Jak powstanie silna sztuczna inteligencja?

Pierw­szy pro­gram kom­pu­te­ro­wy grający w GO, któ­ry po­ko­nał naj­lep­sze­go czło­wie­ka na­zy­wa się Al­pha­Go i zo­stał wy­tre­no­wa­ny na gra­ch ludz­ki­ch. To po pro­stu sieć neu­ro­no­wa, któ­ra się uczy – im wię­cej do­sta­nie par­tii, tym gra le­piej. Do­sta­ła mi­lio­ny ludz­ki­ch par­tii i się na ni­ch na­uczy­ła. Nie­mniej ta­ka na­uka ma swój kres. Moż­na to spraw­dzić tak, że sieć na­uczo­na na mi­lio­nie par­tii za­gra z sie­cią na­uczo­ną na dwó­ch mi­lio­na­ch par­tii. Je­śli bę­dą ze so­bą re­mi­so­wać w wie­lu roz­gryw­ka­ch, to zna­czy, że ten dru­gi mi­lion nic wię­cej sie­ci nie na­uczył.

 Po­wsta­ła dru­ga ge­ne­ra­cja te­go pro­gra­mu. Na­zy­wa się Al­pha­Ze­ro. On już nie uczył się na par­tia­ch lu­dzi, ale grał sam ze so­bą. I po­dob­nie jak ten po­przed­ni, im wię­cej par­tii ro­ze­grał, tym był lep­szy. No i oka­za­ło się, że Al­pha­Ze­ro prze­kra­cza­jąc pew­ną licz­bę par­tii, idą­cą oczy­wi­ście w mi­lio­ny, je­st lep­szy od Al­pha­Go. A za­tem dru­ga ge­ne­ra­cja prze­ła­ma­ła ba­rie­rę, na któ­rej sta­nę­ła pierw­sza. Jed­nak­że Al­pha­Ze­ro też ma swój li­mit ro­ze­gra­ny­ch par­tii po­trzeb­ny­ch do na­uki.
 To nie ko­niec! Po­wsta­ła trze­cia ge­ne­ra­cja pro­gra­mu zwa­na Mu­Ze­ro. Otóż Mu­Ze­ro uczył się tak, że w ogó­le nie znał re­guł gry w GO. Nad grą był tyl­ko nad­zor­ca, któ­ry po pro­stu nie po­zwa­lał na ja­kiś ru­ch, je­śli był nie­le­gal­ny. Więc Mu­Ze­ro uczył się tak, że pró­bo­wał ja­kiś ru­ch, ale nie wie­dział, czy je­st po­praw­ny, czy nie — gdy za­grał nie­zgod­nie z re­gu­ła­mi, to ru­ch był od­rzu­ca­ny i mu­siał wy­kom­bi­no­wać coś in­ne­go, tak dłu­go, aż ru­ch bę­dzie le­gal­ny.
 Mu­Ze­ro, by do­brze grać, mu­siał ro­ze­grać wie­lo­kroć wię­cej par­tii niż li­mit Al­pha­Ze­ro do mak­sy­mal­nie do­brej gry. Jed­nak­że w koń­cu tak się na­uczył grać, że po­ko­nu­je naj­lep­sze Al­pha­Ze­ro. Być mo­że po­wsta­nie na­stęp­na ge­ne­ra­cja, któ­ra po­ko­na Mu­Ze­ro. Te pro­gra­my już mo­gą grać tyl­ko sa­me ze so­bą, bo naj­gor­szy je­st wie­lo­kroć lep­szy niż ja­ki­kol­wiek czło­wiek. Sa­me pro­gra­my na­po­ty­ka­ją li­mi­ty, ale po­wsta­ją na­stęp­ne, któ­re te li­mi­ty prze­kra­cza­ją. A na do­da­tek Mu­Ze­ro mo­że grać w do­wol­ną grę lo­gicz­ną. Na sza­cha­ch też go prze­tre­no­wa­no i tak sa­mo wy­gry­wa ze wszyst­ki­mi in­ny­mi pro­gra­ma­mi.
 Ja­ki z te­go wnio­sek ogól­ny do­ty­czą­cy sztucz­nej in­te­li­gen­ci?
 Otóż czło­wiek uczy się tak jak ten Mu­Ze­ro – ro­dzi się i nie zna re­guł gry, ja­ką je­st ży­cie. Ty­ch re­guł uczy się ca­ły czas na bie­żą­co, w ra­ma­ch ży­cia. Pró­bu­je coś zro­bić, na przy­kład wkła­da pa­lec do ognia, do­sta­je sy­gnał, że to nie­po­praw­ne, bo się opa­rzył, i po­tem już te­go nie ro­bi, pró­bu­je swój cel osią­gnąć ja­koś ina­czej. Nie­mniej nie mu­si wszyst­kie­go sam pró­bo­wać, mo­że oprzeć się na do­tych­cza­so­wej wie­dzy ludz­ko­ści. Ktoś mu mo­że po­wie­dzieć, że ogień pa­rzy. Po­trze­bu­je na­uczy­cie­la.
