Opiszę Państwu co robię gdy znajdę w swoim pokoju zabłąkanego pająka. Przykrywam go szklanką nie dlatego, że się pająków brzydzę czy boję. Tylko dlatego żeby łapiąc go nie uszkodzić go niechcący. Potem podkładam pod szklankę tekturkę i wynoszę pająka. W lecie do ogródka a w zimie na kwiatki, które jakaś dobra dusza hoduje na parapetach klatki schodowej mojej wielkomiejskiej kamienicy. Sąsiedzi uważają moje zachowanie za idiotyczne i z całego serca radzą mi potraktować kolejnego pajączka kapciem. Ale to moja sprawa co robię z pająkami w swoim mieszkaniu. Gdyby jednak kilkadziesiąt pająków zechciało zająć moje mieszkanie musiałabym rozpocząć z nimi wojnę. Jeszcze lepszym przykładem są mrówki. Podziwiamy ich organizację społeczną ich ofiarność i pracowitość. Nigdy w życiu nie rozgrzebałabym mrowiska a zbierając grzyby staram się przeskakiwać przez drogi transportowe, którymi mrówki w lesie taszczą swoje ciężary. A jednak kiedy moje mieszkanie chciały zająć mrówki faraona zmuszona byłam podjąć zdecydowane kroki aby się ich pozbyć. Są ładne, pracowite, przebojowe lecz nie chcę ich w swoim mieszkaniu. Ten przydługi wstęp umieszczam dlatego, że coraz częściej spotykam się z poglądem, że chęć ograniczenia obecnej tragicznej w skutkach wędrówki ludów sprowokowanej przez lewacką ideologię jest związana z naszym polskim rasizmem, ksenofobią a w najlepszym przypadku lękiem przed nieznaną kulturą, czy też z uprzedzeniami wobec innego koloru skóry. Ostatnio znajoma, osoba dobra i życzliwa, która dokarmia cudze dzieci, oraz ofiarnie płaci za leczenie bezdomnych psów i kotów powiedziała, że hasło „Polska dla Polaków” budzi jej odrazę bo Polska powinna być dostępna dla wszystkich chętnych, co jej zdaniem wynika wprost z zasad chrześcijaństwa. W jej deklaracjach jest sporo hipokryzji- jakoś nie przychodzi jej do głowy żeby zaofiarować swój piękny dom pod lasem wszystkim chętnym, Ale nie chodzi o wytykanie Polakom kolejnej wady narodowej czyli tym razem hipokryzji. Gdy rozpoczęła się wojna rosyjsko ukraińska wielu Polaków szlachetnie zaofiarowało swoje domy i mieszkania uciekinierom. Było to równie szlachetne co mało rozsądne. Musieli po pewnym czasie wymówić gościnę przybyszom co nieuchronnie wywoływało wzajemne pretensje. Polscy uciekinierzy przed stanem wojennym mieszkali na ogół we Włoszech czy we Francji w obozach, nikt nie ofiarowywał im obywatelstwa ani prawa pracy i pobytu. Musieli o te przywileje długo się starać i na nie naprawdę zasłużyć. Moja miła i dobra koleżanka nie czytuje Warszawskiej Gazety a ja nikogo na siłę nie indoktrynuję politycznie ani nie nawracam. Gdyby czytała znałaby słowa kardynała Stefana Wyszyńskiego umieszczane w każdym numerze tej gazety na szczycie drugiej strony. „Każdy Naród pracuje przede wszystkim dla siebie. a nieszczęściem jest zajmowanie się całym światem kosztem własnej Ojczyzny”. Kardynał Wyszyński jest dla niej, jak dla wszystkich niekwestionowanym autorytetem i może zmieniłaby poglądy. To co mówi koleżanka i ważniejsze - to co mówi wielu młodych ludzi jest moim zdaniem wynikiem -jak nazywa to Stanisław Michalkiewicz -„ duraczenia” społeczeństwa czyli wieloletniego jego ogłupiania. To wynika nie tylko z propagandy prowadzonej przez tak zwane media głównego nurtu, to wynika przede wszystkim z powszechnej wśród ludzi chęci dostosowania się do swego środowiska, bycia- jak to się kiedyś mówiło – comme il faut czyli jak trzeba. Takim skrajnie zdemoralizowanym środowiskiem jest obecnie środowisko naukowe. Trudno sobie wyobrazić jakie brednie są w stanie formułować i popierać ludzie, którzy teoretycznie rzecz biorąc powinni opowiadać się po stronie prawdy i jej poszukiwać. Prowadzą badania i pozyskują granty na temat rzekomo istniejących kilkudziesięciu płci, czy na temat globalnego ocieplenia. Studenci i młodzi pracownicy naukowi z konieczności muszą się do nich dostosować. Wróciły czasy przypominające czasy stalinowskie gdy nikt nie ośmielał się kwestionować poglądów wielkiego językoznawcy, jak nazywano Stalina, ani tez diamatu. Diamat – przypominam – był to katechizm marksizmu i leninizmu, od którego odstępstwo groziło śmiercią lub kalectwem. Obecnie grozi śmiercią cywilną, bo przecież dla naukowca tym właśnie jest wykluczenie ze środowiska. Kolejnym zawodem społecznego zaufania, który prawie całkowicie stracił to zaufanie jest zawód lekarza. Jak uczciwy lekarz może wspierać tranzycję przeprowadzaną bez zgody rodziców jeżeli dobrze wie, że nie wolno mu bez zgody rodziców podać dziecku nawet aspiryny? . Jak uczciwy lekarz może stosować definicję śmierci mózgowej umożliwiającą rozebranie na części zapasowe chorego w stanie śpiączki jeżeli istnieje przynajmniej kilkaset dobrze udokumentowanych przypadków wyprowadzenia chorego z tego stanu i przywrócenia go do życia. Podobnie do czasów stalinowskich kiedy nikt nie ośmielał się kwestionować bredni diamatu, a przyjaźń ze Związkiem Radzieckim była dogmatem, prawie nikt ze współczesnych polityków i ekonomistów nie ośmiela się kwestionować konieczności przynależności do upadającej Unii Europejskiej.
Współcześni młodzi ludzie realizują swoją potrzebę naprawiania świata angażowaniem się w wątpliwe akcje takie jak BLM (Black Lives Matter), który powstał w 2013 roku i skupia się na walce z rasizmem. Nikt nie neguje, że handel niewolnictwem był czymś nieludzkim i potwornym lecz rewindykacje są bardzo trudne a nawet najczęściej niemożliwe. Dobrze pokazuje to historia Australii.
W 1788 roku na teren Australii dotarła First Fleet (Pierwsza Flota) pod dowództwem Arthura Phillipa. Brytyjczycy, uznając kontynent za terra nullius (ziemię niczyją), założyli Port Jackson – czyli dzisiejsze Sydney. Z czasem powstały Melbourne, Brisbane, Adelaide. Czy władze Australii powinny oddać Aborygenom domy szpitale i fabryki powstałe na ich terenach?
Łatwo zrozumieć, że chęć poprawy swego losu jest rzeczą ludzką. Trzeba jednak również zrozumieć, ze każda wędrówka ludów niesie ze sobą wojny rzezie, przemoc i nienawiść.