Otrzymane komantarze

Do wpisu: INWOKACJA DO ANIOŁA STRÓŻA
Data Autor
Artur Arvel
Smoczy desant brzmi efektownie 😉 Tutaj jednak za słowami stoi człowiek. Tekst modlitwy jest w całości mój. Moje są również koncepcja aranżacji, wybór charakteru głosu i zamysł formy. Suno wygenerowało warstwę muzyczną oraz wykonanie wokalne według tych wskazówek.Nie jest to więc nagranie mojego śpiewu ani gry na instrumentach. AI pomogła nadać modlitwie brzmienie. Słowa i intencja, z którą je napisałem, są moje.
NASZ_HENRY
Zaiste  smoczy desant na NB 😉Jaka jest w nim rola  AI - pisze, śpiewa, gra ??? 
Do wpisu: POLSKI HALLOWEEN - Esej o pamięci, tradycji i mądrej wolności
Data Autor
Artur Arvel
Pani Zofio, podzielam Pani troskę o przekazywanie dzieciom szacunku do zmarłych. Nie proponuję jednak ustanowienia nowej tradycji. Piszę o tym, jak wobec zwyczaju, z którym młodzi już się spotykają, zachować i przekazać znaczenie własnych.W eseju proszę przecież, by następnego dnia wziąć dziecko za rękę, zaprowadzić na cmentarz i opowiedzieć mu o człowieku, którego nazwisko widnieje na nagrobku. Właśnie o tę chwilę upominam się najmocniej.Przykład zachowania podczas mszy dotyczy granic właściwych dla konkretnego miejsca. Zgoda na dziecięcą zabawę nie oznacza zgody na zabawę wszędzie. Możemy uczyć jednego i drugiego: radości oraz powagi.Czy nie więcej przekażemy dziecku, opowiadając, dlaczego zapalamy znicz, niż poprzestając na wyjaśnieniu, dlaczego nie powinno zapalać dyni?Artur Arvel
Zofia
@Artur... - Panie Arturze, wyjaśnia pan to, co napisał w swoim Eseju o wprowadzeniu tylnymi drzwiami nowej świeckiej tradycji, która w Polsce nie istniała. Każdy kraj ma swoją tradycję i obyczajowość. Święto Wszystkich Świętych i Dzień Zadusznych jest wpisany w naszą obrzędowość i niech tak zostanie. Wprowadzanie dla młodego pokolenia jakiś udziwnień i zabaw z przebieraniem i dziadowaniem za cukierkiem nic nie wnosi a oddala od szacunku dla zmarłych przodków. W niektórych kościołach zaczęto tolerować " dzikie zwyczaje dokarmiania swoich dzieci paluszkami, czy napojami jak również pozwolono się im zabawiać rysowaniem czy bawieniem samochodzikami" podczas mszy świętej. Nawet księża nie zwracają na to uwagi. Sądzi pan , że te dzieci nauczą się w przyszłości szacunku do Majestatu Kościoła?? Dziecko wszystko chłonie bezrefleksyjnie i trzeba Go nauczyć co dobre a co złe. 
