Gruszki na wierzbie

Od pierwszego września w szkołach obowiązują nowe zasady żywienia. Osoba żyjąca wystarczająco długo na świecie była wielokrotnie świadkiem zmian obowiązujących zasad i przepisów czasem wręcz o 180 stopni Gdy moje dzieci były małe obowiązywało wprowadzanie do diety niemowlęcia, od trzeciego miesiąca jego życia, zup jarzynowych zabielanych żółtkiem jaja kurzego. Nie wiem jaki idiota to wymyślił lecz jest on odpowiedzialny za epidemię uczuleń nękających obecnych czterdziestolatków. Przecież powszechnie wiadomo, że żółtko jaj kurzego, jako obce białko, jest silnym alergenem. Lekarze traktowali jednak te idiotyzmy ze śmiertelną powagą a nawet gdy naiwna matka przyznawała się szczerze, że nie podaje zupek bo dziecko nie chce ich jeść, grozili matce sądem rodzinnym i skierowaniem dziecka do pieczy zastępczej. Równie poważnie było traktowane odstępstwo od zasady karmienia dziecka co trzy godziny, a nie wtedy gdy jest ono głodne.  Rozsądne matki okłamywały lekarzy i były to kłamstwa całkowicie usprawiedliwione. Po zmianie systemu w Polsce a przede wszystkim gdy amerykańscy uczeni przypomnieli sobie, że samica ludzka ma piersi ci sami lekarze z równą bezwzględnością zalecali karmienie dziecka do roku wyłącznie piersią. Margaryna najpierw była polecana przez lekarzy jako zdrowa, a potem traktowana jako bardzo niezdrowa. Pomidory miały kiedyś być rakotwórcze a potem rzekomo chroniły przed nowotworami.  Szczytem  idiotyzmu była obowiązująca podobno w ZSRR praktyka odbierania położnicom noworodka żeby nie mogły go nakarmić .Sowieccy uczeni nie wiadomo dlaczego twierdzili, że siara szkodzi dziecku, kiedy powszechnie wiadomo, że jest niezwykle ważna dla jego odporności. Sowieccy uczeni odwracali bieg rzek i hodowali gruszki na wierzbie. Sowiecki system wydał Miczurina I Łysenkę. Szkoda czasu na zajmowanie się ich osiągnięciami. 

Kilka lat temu nauczyciele polskich szkół zaśmiewali się widząc, jak dzieci przemycają do szkoły zwykłą sól kuchenną tak jakby to był groźny narkotyk. Centralne zarządzenie ograniczało wówczas solenie potraw w szkolnych stołówkach. Bardziej gorliwi wychowawcy kontrolowali dziecięce plecaki i traktowali przemycanie soli wręcz jak poważne wykroczenie czy przestępstwo. 

Wracając do przepisów, które weszły w życie od początku tego roku szkolnego. Otyłość dzieci nie jest bynajmniej związana ze spożywaniem mięsa. Związana jest przede wszystkim ze zmianą trybu życia, z zastępowaniem  życia społecznego i towarzyskiego przez maniakalne śledzenie mediów społecznościowych. Nie rozwiąże tego problemu ani zakaz używania w szkołach telefonów, ani nakaz spożywania roślin strączkowych. Przede wszystkim decyzje o sposobie odżywiania dzieci należą do rodziców. Poza tym nie zmusi się dzieci do spożywania nielubianych potraw - będą zostawiały fasolkę na talerzu, rzucały nią po podłodze i wynosiły ją w kieszeniach. Dobrym przykładem jest akcja mleczna przeprowadzana obecnie w wielu szkołach podstawowych. Dla dzieci przeznacza się specjalne opakowania ze słomką zawierające około szklanki mleka lecz dzieci i tak nie chcą ich odbierać ani tego mleka pić.  Pod koniec okresu ważności produktu intendentki błagają pracowników szkoły żeby zabierali bliskie przeterminowania pudełeczka z mlekiem bo za kilka dni będą musiały wyrzucić je na śmietnik. Za tę akcje płacimy my wszyscy, podatnicy. Zdania na temat mleka są zresztą podzielone. Pamiętam żartobliwe hasło z czasów komuny : „Pij mleko będziesz kaleką”. Ale nie o żarty tu chodzi. Za moich czasów w komunistycznej szkole podstawowej rano w stołówce stało mleko w wiadrze a po obiedzie kompot. Nikt jednak nie zmuszał dzieci do picia tego mleka czy kompotu ani do jedzenia nielubianych potraw. Kucharki pytały dzieci czy chcą kotlet i  czy będą jadły szpinak lub kiszoną kapustę. Ludzie, którzy przeżyli wojenną i powojenną nędzę mieli więcej poczucia rzeczywistości niż obecnie, a przede wszystkim szanowali jedzenie i nie chcieli go marnować. Pamiętam, że kucharki mówiły: „ Bierz co chcesz ale masz wszystko zjeść, talerz ma być po jedzeniu zupełnie czysty”. Zmiany nawyków żywieniowych nie przeprowadzi się przymusem.

Zakaz używania przez dzieci telefonów, choć wydaje się rozsądny też niczego nie załatwi. Zakaz używania telefonu bez ich odbierania oznacza, że dzieci będą pod ławką śledziły wpisy na ekranie tak jak my czytaliśmy podczas nudnych lekcji książki. Zakaz przynoszenia telefonu do szkoły spowoduje, że rodzice nie będą mogli nawiązać kontaktu z dzieckiem i w razie niebezpieczeństwa udzielić mu pomocy. Bezpieczeństwa nie zapewni się obywatelom mnożąc sprzeczne ze sobą zarządzenia. Bezpieczeństwo, w tym zdrowotne, zależy od funkcjonowania państwa i jego instytucji. W filmach widzimy jak ratownicy wiozą biegiem chorego na salę operacyjną gdzie czeka zespół najlepszych lekarzy gotowych go operować. Praktyka jest taka, że przeciętny obywatel w żaden sposób nie może dostać się do szpitala, że na niezbędne  badania zostaje zapisany w terminie za kilka miesięcy a nawet za rok a jeżeli zostanie objęty protokołem terapii daremnej nikt nie ma prawa go w ogóle leczyć. W filmach dzielni funkcjonariusze policji pędzą na sygnale do każdego zgłoszenia zaniepokojonego obywatela. Praktyka jest zupełnie inna. Niedawno kilkunastoletnia dziewczynka umarła na ulicy z wyziębienia, choć miała kontakt telefoniczny z ojcem gdyż  policja nie tylko jej nie szukała lecz nie raczyła nawet ustalić lokalizacji jej telefonu co mogło uratować jej życie.

 Jak wielokrotnie pisałam świat nie jest obecnie stabilny. Liberalna demokracja nie zakończyła konfliktów i wojen i poważnie pomylił się Francis Fukuyama wieszcząc koniec historii. W sytuacji realnego zagrożenia światowym konfliktem wydaje się pieniądze na idiotyczny poradnik, który mogłoby napisać dziecko. Brakuje schronów zaopatrzonych w czystą wodę, brakuje strategicznych zapasów żywności, a obywatelom radzi się żeby mieli w plecaku latarkę, mapę i zapałki. Te porady są tyle samo warte co nowe zasady żywienia. Tyle co nic.