Wobec najbardziej znanego obecnie pisarza francuskiego Michela Houellebecqa wszczęte zostało we Francji śledztwo o podżeganie do nienawiści rasowej, religijnej i innej. Ojczyzna idei wolności: "Wolność, Równość, Braterstwo albo Śmierć", przeszła tym samym na pozycje kontroli i cenzury myśli i słów. Ten kierunek został ogłoszony przez panią Fon Der Lajen i w walce z mis-dez - dowolne wstawić - informacją, politycy zarządzani przez pieniądze, lobbying, media i służby, nie cofną się przed niczym, bo nie mają gdzie się cofnąć. No bo gdzie?
Musimy wszyscy siedzieć cicho i się nie odzywać, bo otwarciem ust albo napisaniem słowa możemy stwarzać ZAGROŻENIE, któremu z całą mocą przeciwstawić się będą musieli wspomniani politycy.
A jednak szkoda, tej atmosfery w Polsce po obaleniu - a tak naprawdę odsunięciu się - komuny, z maja 1989 gdy pokazał się pierwszy numer Gazety Wyborczej Solidarność. Wreszcie oficjalnie można było - mówić i pisać, a władza się odczepiła. Ale do czasu. Smutne to. Houellebecqa się teraz czepili. W Niemczech skazali jakiegoś Amerykanina za książkę, gdzie skojarzył tamtejsze pandemiczne rozwiązania z tym okresem, gdy rządził tam malarz akwarelista.
Szkoda tych polityków. Ale co oni mogą? Niewiele. Dobrze, że w naszym polskim piekiełku, noga Józefa Wissarionowicza się omsknęła i kuntrola słowa, jakoś idzie oporniej. W sumie ludzie chcą głównie zakąsić, zapić, za...chać i zapomnieć. Resztę mają gdzieś. Politycy też chcą tego samego. Tak oto 2 500 lat cywilizacji i kultury zamienione zostaje na doraźną konsumpcję coraz bardziej szajsownych doświadczeń. A jak ktoś nie chce konsumować, to niech bieduje albo do widzenia, to znaczy do więzienia.
Michel Houellebecq napisał "Uległość". Jej bohaterem jest francuski wykładowca. W wyborach we Francji wygrywa muzułmanin. Francja się islamizuje i poszerza Unię Europejską o Turcję, Maroko itd. W końcu poturbowany przez życie, zagrożony bezrobociem, marginesem i biedą wykładowca staje wobec jedynego sensownego wyboru - nawrócić się na islam. Nie z wiary, ale z racjonalnego egoizmu, którym wszyscy się kierujemy. Islam w tej książce to coś, co zaspokaja potrzebę ładu, więzi, przynależności i sensu. No i z nawróceniem wiąże się duży awans ekonomiczny oraz 3 młode żony. Więc... czy nie lepiej wyznać "Uległość"? Czy przypadkiem ludy i politycy Europy codziennie jej nie wyznają? Właśnie z racjonalnego egoizmu? Czy islam nie natrafiłby na podatny grunt, oferując wyjście z przestrzeni chaosu, bezsensu, pustki i alienacji? Co z chrześcijaństwem? Kim my właściwie jesteśmy? Czego chcemy? Ok. Żarcia i świętego spokoju. Aha - i bezpieczeństwa, które zapewni nam władza, za cenę naszej wolności.