Artur Arvel
Panie Marku, i chyba właśnie tutaj dochodzimy do miejsca, w którym nasze drogi naprawdę zaczynają się rozchodzić, choć ich początek wyrasta z podobnej troski: z potrzeby ochrony człowieka przed utratą własnej tożsamości, pamięci i duchowego porządku. Zgadzam się z Panem, że czym innym jest poznawanie obcej tradycji, czym innym świadome uczestniczenie w praktyce religijnej czy magicznej, a jeszcze czym innym bezrefleksyjne przejmowanie symboli, których znaczenia nawet się nie rozumie. Nie zgadzam się jednak z tym, aby każdy współczesny znak Halloween automatycznie przenosił na człowieka całą warstwę dawnych wierzeń, obrzędów i znaczeń, z których historycznie wyrósł, ponieważ kultura nigdy nie stoi nieruchomo, a symbole wędrują przez wieki, zmieniają sens, tracą dawne funkcje, otrzymują nowe i niekiedy pozostaje po nich jedynie forma, podczas gdy treść dawno już należy do przeszłości.Jeżeli ktoś świadomie uczestniczy w praktyce okultystycznej, przywołuje duchy, oddaje cześć demonom albo traktuje określony rytuał jako rzeczywisty akt religijny, wtedy rzeczywiście przestajemy mówić o zabawie i wchodzimy w zupełnie inną przestrzeń. Ale jeśli kilkuletnie dziecko razem z rodzicami wydrąża dynię, wkłada do niej światło i idzie po cukierki, trudno mi przyjąć, że samo przez ten gest stało się uczestnikiem czarnej magii, podobnie jak dziecko przebrane za rycerza nie staje się przez to średniowiecznym wojownikiem, a mały pirat nie składa przysięgi korsarskiej. Znaczenie symbolu nie istnieje wyłącznie w jego archeologicznym rodowodzie, lecz również w świadomości człowieka, który się nim posługuje, w jego intencji, w kontekście i w tym, co naprawdę chce przez niego wyrazić.Dlatego zachowałbym ostrożność także wobec samego pojęcia wojny kulturowej. Nie przeczę, że współczesny świat jest przestrzenią wpływu, że kultury konkurują ze sobą, przenikają się, wypierają jedne symbole drugimi, a soft power bywa bardziej skuteczna od politycznego manifestu czy nawet od przymusu. Ale z tej obserwacji nie wynika jeszcze, że każdy importowany zwyczaj jest aktem kapitulacji, ani że człowiek, który przyjmuje obcy element kultury, automatycznie oddaje własną. Właśnie dlatego w moim eseju tak mocno wracam do pamięci, do grobów, do rodzinnych historii, do znicza i do świadomości własnych korzeni, bo człowiek zakorzeniony nie musi drżeć przed każdym symbolem przychodzącym z zewnątrz. Może go poznać, może go odrzucić, może potraktować jako zabawę, może nawet przejąć jego powierzchowną formę, nie tracąc przy tym tego, co stanowi o jego duchowym rdzeniu.Mój esej nie jest przecież pochwałą Halloween ani próbą przepisania polskiego listopada na anglosaską modłę. Nie próbuję ocalić dyni, nie próbuję usprawiedliwić każdej formy kulturowego zapożyczenia, nie twierdzę też, że wszystko, co przychodzi z zewnątrz, jest niewinne i pozbawione wpływu. Próbuję powiedzieć coś znacznie prostszego, a zarazem dla mnie ważniejszego: niech młody człowiek potrafi odróżnić zabawę od sacrum, maskę od wiary, symbol od obrzędu, chwilową modę od dziedzictwa, które otrzymał od tych, którzy byli przed nim. Niech wie, czym jest dynia, ale jeszcze lepiej niech wie, czym jest znicz. Niech zna cudze historie, ale niech przede wszystkim zna historię własnej rodziny. Niech nie boi się świata, ale niech też nie pozwoli światu wypłukać z siebie pamięci.I być może właśnie tutaj różnimy się najbardziej, choć nie sądzę, aby była to różnica nie do pogodzenia. Pan patrzy na symbol i pyta przede wszystkim: skąd on przyszedł, jakie niesie dziedzictwo i do jakiego porządku należał. Ja zadaję jeszcze drugie pytanie: co ten symbol znaczy dziś dla człowieka, który po niego sięga, i czy rzeczywiście niesie w nim dawną treść, czy może jest już tylko skorupą po znaczeniu, które wygasło wiele pokoleń temu. Oba pytania są potrzebne, ale nie chciałbym, aby pierwsze całkowicie unieważniało drugie, bo wtedy kultura przestaje być żywą tkanką człowieka, a zaczyna przypominać muzeum, w którym każdy znak na zawsze zostaje zamknięty w gablocie własnego pochodzenia.Dlatego powtórzę to, co dla mnie w całej tej rozmowie najważniejsze: moją troską w tym eseju nie jest ocalenie dyni.Moją troską jest ocalenie pamięci.Artur Arvel
Marek Michalski
"Ja chciałbym przede wszystkim wychować człowieka, który wie, dlaczego tej granicy nie chce utracić."Mamy ten sam pogląd na wartość wolności. Zgadzamy się również odnośnie "danych źródłowych". Idziemy różnymi drogami.Zwięzłość nie oznacza uproszczeń. Wojna kulturowa jest faktem i rozgrywanie kultur, podobnie jak religii i ras, jest praktycznym zastosowaniem metody dziel i rządź. W tych warunkach potrzeba ostrożności i odróżnienia wiedzy od praktykowania np. Halloween lub buddyzmu. Dlatego nie traktowałbym dyni jako zabawy, tylko jako folklor celtycko-anglosaski powiązany z czarną magią. 
