Bomba w dół

Wiele lat temu żeglując po Jezioraku obroniliśmy ze znajomym w zatoce Widłągi małe kaczuszki przed polującym na nie orłem bielikiem. Kiedy dumni wracaliśmy do obozu moja czteroletnia wnuczka powiedziała z zadumą: „A teraz jego dzieci będą głodne”. Mała dziewczynka rozumiała dobrze, że podstawą egzystencji przyrody ożywionej jest okrutny łańcuch pokarmowy. Z całą pewnością nie znała jednak wierszyka napisanego w 1893 roku przez Mikołaja Biernackiego precyzyjnie ujmującego ten stan rzeczy. 

Idylla maleńka taka:
Wróbel połyka robaka,
Wróbla kot dusi niecnota,
Pies chętnie rozdziera kota,
Psa wilk z lubością pożera,
Wilka zadławia pantera.
Panterę lew rwie na ćwierci,
Lwa - człowiek; a sam, po śmierci
Staje się łupem robaka.
Idylla maleńka taka.

Przeszło sto lat po Biernackim tę samą własność organizacji świata ożywionego zauważył Czesław Miłosz w wierszu „Do pani profesor w obronie honoru kota i nie tylko” Napisanym z okazji artykułu „Przeciw okrucieństwu” Marii Podrazy-Kwiatkowskiej ,drukowanym w: „Na brzegu rzeki”, Kraków 1994, s. 58-59. Ze względu na wtórność tego wiersza wobec obserwacji czteroletniej wnuczki nie warto go nawet cytować. Jeszcze gorszy stan umysłu prezentują obrończynie zwierząt, które wdały się w głupi, prymitywny i wyjątkowo chamski atak na instytucję wyścigów konnych a konkretnie na Tor Wyścigów Konnych na Służewcu w Warszawie. Pretekstem do ataku stał się profesjonalny tekst pani Marii Nikonorow dotyczący unieruchamiania języka konia w wyścigu, a będący odpowiedzią na wyjątkowo napastliwy artykuł  w Gazecie Wyborczej. Unieruchamianie języka  konia jest konieczne gdyż koń może go sobie odpowiednio przełożyć likwidując działanie wędzidła przez co staje się niesterowny. Grozi to ciężkim wypadkiem. Ubolewanie nad tym obyczajem ma podobny sens jak ubolewanie, że lina asekuracyjna uciska alpinistę. Nie ma sensu cytować komentarzy na poziomie latryny w jednostce wojskowej z czasów PRL. Czego nie rozumieją obrońcy zwierząt? Przede wszystkim nie rozumieją, że hodowla koni i wyścigi to część kultury człowieka, część jego spontanicznej działalności. Udział w wyścigach jest jedyną formą selekcji koni pełnej krwi czyli folblutów. Bez selekcji nie ma hodowli. Konie czystej krwi czyli araby są ostatnio często traktowane jak rasowe pieski i przeznaczane wyłącznie do udziału w pokazach więc kryterium selekcji tej rasy może być również eksterier czyli wygląd zewnętrzny.  Przede wszystkim nieprawdą jest, że konie są na wyścigach nieszczęśliwe. Tak naprawdę konie pełnej krwi lubią rywalizować, lubią się ścigać. Przeciętny jak ja jeździec, a spędziłam na wyścigach wiele lat, ma na ogół kłopot z utrzymaniem konia próbującego podczas treningu ponieść i wyprzedzić inne konie, które uważa za rywali Na wyścigach konie mają życie wręcz luksusowe- godzina treningu dziennie (włączając stępowanie w maszynie) doskonałe wyżywienie, czyste boksy. Oczywiście podczas wyścigów zdarzają się wypadki, podobnie jak w każdej dziedzinie sportu. W wypadkach jeździeckich na ogół bardziej poszkodowany jest jeździec niż koń. Lepiej byłoby  żeby obrońcy zwierząt pochylili się nad losem koni pracujących przy zwózce drzewa w terenach niedostępnych dla maszyn, które gdy opadną z sił uruchamia się czasem rozpalając pod ich brzuchem ogień.  Przyjmijmy jednak na chwilę, że przeciwnicy wyścigów mają rację i że organizacja wyścigów jest to dręczenie koni. Przyjmijmy, że całkowicie zakazujemy organizacji wyścigów, konkursów skoków, zawodów w powożeniu i jakichkolwiek form wykorzystywania koni w sporcie. Wszystkie żyjące konie powędrowałyby dla ich własnego dobra natychmiast do rzeźni. Jaka siła zmusiłaby obywatela do utrzymywania bezużytecznego zwierzęcia? Przeciwnicy wyścigów wyobrażają sobie idealne życie  koni na zielonych rajskich pastwiskach. Niech więc zajmą się realizacją swoich rojeń. Żeby zaspokoić ich żądania należałby nie tylko  całkowicie zakazać hodowli koni, oraz wyrżnąć te żyjące likwidując w ten sposób część kultury człowieka oraz część puli genetycznej świata zwierzęcego. To przecież nic nowego. Jak pamiętamy komuniści chcieli naprawiać świat wyżynając arystokrację,  ziemiaństwo i burżuazję, a nawet – dla ich własnego dobra- chłopów i robotników nie przekonanych do dobrodziejstw obiecywanych przez komunistów. Należałoby również wyrżnąć wszystkie drapieżne zwierzęta. Należałoby wyrżnąć wszystkie ukochane pieski i kotki albo zmusić je do jedzenia brukwi i kartofli. Nie regulowana obecnością naturalnego wroga populacja zwierząt roślinożernych osiągnęłaby liczebność uniemożliwiającą ich wyżywienie więc masowo ginęłyby z głodu. Wystarczy tych idiotyzmów. Teraz kilka słów o historii Wyścigów. Przeszło dwieście lat temu 17 lutego 1777 roku w Ujazdowie stanęły na starcie klacze pisarza koronnego Kazimierza Rzewuskiego i posła angielskiego w Polsce Whitwortha. Wygrała klacz Rzewuskiego. Pierwszy wyścig grupowy odbył się 20 czerwca 1841 roku. Startowało w nim 19 koni w tym dwa konie pełnej krwi należące do syna twórcy Legionów generała Dąbrowskiego. W 1879 roku August hrabia Potocki zorganizował pierwszy w Polsce totalizator. W 1889  roku zbudowano pierwszy w Polsce tor wyścigowy przy ulicy Polnej. 3 czerwca !939 roku otwarto tor na Służewcu. Głównym architektem toru był inżynier Zygmunt hrabia Plater-Zyberek, a teren służewiecki zakupiło w 1925 roku Towarzystwo Zachęty do Hodowli Koni W czasie wojny Niemcy ukradli i wywieźli wszystkie wartościowe konie. Tor przetrwał. Kuratorem toru w 1945 roku został generał Leon Bukojemski. Utworzył on ekspedycję pod kierownictwem znawcy koni majora Henryka Harlanda która pojechała na zachód odbierać polskie konie. 

Łatwo się domyślić, że zmasowany atak aktywistów i towarzyszących im mediów nie jest spowodowany troską o końskie języki. Jest to atak na zamówienie lobby deweloperów ostrzących sobie od lat ząbki na ten wspaniały teren. W latach siedemdziesiątych ówczesny dyrektor Gniazdowski wyperswadował specjalnej komisji przeniesienie toru. Nawet ludzie innych poglądów politycznych rozumieją, że nie wolno przekreślać ważnej części polskiej kultury.