Naziści byli lewicowcami — nie tylko w teorii, ale i w praktyce
Etykietkę skrajnej prawicy Hitlerowi przypisują tylko współcześni lewicowi intelektualiści skażeni socjalizmem, bo nie chcą na swoją ideologię brać zbrodni Hitlera. Naziści to byli ludobójcy i można uzasadniać, że ich zbrodnie nie wynikały z ich ideologi, ale kompletnie nieskutecznie i bzdurne jest przenoszenie tej ideologii z lewicy na prawicę.
Największych zbrodni w dziejach ludzkości dokonała lewica i nic na to nie poradzicie. III Rzesza była tak samo lewicowa, jak ZSRR. Jak socjalista jest bandytą, to ten jego bandytyzm nie likwiduje jego lewicowości. To, że istnieją łagodni socjaliści, którzy tylko kradną, ale nie mordują, nie powoduje, że mordujący socjaliści przestają nimi być. Oto naukowe uzasadnienie, że Hitler i jego partia to lewica:
- Friedrich Hayek w „Drodze do zniewolenia” (rozdział „The Socialist Roots of Naziism”) oraz we wcześniejszym eseju „Nazi-Socialism” (1933) dowodził, że narodowy socjalizm był lewicową ideologią kolektywistyczną, a jego gospodarcze i społeczne założenia nie różniły się istotnie od klasycznego socjalizmu.
- Ludwig von Mises w „Socialism: An Economic and Sociological Analysis” (1922, wyd. rozszerzone 1932, 1951) oraz „Wszechmocnym rządzie” szedł jeszcze dalej: nazizm był odmianą socjalizmu, która zachowała formalną własność prywatną, ale zlikwidowała jej istotę poprzez całkowitą kontrolę państwa nad gospodarką.
- Erik von Kuehnelt-Leddihn — w „Leftism: From de Sade and Marx to Hitler and Marcuse” (1974) oraz „Leftism Revisited: From de Sade and Marx to Hitler and Pol Pot” (1990) — argumentował, że lewicowość nie ogranicza się do marksizmu, ale obejmuje wszelkie systemy kolektywistyczne, w tym nazizm. Podkreślał, że Hitler czerpał inspirację z lewicowych idei antykapitalistycznych, a jego polityka była kontynuacją socjalistycznych eksperymentów z okresu Republiki Weimarskiej.
- Jonah Goldberg w „Liberal Fascism: The Secret History of the American Left, from Mussolini to the Politics of Meaning” (2008) pokazał, jak faszyzm i nazizm wyrosły z lewicowej tradycji kolektywizmu, a nie z konserwatyzmu. Zauważył, że własność prywatna w III Rzeszy była iluzją — państwo decydowało o wszystkim, od cen po inwestycje, co jest klasyczną cechą socjalizmu.
- Rainer Zitelmann w „Hitler’s National Socialism” (1987, tłum. ang. 2022) udokumentował, że ekonomiczna polityka Hitlera opierała się na państwowym interwencjonizmie, a nie na wolnym rynku. Przeanalizował, jak plan czteroletni, kontrola cen, przymusowa kartka i nacjonalizacja kluczowych sektorów (np. przez Hermann Göring Works) były typowymi narzędziami socjalistycznymi.
- Günter Reimann w „The Vampire Economy: Doing Business Under Fascism” (1939) opisał, jak przedsiębiorcy w III Rzeszy stali się marionetkami państwa. Państwo nie tylko dyktowało warunki gospodarcze, ale także konfiskowało zyski (np. poprzez obowiązkowe inwestycje w zbrojenia) i eliminowało nieposłusznych poprzez aryzację i przymusowe wywłaszczenia.
- Ayn Rand w „Capitalism: The Unknown Ideal” (1966) porównywała nazizm i komunizm jako dwie strony tego samego totalitaryzmu kolektywistycznego.
- Murray Rothbard w „Wall Street, Banks, and American Foreign Policy” i „A History of Money and Banking in the United States” podkreślał, że nazistowska gospodarka była socjalizmem w praktyce, z państwowym kierownictwem zamiast wolnego rynku.
- Hans-Hermann Hoppe w „Democracy: The God That Failed” (2001) argumentował, że nazizm i komunizm to dwie formy socjalizmu, różniące się jedynie metodami realizacji kolektywizmu (rasizm vs. klasa).
- Thomas DiLorenzo w „The Problem with Socialism” (2016) i „How Capitalism Saved America” dowodził, że Hitler był socjalistą, a jego polityka była kontynuacją idei marksistowskich, tylko z nacjonalistycznym zabarwieniem.