Artur Arvel
Panie Marku, dziękuję, bo tym razem dotykamy już istoty sporu, a nie tylko pytania, czy ktoś lubi Halloween.Zacznę od Konecznego. Znam jego zasadę, że „nie można być cywilizowanym na dwa sposoby” i nie zamierzam jej lekceważyć. Trzeba jednak uważać, aby z poważnej teorii cywilizacji nie uczynić uniwersalnego młotka, którym rozstrzygniemy każde zapożyczenie obyczajowe. Koneczny pisał o metodach organizacji życia zbiorowego, systemach wartości, prawa, etyki i stosunku człowieka do wspólnoty. Sam fakt, że dziecko wydrąży dynię albo założy kostium, nie oznacza jeszcze, że dokonało wyboru innej cywilizacji.Podobnie z pojęciem soft power. Oczywiście kultura masowa jest narzędziem wpływu. Amerykańskie kino, muzyka, język, obyczaje i symbole kształtują wyobraźnię świata znacznie skuteczniej niż niejeden polityczny manifest. To warto widzieć. Nie wynika z tego jednak automatycznie, że każdy przejęty zwyczaj jest aktem cywilizacyjnej kapitulacji. O tym decyduje przede wszystkim znaczenie, jakie sami mu nadajemy, oraz to, czy wypiera on nasze własne wartości.Natomiast w jednej kwestii zgadzam się z Panem całkowicie: jeżeli mówimy o rzeczywistym przywoływaniu duchów, kulcie demonów, praktykach satanistycznych czy świadomym uczestnictwie w obrzędzie religijnym sprzecznym z chrześcijaństwem, katolik nie może traktować tego jako niewinnej zabawy.Ale tutaj właśnie potrzebne jest rozróżnienie.Dziecko przebrane za ducha nie odprawia przez to obrzędu spirytystycznego, podobnie jak dziecko przebrane za pirata nie staje się zwolennikiem korsarstwa. Symbol używany dziś w zabawie nie zawsze zachowuje religijne lub magiczne znaczenie przypisywane mu przed wiekami.I jeszcze jedna rzecz, już czysto historyczna. Przytoczone przez Pana twierdzenie, jakoby zapalona dynia przy drzwiach oznaczała, że mieszkańcy „czczą szatana lub chcą wkupić się w łaski demonów”, jest bardzo daleko idące. Znane źródła folklorystyczne pokazują bardziej złożoną historię. W Irlandii rzeźbiono przede wszystkim rzepy, nie dynie. Wkładano do nich światło, tworzono straszne twarze, używano ich do straszenia ludzi albo, według części tradycji, odstraszania złych duchów. Dynia pojawiła się później, przede wszystkim w Ameryce, jako wygodniejszy odpowiednik irlandzkiej rzepy. National Museum of Ireland opisuje to właśnie jako ludowy zwyczaj halloweenowy, a nie znak deklarowanego satanizmu.Nie przeczę więc, że historia Halloween dotyka dawnych wierzeń, śmierci, duchów i przedchrześcijańskich wyobrażeń. Przeczyłbym historii, gdybym twierdził inaczej. Nie zgodzę się jednak na prosty ciąg myślowy:dynia → demon → satanizm.Historia kultury jest bardziej skomplikowana.I właśnie dlatego napisałem ten esej.Nie proponuję: „diabłu świeczkę, a Bogu ogarek”.Proponuję coś zupełnie innego.Niech dziecko wie, że dynia jest zabawą.Niech równocześnie wie, że znicz na grobie pradziadka zabawą nie jest.Niech potrafi odróżnić maskę od wiary, przebranie od obrzędu, rozrywkę od sacrum.I niech przede wszystkim wie, gdzie są jego korzenie.Bo jeżeli młody człowiek zna swoją wiarę, historię, rodzinę i kulturę, to nie obawiam się, że przewróci mu światopogląd wydrążona dynia.Znacznie bardziej obawiałbym się sytuacji, w której pozostawimy mu zakazy, ale nie damy wystarczająco pięknego i głębokiego powodu, aby chciał pozostać przy tym, czego zakazy miały bronić.Może więc różnimy się nie w ocenie wartości polskiej tradycji i wiary, ale w metodzie ich obrony.Pan chciałby przede wszystkim chronić granicę.Ja chciałbym przede wszystkim wychować człowieka, który wie, dlaczego tej granicy nie chce utracić.Artur Arvel
