Akta Einsteina i kształt rzeczywistości

Prędkość światła jest stała - ta przenikliwie jaskrawa prawda, wyłaniająca się niczym średniowieczny duch z lochów feudalnego zamku, wciąż nie może znaleźć odpowiedniego zrozumienia u homo sapiens consumens. Miejsce Einsteina zajął Epstein, też niby na "E" i jak się okazuje ze znacznie bardziej interesującymi pupulację aktami, niźli te pierwsze oryginalne. 

Ciężarówka z latarką

A przecież... - to, nie ma sensu! Weźmy że w naszą stronę sąsiad rzuci butelkę 0,5 litra z wodą niegazowaną. Dużej krzywdy nam tą butelką nie zrobi, bo jej prędkość to jakieś 20 km/h maks. Weźmy teraz, że stoimy przy drodze, zna przeciwka leci TIR, jakieś 100km/h i pasażer przez okno wyrzuca w naszą stronę tę samą butelkę z prędkością 20km/h. Jak nas ta butelka pier....nie, to Boże ratuj. Może nawet zabić. Bo się dodają! Prędkość pędzącego samochodu i prędkość tej butelki. Tymczasem Einstein twierdzi, że jak by ta ciężarówka pędziła w naszą stronę z połową prędkości światła i mijała latarnię, która się właśnie zapala i w tym samym momencie zapaliła światła w naszym kierunku, to gdy jej światło i światło tej stojącej z boku latarni dotrą do nas, to oba będą miały prędkość dokładnie taką samą! 300 tys km/s. Bez różnicy.

Albo weźmy, że ta ciężarówka porusza się z prędkością światła i zapala reflektory. Jaką prędkość będzie miało jej światło zmierzone przez nas, gdy do nas dotrze? Otóż prędkość światła -  300 tys km/s. - Ale przecież ciężarówka się porusza z tą prędkością! - powiesz. Tak. I dlatego zarejestrujemy światło z jej reflektorów  dokładnie w tym samym momencie jak samą ciężarówkę. Czyli z naszego punktu widzenia światło reflektorów NIE PORUSZA SIĘ względem ciężarówki pędzącej z prędkością 300 tys km/s. 

I to jest fundamentalny wniosek i jedyne możliwe wytłumaczenie braku dodawania się prędkości światła do prędkości obiektów, z których jest emitowane. Jeszcze bardziej jaskrawo to widać, gdy światło lub butelkę z wodą będziemy "odpalać" w kierunku przeciwnym do ruchu, a więc po minięciu obserwatora w jego stronę - niejako "do tyłu". Gdy jadąc 100km/h wyrzucimy do tyłu butelkę z prędkością 20km/h to będzie się ona ODDALAĆ od miniętego wcześniej człowieka z prędkością 80km/h. Ta butelka nigdy nie dotrze do człowieka z tyłu. Gdy butelkę wyrzucimy do tyłu z prędkością poruszania się ciężarówki to ona znów, nigdy nie dotrze do obserwatora z tyłu! A światło DOTRZE, i to z prędkością ŚWIATŁA!

Światło się nie porusza. Ono jest.

TO NIE MA SENSU. To nie ma sensu tak długo jak długo zakładamy, że światło się PORUSZA, że jest czymś co się przemieszcza w rzeczywistości. Wtedy faktycznie to nie ma sensu. Tymczasem światło po prostu JEST. Jest częścią rzeczywistości. Nie biegnie, nie pędzi, nie porusza się - JEST. Gdybyśmy stali się fotonem światła to przeszlibyśmy w stan, w którym nie ma żadnego upływu czasu. Nie ma przedtem, ani potem.  Wszystko JEST. Foton "widzi" i "doświadcza" wszystkich miejsc w jakich zaistniał kiedykolwiek - NA RAZ. Jest zamrożoną w czasie nicią rzeczywistości, która jest połączona z innymi nićmi rzeczywistości rozpostartej w przestrzeni i czasie. Foton, światło JEST ASPEKTEM RZECZYWISTOŚCI, jej cechą.

Kaw najlepiej smakuje z rana. Generalnie nie piję kawy, ale czasem robię wyjątki i wtedy gorzka - zawsze czarna, gorąca, zachęca, napełnia, opowiada. Kawa to taka głębsza warstwa rzeczywistości, ale trzeba z nią uważać, żeby się za bardzo nie rozbujać. Więc wróćmy do tematu.

Istnieje komputer, umysł, inteligencja, źródło - nazwa nie jest tu istotna - istnieje coś co wyłania z siebie rzeczywistość. W każdym ułamku sekundy NOWĄ, ale powiązaną z tą poprzednią związkami przyczynowo-skutkowymi. To jak klatki filmu kolejno pojawiające się, kolejno zaistniałe. Na pierwszej klatce element A działa na element B. W drugiej klatce, na drugim obrazie, element B rejestruje oddziaływanie elementu A. Istnieje niezerowy a więc konkretny "skok", "przedział czasu", pomiędzy PRZYCZYNĄ (działanie elementu A) i SKUTKIEM (rejestracja tego przez element B). Dlaczego nie mogłoby się to dziać jednocześnie? Po pierwsze, bo to niemożliwe, bo rzeczywistość to kolejne następująco po sobie "warstwy" rzeczywistości, z których każda jest z natury rzeczy nieruchoma, tak jak kadr filmu jest nieruchomy. Po drugie, bo gdyby nie było nienaruszalnego "skoku" i zdarzenia (przyczyna - skutek) mogły zajść jednocześnie to kolejne serie zdarzeń również mogłyby zachodzić jednocześnie, co prowadziłoby do NIESKOŃCZONEJ PĘTLI ZDARZEŃ zachodzących jednocześnie, co byłoby niemożliwe do obsłużenia przez umysł, komputer, inteligencję, źródło, które wyłania z siebie rzeczywistość.

Jeśli pojawia się foton, to w następnej "klatce" rzeczywistości on jest w innym jej miejscu, ale nie dlatego, że się tam "przemieścił", tylko dlatego, że ten aspekt rzeczywistości jest uwzględniany w następnej klatce w innym (przestrzennie to ujmując) miejscu. Fotony się nie przemieszczają, rzeczywistość je pokazuje, to rzeczywistość się ZMIENIA w czasie (pojawiają się jej kolejne "ramki"/"warstwy") wykazując w sobie właściwe dla danej rzeczywistości położenie fotonu. Dlatego nie ma żadnego znaczenia, z jaką prędkością porusza się samochód, z którego emitujemy światło. Jasne? Jasne. Światło oczywiście.

Sumując

Światło się nie porusza. To co określamy jako prędkość światła jest tempem propagacji przyczyny i skutku. Przykładowo nie istnieje żadna możliwość abyśmy dostarczyli wodę człowiekowi, który za 7 minut umrze z pragnienia jeśli dzieli nad od niego dystans do jakiego pokonania trzeba 8 minut z prędkością światła.

Obserwowana przez nas rzeczywistość zmienna w czasie, to ciąg następujących po sobie jej "kadrów" / "warstw" / klatek, powiązanych przyczyną i skutkiem. Każdy z tych kadrów zawiera statyczny i pełny kształt całej rzeczywistości. 

Istnieje źródło wyłaniające z siebie kolejne "klatki" rzeczywistości.  Źródlo to ma charakter logiczny, niesprzeczny i racjonalny, na co wskazuje np. "prędkość światła", a więc respektowanie konieczności uzgodnienia przyczyn i skutków w skończonym, niezależnie od rozmiaru, zakresie informacyjnym.