Kluczowe argumenty największych myślicieli uzasadniających, że nazizm to socjalizm, czyli lewica:
Niemiecki model socjalizmu (iluzja własności prywatnej)
Mises i Hayek wskazywali, że nacjonalizacja w ZSRR i Zwangswirtschaft (gospodarka nakazowa) w III Rzeszy to dwie drogi do tego samego celu: całkowitej kontroli państwa nad gospodarką. W Niemczech własność prywatna istniała tylko na papierze – państwo decydowało o produkcji, cenach, płacach i zyskach. Zitelmann podkreśla, że przedsiębiorcy byli zmuszani do inwestowania w państwowe projekty (np. zbrojenia), a zyski były ograniczone (maksymalna dywidenda: 6%).
Przedsiębiorca zredukowany do urzędnika
Reimann i Mises opisali, jak przedsiębiorcy w III Rzeszy stali się „Betriebsführer” (kierownikami zakładu) – państwowymi urzędnikami bez realnej władzy. Państwo dyktowało ceny, płace, dostawców i rynki zbytu. Oporni byli usuwani i zastępowani lojalnymi aparatczykami. Zitelmann dodaje, że aryzacja (wywłaszczanie Żydów) była narzędziem socjalistycznej redystrybucji majątku.
Centralne planowanie gospodarki
Hayek, Mises i Zitelmann udokumentowali, że plany czteroletnie, przymusowa praca, kontrola cen i system kartkowy to klasyczne narzędzia socjalizmu. Kuehnelt-Leddihn zauważył, że nazistowska gospodarka była jeszcze bardziej scentralizowana niż sowiecka, ponieważ państwo nie musiało formalnie nacjonalizować fabryk — kontrolowało je pośrednio poprzez prawne i ekonomiczne przymusy.
Kolektywizm i odrzucenie liberalizmu
Hayek dowodził, że socjalizm w każdej formie (komunizm, nazizm, faszyzm) odrzuca indywidualizm i wolny rynek. Cel nadrzędny (równość klasowa, potęga rasy/narodu) uzasadniał totalitarną kontrolę państwa. Goldberg i Kuehnelt-Leddihn podkreślali, że nazizm nie był „prawicowy” – prawica tradycyjnie broni wolnego rynku i własności prywatnej, podczas gdy naziści je znosili.
Nazwa NSDAP i socjalistyczne korzenie nazizmu
Hayek, Mises, Zitelmann i Kuehnelt-Leddihn przypominali, że „socjalistyczna” w nazwie NSDAP nie była przypadkowa. Wiele idei nazizmu wywodziło się z marksizmu.
Wniosek: Nazizm to lewicowa ideologia — nie skrajna prawica, a skrajny socjalizm.
Grzegorz GPS Świderski
Twitter.com/gps65
t.me/KanalBlogeraGPS
PS. Źródło tego plagiatu: x.com/gps65/status/2096912954876625212
Zgadzam się z tezą, że nazizm to urawniłowka ludzi w ramach nacji/narodu, więc lewizna. Ale SI uparcie twierdzi, że to prawicowa ideologia.
AI Overview
share.google
Nazizm (narodowy socjalizm) jest klasyfikowany przez politologów i historyków jako ideologia skrajnej prawicy, ponieważ odrzucał on fundamentalne wartości lewicy – takie jak równość ludzi, internacjonalizm czy walka klas – opierając się zamiast tego na skrajnym nacjonalizmie, rasizmie, hierarchii społecznej oraz antykomunizmie.
Mimo obecności słowa „socjalizm” w nazwie partii NSDAP, podział na oś prawica-lewica w naukach politycznych opiera się na strukturze społecznej i stosunku do równości, a nie tylko na stopniu kontroli państwa nad gospodarką.
Oto główne powody, dla których nazizm uznaje się za skrajną prawicę:
1. Skrajny nacjonalizm i biologiczny rasizm
2. Odrzucenie egalitaryzmu (równości)
3. Stosunek do własności prywatnej i gospodarki
4. Bezwzględny antykomunizm i antykonserwatyzm
Skąd więc „socjalizm” w nazwie?
Słowo „socjalizm” zostało dodane do nazwy NSDAP na początku lat 20. XX wieku ze względów strategicznych i propagandowych, aby przyciągnąć niemieckich robotników, którzy masowo popierali wówczas lewicę. Hitler redefiniował to pojęcie, twierdząc, że prawdziwy „socjalizm” to nie walka klas, lecz całkowite podporządkowanie jednostki interesom rasy i państwa (Gemeinnutz geht vor Eigennutz – wspólny pożytek przed własnym). Antykapitalistyczne, lewicowe skrzydło partii (reprezentowane przez braci Strasserów) zostało krwawo zlikwidowane przez Hitlera podczas „nocy długich noży” w 1934 roku.
Jeśli interesuje Cię ten temat, o czym chciałbyś dowiedzieć się więcej? Mogę przybliżyć program gospodarczy III Rzeszy, szczegóły czystki frakcji Strassera lub to, jak współczesna politologia definiuje oś prawica-lewica.