w Austrii przez rząd Niemiec w zamian za zwolnienie jego brata z obozu koncentracyjnego w Dachau i bezpieczny wyjazd ich obu z Austrii. Podobnie zrzekali się na rzecz III Rzeszy majątków inni bogaci Żydzi. Sukcesy III rzeszy opierały się przede wszystkim na zorganizowanym rabunku. Ale rewizjoniści twierdzą, że Hitler był świetnym ekonomistą zlikwidował bezrobocie i wybudował autostrady. A poza tym komory gazowe w Auschwitz były nieszczelne.
|
|
|
mjk1
Szanowna Pani. Niezmiernie mi przykro, że muszę zarzucić Pani manipulację i to manipulację świadomą. Teraz wyjaśnienie. Porozumienie londyńskie z 1953 r. dotyczyło zadłużenia w wysokości 16 mld. marek wynikającego z Traktatu Wersalskiego i 16 mld. marek pożyczek po II Wojnie Światowej, co w tekście do którego adres Pani podała, jest wyraźnie napisane. Pani natomiast napisała, że Niemcy przed drugą Wojną Światową były „…ekonomicznym bankrutem, zadłużonym w bankach całego świata w tym w bankach Rothschildów”, sugerując tym samym, że gigantyczny rozwój gospodarczy w latach 1933-38 finansowały tymi kredytami. Przypomnę, wzrost gospodarczy w wysokości 15% rok do roku w czasie, kiedy w całym zachodnim Świecie szalał kryzys i beznadzieja. Dalej więc pozostaje bez odpowiedzi moje poprzednie pytanie, dlaczego wszystkie te banki, włącznie z bankami Rothschildów, nie zażądały spłaty tego rzekomego zadłużenia. Porozumienie londyńskie nawet nie porusza tej kwestii. Jeżeli jednak nie sugerowała Pani, że III Rzesza rozwój gospodarczy finansowała kredytem, którego nie potrafiła spłacić, pozostaje pytanie: skąd brali pieniądze na ten gigantyczny, jak na owe czasy rozwój? I w tym momencie zarzucam Pani świadomą manipulację. Wprawdzie dość dawno, ale na pewno na Naszych Blogach i na pewno pod jednym z pani wpisów, dokładnie wyjaśniłem, kto stworzył teoretyczne podstawy ustroju gospodarczego III Rzeszy, kto to rozwinął i wdrożył w praktyce, jak również jakie przyniosło to efekty i dlaczego. Mogę oczywiście jeszcze raz dokładnie to wszystko opisać, ale wydaje mi się, że doskonale Pani pamięta.
Jeżeli jednak gdziekolwiek napisałem nieprawdę, czy z czymkolwiek Pani się nie zgadza, proszę pytać. Na pewno nie ucieknę od odpowiedzi i wszystko szczegółowo wyjaśnię.
|
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Rozmowa Morawieckiego z ocalałym z Holokaustu Edwardem Mosbergiem w ostatnim numerze "Sieci": " Po I wojnie Niemcy byli w biedzie. Hitler przyszedł do władzy i pozabierał wszystkie majątki Żydom.W zasie wojny Żydom z innych krajów też wszystko zabierano. T o to chodziło"- mówi Mosberg. |
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Jaką nieudolność? W zadłużaniu się okazaliśmy się całkiem wydolni. Patrz rządy PO. W porachunkach nazwijmy to gangsterskich też całkiem wydolni. W mordowaniu Żydów nie byliśmy wydolni ale szlachetni Niemcy chętnie podzielą się z nami swoim uzyskiem. |
|
|
Pani Izabelo ,Steć żył bardzo skromnie ale bezsprzecznie był człowiekiem bogatym a jego bogactwem były zbiory tak starodruków jak i Bóg jeden wie czego.
W sąsiednim mieszkaniu mieszkała jego siostra i to ona była spadkobierczynią a wywożono zbiory a czy do niej wróciły ,to wie SB ...!?
W sprawie śmierci trzech osób śledztwo powinno byc połączone ale na mojego czuja Steć zmarł nie z powodu polityki ale rabunku.. |
|
|
O, Ich kann polnischsprechigen Troll sehen. |
|
|
lala
hm, jak to wspaniale i prosto można tłumaczyć spiskowymi dziejami własną polską nieudolność....
|
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Pozdrawiam serdecznie, odezwę się |
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Porozumienie w istotny sposób przyczyniło się do powojennego rozwoju gospodarki Niemiec oraz do odzyskania przez Niemcy statusu światowej potęgi gospodarczej. W dokumencie NBER z 2016 roku wykazano, że Porozumienie Londyńskie „przyspieszyło wzrost gospodarczy na trzy sposoby: poprzez utworzenie przestrzeni fiskalnej dla inwestycji publicznych, obniżenie kosztów kredytów oraz stabilizację inflacji."[7] Porozumienie umożliwiło Niemcom przystąpienie do międzynarodowych instytucji finansowych, takich jak Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Monetarny IMF oraz Światowa Organizacja Handlu WTO.
