WĘDRÓWKA (1000 lat po...)

WĘDRÓWKA
 Idę przez miasta I mosty
 - wsparte na kruchych filarach –
 idę przez świątynie, doliny i łąki,  
 ujścia rzek tętno oceanów,
 błądzę w spalonych lasach
 i mijam górskie jary
 niosąc w plecaku moją Polskę,
 zasianą ponad  tysiąc lat temu
 nad brzegami Gopła
 - tam było gniazdo.
 Rosła wysoko jak topola
 odpierając najazdy,
 a chrzest złączył ją z Europą
 ( jakże inną od dzisiejszej
 - odartej z praw i świętości)
 i Polska rosła jednocząc się z innymi
 - nigdy mieczem, lecz ugodą stateczną,
 nie mając uprzedzeń do obcych
 trafiając do serc i umysłów,
 niosąc sąsiadom znak Krzyża,
 ufając  wygnańcom i dając im prawa,
 koronę ofiarując nawet cudzoziemcom,
 co bylo  gestem wielkiej złudy,
 nadmiaru tolerancji,
 i w końcu przywiodło nas do zguby...
 Tak zmarła  Rzeczypospolita
 dla tylu narodów królestwo wolności,
 swobód  dla tylu wyznań i sumienia...
 Upadło...gdyż bezbronne było wobec nienawiści
 kipiącej na wschodnich rubieżach,
 a szabli dobywało jedynie w obronie,
 w pospolitym ruszeniu
 w niepospolitym męstwie
 aż zabrakło wojsk by bronić Konstytucji,
 a zdrajcy w stolicy frymarczyli tronem,
 gdy konfederaci nad Newą wznosili toasty
 wiodąc i króla do zaprzaństwa...
 Nie dało się odwrócić losu
 i wyjść zwycięsko z mroków burzy...
 Straciliśmy godło i granice
 nie tracąc jednak godności i wiary,
 ani plemiennej pamięci,
 ocaliła nas tej nocy rozbiorów
 i w heroicznych zrywach insurekcji,
 by niepodległość wywalczyć wbrew światu!
 W moim podróżnym plecaku
 niosę więc radość i dumę z legionów,
 ze wskrzeszonej Rzeczypospolitej...
 Rozdartej później inwazją dwóch kolosów...
 Odtąd mój plecak puchł od krwi i popiołów,
 a po wojnie także od krwi
 żołnierzy niezłomnych i tych wszystkich,
 co ginęli z rąk nowego okupanta,
 skatowani i chowani ukradkiem,
 rozstrzeliwani na ulicach,
 gdy pochody prosiły chleba,
 zabitych w stanie wojennym,
 który trwał bez przerwy, 
 dniem i nocą czuwali skrytobójcy,
 nawet pod okrągłym stołem
 i nie dano nam wskrzesić Rzeczypospolitej!
 A jeszcze po smoleńskiej zbrodni
 oddano śledztwo wraz z  niepodległością
 i mój plecak pękł ze szczętem...
 Błądzimy we mgle, co zakryła świt
 i palimy znicze próbując daremnie
 rozjaśnić dzień  i  Najjaśniejszą...
 I śpiewamy jak dawniej -
 Boże coś Polskę przez tak długie wieki
 widział w syberyjskich cierniach,
 spraw aby  Matka zawsze Miłosierna
 znak uczyniła  wśród obłoków święty !
 Marek Baterowicz, Sydney 2020