Marek Michalski
„dojrzała kultura nie powinna bać się obcego symbolu, jeśli zna znaczenie własnych”Nie uwzględnił Pan istotnego czynnika: trwa wojna kulturowa, a nawet wojna cywilizacyjna.Nikt nie może być cywilizowany na wiele sposobów (Koneczny), a Polacy są pogrążeni w kołobłędzie.Nie musimy „wybierać pomiędzy dziecięcą zabawą a powagą pamięci”? To za nas wybierają dziecięcą zabawę jako softpower. Przede wszystkim nie można pominąć, że nie da się pogodzić wiary katolickiej z obrzędami kierowanymi do złych duchów i szatana.Wydrążona dynia, o której Pan pisze, to „to relikt zwyczaju rzeźbienia portretów demonów odstraszających nieszczęścia. W starożytności zaś był to symbol potępionych dusz. Dodatkowo, podświetlona dynia lub czaszka, umiejscowiona przy drzwiach domu, wskazywała, że jego mieszkańcy czczą szatana lub chcą wkupić się w łaski demonów.”pch24.plDiabłu świeczkę a Bogu ogarek? Nowa myśl Nowoczesnego Polaka?
Artur Arvel
Pani Janete, dziękuję za ten komentarz. Jest w nim więcej niż opinia o święcie. Jest tęsknota, pamięć i ten szczególny rodzaj miłości, który nie kończy się wraz z odejściem człowieka.Bardzo poruszył mnie obraz najjaśniejszej gwiazdy, która co wieczór do Pani mruga. Bo może właśnie na tym polega pamięć: człowieka nie ma już przy stole, nie słychać jego kroków, nie można dotknąć dłoni, a jednak pozostaje obecny w naszym wewnętrznym świecie tak mocno, że czasem jedno światło na niebie wystarcza, by poczuć, że więź nie została całkowicie przerwana.I chyba właśnie to powinniśmy przekazywać młodym. Nie tylko nazwiska i daty na nagrobkach, ale opowieści. Kim byli nasi rodzice, dziadkowie, pradziadkowie. Jak kochali, czego się bali, z czego się śmiali, jakie mieli marzenia. Wtedy pamięć przestaje być obowiązkiem, a staje się dziedzictwem.A Halloween?Pyta Pani: śmiać się czy płakać?Ja odpowiedziałbym: może ani jedno, ani drugie.Dla dziecka może to być po prostu kilka godzin zabawy, przebrania, dynia, cukierek i odrobina bezpiecznego strachu. Nie chciałbym odbierać dzieciom tego śmiechu. Chciałbym tylko, żeby następnego dnia potrafiły zapalić znicz i wiedziały, dla kogo go zapalają.Niech więc młodość ma swoją radość, ale niech pamięć ma swoje światło.Bo problem nie zaczyna się wtedy, gdy dziecko przebierze się za ducha. Problem zaczyna się wtedy, gdy pewnego dnia nie potrafi już powiedzieć, kim byli ludzie, dzięki którym samo przyszło na świat.I może właśnie dlatego pisałem ten esej: żeby nie wybierać między śmiechem dziecka a ciszą cmentarza.Jedno należy do życia.Drugie przypomina nam, skąd to życie przyszło.A pomiędzy nimi jest człowiek, który pamięta.Artur Arvel
Janete Adamowski
Swieto zmarlych to "swieto" wspomnien o ludziach najblizszych ktorzy odeszli .......to wspomnienia w ciszy,zadumie i  szeptem rozmowy,prosby choc by na chwile wroc by poczuc cieplo dotyku i bicie serc we dwoje.przeniesmy wszelkie tradycje dla najmlodszych by skupili sie na wspomnieniach i histori naszych przodkow ktorych dzis nie ma juz posrod nas.Czesto czuje ze jest obok mnie moj maz i choc prochy jego na polskiej ziemi jego dusza jest tu jako ze w moich myslach i tesknocie pozostanie na zawsze.Gwiazdka najjasniesza na niebie kazdego wieczora do mnie mruga i z jej swiatelkiem mam spokojny nocny sen.Zas Halloween typowa amerykanska rozrywka dla dzieci.Czy z tego sie smiac czy zaplakac ? 