Inne źródła: facebook.com
|
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Część porozumienia dotyczyła zadłużenia, które miało zostać spłacone dopiero po zjednoczeniu Niemiec. Przez wiele dziesięcioleci wydawało się to niemożliwe, ale w 1990 roku do zapłaty przypadała kwota 239,4 mln marek niemieckich w niezrealizowanych odsetkach. Roszczenia te zostały zaspokojone poprzez tzw. "Fundierungsschuldverschreibungen" (Funding Debt Securities) o okresie zapadalności 20 lat. W dniu 3 października 2010 roku dokonano ostatniej płatności na te obligacje w kwocie 69,9 mln euro. Była to ostatnia płatność uiszczona przez Niemcy w poczet znanych długów, wynikających z obu wojen światowych.[6]
|
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Negocjacje dotyczyły łącznego zadłużenia w kwocie 16 mld marek wynikającego z Traktatu Wersalskiego po I Wojnie Światowej, które nie zostały spłacone przez Niemcy w latach trzydziestych, a które Niemcy postanowiły spłacić w celu odzyskania swojej reputacji. Wierzycielami były rządy i banki prywatne w USA, Francji i Wielkiej Brytanii. Kolejna kwota w wysokości 16 mld marek dotyczyła powojennych pożyczek udzielanych przez USA. Na mocy postanowień Porozumienia Londyńskiego kwota kapitału (do spłaty) została zredukowana o 50% do około 15 miliardów marek, a spłatę rozłożono na 30 lat, co w warunkach szybkiego wzrostu gospodarki niemieckiej nie stanowiło większego problemu.[4] Istotnym warunkiem porozumienia był wymóg, by spłaty były dokonywane wyłącznie gdy Niemcy Zachodnie osiągały nadwyżki w handlu zagranicznym, a spłaty były ograniczone do 3% dochodów z eksportu. Warunek ten powodował, że wierzyciele Niemiec byli bardzo zainteresowani importem niemieckich towarów, co z kolei wspomagało odbudowę kraju po wojnie.[5]
|
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Porozumienie Londyńskie dotyczyło różnego rodzaju zadłużenia Niemiec zarówno sprzed II Wojny Światowej, jak i po niej. Niektóre z tych długów wynikały bezpośrednio z działań podejmowanych w celu finansowania systemu reparacji, natomiast inne odzwierciedlały ekstensywną działalność pożyczkową, głównie prowadzoną przez inwestorów z USA na rzecz niemieckich firm i rządów.[2] Poza Niemcami Zachodnimi, strony zaangażowane obejmowały państwa takie, jak ,[3] Belgia, Kanada, Dania, Francja, Wielka Brytania, Grecja, Iran, Irlandia, Włochy, Liechtenstein, Luksemburg, Norwegia, Pakistan, Hiszpania, Szwecja, Szwajcaria, Południowa Afryka, Stany Zjednoczone, Jugosławia i in. Państwa Bloku Wschodniego nie brały udziału w Konferencji.
|
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
en.wikipedia.org
Porozumienie Londyńskie (Umowa Londyńska) o niemieckich długach zagranicznych
Wikipedia, wolna encyklopedia
Porozumienie Londyńskie o niemieckich długach zagranicznych, zwane także Londyńską Umową o Zadłużeniu (niem.: Londoner Schuldenabkommen), była traktatem o umorzeniu zobowiązań, zawartym pomiędzy Federalną Republiką Niemiec a państwami wierzycielami. Porozumienie podpisane 27 lutego 1953 roku weszło w życie 16 września 1953 r.[1]
Opis [edit]
Konferencja nt. Niemieckiego Zadłużenia Zagranicznego (zwana także Londyńską Konferencją w Sprawie Zadłużenia) rozpoczęła się 28 lutego 1952 roku i zakończyła 28 sierpnia 1952 r.[1] W czasie Konferencji osiągnięto Porozumienie, które podpisano w Londynie 27 lutego 1953 roku.[1] Porozumienie zostało ratyfikowane przez Stany Zjednoczone, Francję, Wielką Brytanię 16 września 1953 roku, w dniu, w którym weszło w życie.[1]
|
|
|
Izabela Brodacka Falzmann
Mam znajomych, którzy mieszkali obok Jaroszewicza> Podobno otwierał furtkę z bronią w ręku i nikogo postronnego nie wpuszczał. Trudno uwierzyć, żeby wpuścił karateków. Jego syn " czerwony książe " też zmieniała zeznania na temat zaginionych dokumentów. |