 Te ko­lej­ne ge­ne­ra­cje pro­gra­mów gra­ją­cy­ch w GO są wie­lo­kroć lep­sze od czło­wie­ka, ale to czło­wiek te ge­ne­ra­cje wy­my­śla, to czło­wiek wpa­dł na po­my­sł, że­by na­uczyć pro­gram ina­czej – nie na ludz­ki­ch gra­ch, ale by grał sam ze so­bą. To czło­wiek wpa­dł na po­my­sł, że mo­że na­stęp­ną ge­ne­ra­cję uczyć jesz­cze ina­czej.
 No to na­stęp­ny czło­wiek mo­że też wy­my­ślić to, by za­stą­pić te­go czło­wie­ka wy­my­śla­ją­ce­go ko­lej­ne ge­ne­ra­cje pro­gra­mów, ja­kąś sie­cią neu­ro­no­wą. Na­stęp­na ge­ne­ra­cja pro­gra­mów do gra­nia w GO to nie bę­dzie ja­kaś lep­sza me­to­da na­uki sie­ci neu­ro­no­wej gra­ją­cej w GO, ale na­uka sie­ci bę­dą­cej tre­ne­rem in­ny­ch sie­ci. Ta sieć bę­dzie grać w grę: kto na­uczy le­piej grać w GO swo­je pod­opiecz­ne sie­ci.
 Ta­ki tre­ner nie bę­dzie wy­spe­cja­li­zo­wa­ny w gra­niu w GO. On na­wet nie mu­si wie­dzieć jak się w GO gra i ja­kie są re­gu­ły – on się zna na tre­no­wa­niu. Więc wy­tre­nu­je też pro­gra­my roz­po­zna­ją­ce twa­rze, pro­wa­dzą­ce sa­mo­cho­dy, ro­bią­ce pro­gno­zy po­go­dy czy dia­gno­zy me­dycz­ne. Wy­tre­nu­je też sztucz­ny­ch fi­zy­ków i ma­te­ma­ty­ków.
 Na­wet je­śli każ­da kon­kret­na ge­ne­ra­cja ta­ki­ch tre­ne­rów na­po­tka ja­kiś li­mit, to moż­na bę­dzie za­wsze wej­ść na wyż­szy po­ziom i stwo­rzyć tre­ne­ra tre­ne­rów. I tak w nie­skoń­czo­no­ść. Wy­star­czy stwo­rzyć tre­ne­ra, któ­ry bę­dzie umiał wy­tre­no­wać swo­je­go wła­sne­go tre­ne­ra. Czło­wiek sta­nie się zbęd­ny, sztucz­na in­te­li­gen­cja bę­dzie się sa­ma do­sko­na­li­ła i bę­dzie to mo­gła ro­bić w każ­dej dzie­dzi­nie, na­wet ta­kiej, z któ­rą się jesz­cze ni­gdy nie ze­tknę­ła.
 To się sta­nie bar­dzo szyb­ko. Po­stęp w tej dzie­dzi­nie, i każ­dej in­nej, je­st wy­kład­ni­czy, więc nie­dłu­go po­wsta­nie sztucz­na in­te­li­gen­cja lep­sza od czło­wie­ka. Nie za ty­siąc, nie za sto lat, ale w cią­gu po­ko­le­nia.
 Li­mi­tem czło­wie­ka je­st na­sz mó­zg. Ma ogra­ni­czo­ną po­jem­no­ść i struk­tu­rę. Sztucz­na in­te­li­gen­cja nie bę­dzie mieć ty­ch ogra­ni­czeń, nie bę­dzie mieć żad­ny­ch li­mi­tów. Każ­dy kon­kret­ny eg­zem­pla­rz oczy­wi­ście li­mi­ty na­po­tka. Jed­nak­że je­go tre­ner stwo­rzy na­stęp­ny eg­zem­pla­rz prze­kra­cza­ją­cy te li­mi­ty. A tre­ner tre­ne­ra stwo­rzy no­we­go tre­ne­ra prze­kra­cza­ją­cy li­mi­ty sta­re­go tre­ne­ra.
​
 Ta­ka in­te­li­gen­cja bez li­mi­tu wy­star­czy, by po­cią­gnąć w gó­rę wszel­ki in­ny tech­no­lo­gicz­ny po­stęp. Sztucz­ny tre­ner sztucz­ny­ch fi­zy­ków stwo­rzy w koń­cu fi­zy­ka, któ­ry wy­my­śli zim­ną fu­zję. Tre­ner sztucz­ny­ch le­ka­rzy stwo­rzy le­ka­rza, któ­ry po­wstrzy­ma pro­ces sta­rze­nia się bio­lo­gicz­ny­ch or­ga­ni­zmów. Tre­ner pro­gra­mów wy­my­śla­ją­cy­ch spo­so­by ko­lo­ni­za­cji pla­net Ukła­du Sło­necz­ne­go stwo­rzy pro­gram, któ­ry opra­cu­je me­to­dę ko­lo­ni­za­cji nie tyl­ko Mar­sa, czy księ­ży­ców Jo­wi­sza, ale też We­nus, a mo­że i sa­me­go Jo­wi­sza. I tak bę­dzie ze wszyst­kim! War­to więc jesz­cze prze­żyć ja­kieś 20 lat.
Grzegorz GPS Świderski
t.me/KanalBlogeraGPS