Artur Arvel
Najbliższa jest mi myśl o pamięci pielęgnowanej przez cały rok. Pierwszego listopada zapalamy znicz, ale przecież opowieść o bliskim człowieku możemy przywołać w każdy zwyczajny wieczór.Myślę też, że skromny grób nie musi oznaczać skromnej pamięci. Ważne, czy za nazwiskiem nadal widzimy twarz i potrafimy opowiedzieć o niej dzieciom. Trudno pokochać tradycję, jeśli poznaje się ją wyłącznie jako obowiązek.Czy w Państwa rodzinie jest jakaś opowieść o przodkach, której młodzi słuchają szczególnie chętnie? Może właśnie od takich opowieści zaczyna się ciągłość.Artur Arvel
Ilailka
W mojej rodzinie od pokoleń pielęgnujemy tradycję obchodzenia Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego. Nie ograniczamy się jedynie do 1 i 2 listopada – również w ciągu roku odwiedzamy groby naszych bliskich i dbamy o nie. To dla nas nie tylko zwyczaj, ale przede wszystkim wyraz pamięci, miłości i szacunku dla tych, którzy odeszli.Niestety, mam wrażenie, że w wielu miejscach Europy odchodzi się od tej tradycji. Zdarza się, że groby przybierają bardzo skromną formę, a pamięć o zmarłych nie jest pielęgnowana w taki sposób jak dawniej. W Polsce wciąż możemy obserwować coś wyjątkowego – 1 listopada cmentarze zapełniają się ludźmi, którzy przychodzą zapalić znicze, złożyć kwiaty i wspomnieć swoich bliskich.Zastanawiam się jednak, czy młodsze pokolenia będą chciały tę tradycję kontynuować. Jeśli dzieci nie będą uczone szacunku do przeszłości, historii i rodzinnych zwyczajów, wiele z tych wartości może bezpowrotnie zaniknąć.Zgadzam się z autorem tekstu, że nie powinniśmy bezrefleksyjnie odchodzić od naszych tradycji. W świecie, który coraz bardziej zmierza w stronę robotyzacji i cyfryzacji, potrzebujemy czegoś, co przypomina nam o naszym człowieczeństwie. Pamięć o przodkach, szacunek dla historii i pielęgnowanie tradycji pomagają nam zachować tożsamość i więzi międzyludzkie. Bo jeśli zapomnimy o tym, skąd pochodzimy i jakie wartości nas ukształtowały, możemy stać się społeczeństwem, które potrafi coraz więcej, ale coraz mniej czuje. A przecież tego nie chcemy. 
