Tym razem farsa ze 100 dniami

1. Od wczoraj w mediach trwa festiwal podsumowań związanych ze 100 dniami rządów Premiera Tuska, a przecież kieruje on rządem już przez 1600 dni, 4 lata poprzedniej kadencji i 3 miesiące tej obecnej.
Wprawdzie w tym rządzie jest paru ministrów, którzy zaczęli kierowanie resortami niedawno ale przecież przejęli je z dobrodziejstwem inwentarza od swych partyjnych kolegów, a nie od ministrów rekomendowanych kiedyś przez opozycyjną partię.
Jeżeli więc mamy poważnie oceniać ekipę Donalda Tuska to trzeba tej oceny dokonać w perspektywie 1600 dni rządzenia, a nie tylko ostatnich 100 dni, nawet jeśli nie są one pasmem sukcesów tego rządu i w związku z tym są łatwe do krytykowania.
2. W perspektywie tych1600 dni efekty rządzenia Tuska wypadają naprawdę blado i to zarówno w wymiarze krajowym jak i zagranicznym.
W Unii Europejskiej mimo tego, ze jesteśmy największym krajem spośród nowo przyjętych, po zepsuciu relacji w zasadzie ze wszystkimi krajami Europy Środkowo-Wschodniej, Tusk postawił na współpracę z Niemcami ale coraz wyraźniej widać, że także dla tego kraju nie jesteśmy żadnym partnerem.
Ba ostatnia akcja ministra Sikorskiego obsadzająca Niemcy w roli absolutnego hegemona w UE, została bardzo źle przyjęta przez większość starych członków UE, którym i bez tego, niemieckie przywództwo, nie najlepiej się kojarzy.
Tusk doprowadził także do tego, że wobec Rosji występujemy w roli petenta. Dopóki żył Prezydent Lech Kaczyński, zdecydowanie się temu przeciwstawiał (świadczyło o tym choćby jego wystąpienie na Westerplatte w 70 rocznicę wybuchu II wojny światowej, a później jego reakcja na najad Gruzji przez Rosję), ale gdy go zabrakło to podporządkowanie widać coraz wyraźniej.
A już zachowanie Rosjan w sprawie wyjaśnienia przyczyn katastrofy smoleńskiej, czy też nowej umowy gazowej, świadczy o tym, że nie tylko nie jesteśmy traktowani po partnersku ale wręcz lekceważeni.
3. W sprawach krajowych wręcz dramatyczny wymiar ma wzrost naszego długu publicznego przez 4 lata rządów Tuska. Dług wzrósł już o ponad 300 mld zł (o ponad 60% w stosunku do roku 2007) i to mimo wyprzedaży majątku na kwotę 50 mld zł i ukrywania zobowiązań Skarbu Państwa, które należy szacować na około 4% PKB (60 mld zł). A więc gdyby nie to, dług publiczny byłby o 110 mld zł większy.
Rząd wprawdzie chwali się wysokim wzrostem gospodarczym (skumulowany za 4 lata ponad 15% PKB) ale przecież jest on głównie wywołany ciągle wysokim popytem krajowym (odpowiada on aż za 2/3 wzrostu PKB) wynikającym ze wcześniejszego realnego wzrostu płac i świadczeń, obniżenia składki rentowej czy ulg w podatku dochodowym, a także wydatkowaniem  środków z budżetu UE na politykę regionalną i politykę rolną (razem to około 90 mld euro do roku 2013).
Mimo tych ogromnych wydatków w tym także inwestycyjnych i wyjazdu z Polski ponad 2 mln osób, poziom bezrobocia przekracza 13% czyli ponad 2 mln osób bez pracy, a wśród nich ponad 50 % to ludzie w wieku 18-34 lata, to wręcz plaga społeczna.
4. Na tym tle wpadki rządu Tuska w ciągu ostatnich 100 dni (porozumienie ACTA, leki refundowane, budowa Stadionu Narodowego, załamanie się planu budowy dróg), tylko potwierdzają kompletną nieudolność tej ekipy rządowej.
Także ostatnia szarża z podniesieniem wieku emerytalnego do 67 lat dla kobiet i dla mężczyzn, nie jest wcale przejawem troski o przyszłość naszego systemu emerytalnego ale raczej próbą uwiarygodnienia sytuacji naszych finansów publicznych przed tzw. rynkami finansowymi.
Przy corocznych potrzebach pożyczkowych sięgających 180 mld zł nawet cień nieufności co do naszej przyszłej wypłacalności, byłby wręcz katastrofalny dla kolejnych budżetów państwa (koszty obsługi długu w 2012 roku wynoszą już 43 mld zł), a być może nawet dla możliwości dalszego pożyczania.
Ile tych dni jeszcze potrzeba, żeby większość Polaków zrozumiała, że tę ekipę trzeba odsunąć od władzy?