Artur Arvel
Pani Alino, tym bardziej dziękuję za komentarz, skoro, jak Pani pisze, coraz uważniej wybiera Pani to, czemu warto poświęcić swój czas. Czas jest chyba najdroższą walutą, jaką dostajemy, dlatego doceniam, że część z niego oddała Pani właśnie tej rozmowie.I pozwolę sobie powiedzieć, że w jednym ważnym miejscu wcale się tak bardzo nie różnimy. Pierwszy listopada nie potrzebuje Halloween. Ma swoją powagę, światło zniczy, modlitwę, pamięć, Wszystkich Świętych i tę szczególną polską ciszę cmentarzy, której nie zamieniłbym na żaden importowany obyczaj.Broniłbym jednak młodych przed jednym: przed przekonaniem, że aby nauczyć ich szacunku do tradycji, trzeba najpierw odebrać im prawo do młodości, zabawy i ciekawości świata.Nie chciałbym mówić młodemu człowiekowi, że jest „durniem”, ponieważ 31 października założył kostium, wydrążył dynię albo poszedł z kolegami po cukierki. Wolałbym następnego dnia wziąć go za rękę, zaprowadzić na grób jego pradziadka i opowiedzieć mu, kim ten człowiek był. Jeżeli po latach będzie pamiętał i jedno, i drugie, ale będzie wiedział, które z tych doświadczeń jest zabawą, a które częścią jego tożsamości, wtedy jako starsze pokolenie wykonaliśmy swoje zadanie dobrze.Bo polskości, wiary i tradycji nie chciałbym bronić strachem przed światem. Chciałbym je czynić tak pięknymi i prawdziwymi, aby młodzi sami chcieli do nich wracać.O to zresztą staram się walczyć w swojej twórczości niemal od początku: o pamięć, polskość, wiarę, dobro i człowieka. Nie zawsze robię to podniosłym tonem. Czasem przez wiersz, czasem piosenkę, czasem esej, a czasem przez pytanie, które ma trochę uwierać.Jeżeli zechce Pani kiedyś sprawdzić, czy mówię to tylko na potrzeby tej dyskusji, zapraszam choćby do mojego utworu „Inwokacja do Anioła Stróża” na YouTube Tutaj. Myślę, że tam znacznie lepiej niż w komentarzu można usłyszeć, gdzie w mojej twórczości znajduje się wiara.I jeszcze raz dziękuję za rozmowę. Nie musimy się ze sobą we wszystkim zgadzać. Byłoby nawet trochę nudno.Ważniejsze, żebyśmy potrafili różnić się bez odbierania sobie nawzajem szacunku.Artur Arvel
Alina@Warszawa
Dziękuję za radę "esej warto czytać w całości", ale musi Pan wziąć poprawkę na fakt, że jestem już w takim wieku, że szkoda mi czasu (życia) na czytanie mało istotnych esejów, nawet jeśli są pisane z talentem, bo po prostu nie poszerzają mojej wiedzy... Powinniśmy robić wszystko, żeby w Polsce nikt 1.11. nie obchodził hallołin, bo po prostu wychodzi na durnia, co dobrze byłoby uświadomić wszystkim młodym. 
Artur Arvel
Pani Alino, rozumiem Pani reakcję, bo właśnie na takim napięciu zbudowany został tytuł eseju. „Polski Halloween” nie jest nazwą nowego święta ani próbą zastąpienia Wszystkich Świętych, Zaduszek czy naszej tradycji pamięci o zmarłych. Jest świadomym literackim zderzeniem dwóch światów.Dlatego pozwolę sobie na jedną uwagę: esej warto czytać w całości, a nie tylko przez pryzmat tytułu. Tytuł ma otworzyć drzwi do rozmowy, czasem nawet sprowokować. Dopiero tekst pokazuje, dokąd autor chce czytelnika zaprowadzić.A prowadzi właśnie do pamięci, do grobów naszych przodków, do polskiego listopada, do znicza, modlitwy, rodzinnej opowieści i przekonania, że nowoczesność nie może oznaczać amnezji. Piszę tam przecież wyraźnie, że niepokoi mnie nie dynia, lecz możliwość wychowania pokolenia, które będzie znało wszystkie dekoracje Halloween, a nie będzie wiedziało, dlaczego zapala się światło na grobie pradziadka.Nie chcę jednak odpowiadać na obcą kulturę pogardą ani dzielić narodów na lepsze i gorsze. Można bardzo mocno bronić własnej tradycji bez obrażania cudzej. Siła kultury nie polega na tym, że boi się wszystkiego, co przyszło z zewnątrz, lecz na tym, że potrafi przyjąć to, co nieszkodliwe, i nie zgubić przy tym własnych korzeni.Mój tekst nie jest więc pochwałą bezmyślnego kopiowania Halloween. Przeciwnie, jest próbą powiedzenia młodym: bawcie się, jeśli chcecie, ale pamiętajcie, kim jesteście, skąd przyszliście i czyje światło niesiecie dalej.I może właśnie dlatego ten tytuł miał być trochę niewygodny.Bo literatura nie zawsze powinna uspokajać. Czasem powinna zatrzymać człowieka na chwilę i zmusić go, by przeczytał dalej.Artur Arvel
Alina@Warszawa
Nie podoba mi się tytuł! Zniechęca do czytania Nie ma czegoś takiego jak polski hallołin! Jest Święto Zmarłych - Wszystkich Świętych. Jest Dzień Zaduszny! Jest polskie katolickie święto, jest staropolskie, słowiańskie święto! Szlag mnie trafia, jak na siłę ktoś mi wciska jakiś hallołin, który nic dla mnie znaczy, nie nic wspólnego z polską tradycją, wiarą, historią, kulturą! Jedyne co mi się nasuwa - to won z tym hallołin. Mamy jak jakieś tresowane małpy latać z kościotrupami na patyku i zbierać cukierki? Mamy się przebierać w jakieś wieźmy i inne diabły, żeby wzorem anglosaskich zboków pamiętać o zmarłych?! To oni - głównie anglosasi i germanie - powinni nauczyć się od Polaków i innych słowiańskich narodów jak szanować, świętować i czcić pamięć o swoich przodkach! 
Artur Arvel
Nie, nie rozmawiam z duchami i nie taki sens ma zacytowane zdanie. „Odwieczna rozmowa żywych z tymi, którzy przeszli na drugą stronę czasu” jest metaforą pamięci: rozmową przez wspomnienia, fotografie, opowieści rodzinne, modlitwę, odwiedzanie grobów i wszystko to, dzięki czemu człowiek, który odszedł, nadal pozostaje obecny w świadomości żyjących. Literatura od wieków posługuje się takim językiem i nie oznacza to deklaracji kontaktów spirytystycznych.Co do PS: określenie „Polski Halloween” jest zabiegiem całkowicie świadomym. Właśnie pewne napięcie między tymi dwoma słowami stanowi punkt wyjścia eseju. Nie próbuję dowodzić, że Halloween jest polską tradycją. Przeciwnie, zestawiam współczesny zwyczaj przychodzący z Zachodu z polskim doświadczeniem Wszystkich Świętych, Zaduszek i pamięci o przodkach.Jeżeli więc ktoś widzi w tym zestawieniu sprzeczność, to dobrze ją zauważa, bo właśnie z tej sprzeczności rodzi się pytanie postawione w tekście: czy naprawdę musimy wybierać pomiędzy nowoczesnością a tradycją?Moja odpowiedź brzmi: nie. Można pozwolić dzieciom bawić się współczesnością, a jednocześnie nauczyć je szacunku do pamięci, historii rodzinnej i własnych korzeni.Dlatego „Polski Halloween” nie jest pomyłką w tytule. Jest prowokacją do rozmowy.
u2
"Jest w nim coś z odwiecznej rozmowy żywych z tymi, którzy przeszli już na drugą stronę czasu." Serio potrafisz rozmawiać z duchami? Z jakim duchem rozmawiałeś ostatnio?PS. Polski Halloween to antonim
Do wpisu: MODLITWA ODWRÓCONA Módlcie się za nami
Data Autor
Do wpisu: „Upomnijmy się o Polskę”
Data Autor
Do wpisu: Cenzor zmienił garnitur
Data Autor
Do wpisu: Polak w Polsce Gospodarzem
Data Autor
Do wpisu: Kiedy obrońca staje się zagrożeniem dla własnych wartości... O patriotyzmie, wierze i odpowiedzialności za słowo
Data Autor