1. Rząd Tuska posłużył się nawet fortelem, żeby przepchnąć przez Sejm ustawę o podwyżce podatku CIT dla firm obrotach powyżej 50 mln euro o 3pp z 19% do 22%, bowiem przez 2 dni były procedowane dwa identyczne projekty ustaw, dotyczące tej podwyżki. Przypomnijmy, że ponad dwa tygodnie temu Sejm przegłosował rządowy projekt ustawy o zmianach w PIT, CIT i podatku ryczałtowym, przy czym opozycji z kilkunastoma posłami rządzącej koalicji, udało się do niej wprowadzić dwie fundamentalne poprawki. Jedna dotycząca corocznej waloryzacji progów podatkowych w PIT o poziom inflacji i druga dotycząca pozostawienia na dotychczasowym poziomie stawki podatku CIT dla firm o obrotach powyżej 50 mln euro ( w projekcie rządowym chciano ją podwyższyć z dotychczasowych 19% do 22%, a więc o 3 pp). Ale radość z wprowadzenia tych poprawek trwała tylko parę dni, otóż większość senacka koalicji 13 grudnia, po „złamaniu kręgosłupów” senatorom, odrzuciła te poprawki Sejmu, przy czym o ile jeszcze odrzucenie waloryzacji progów PIT nie rodziło wątpliwości konstytucyjnych, to już wpisanie przez Senat na powrót podwyżki stawek CIT w sytuacji kiedy Sejm, to podwyższenie stawek całkowicie z ustawy wyrzucił, powodowało poważne wątpliwości w tym zakresie.
2. Stąd makiaweliczny pomysł rządu i wspierającej go koalicji 13 grudnia, aby zarzucić procedowanie ustawy sprzed dwóch tygodni, czyli w ogóle nie rozpatrywać w Sejmie poprawek Senatu do tej ustawy i w ten sposób zakończyć jej bieg. Jednocześnie w poprzednią środę w nocy wpłynął do Sejmu, taki sam rządowy projekt ustawy o zmianach w PIT, CIT i podatku ryczałtowym i w błyskawicznym tempie odbyły się jego dwa czytania na posiedzeniu plenarnym i późnym wieczorem ostateczne głosowanie. Posłowie Petru i Kowalski zgłosili znowu poprawki o waloryzacji progów w PIT i odrzuceniu podwyżki stawek CIT, ale tym razem koalicja 13 grudnia na tyle się zmobilizowała, że nie udało się już tych poprawek w Sejmie przegłosować. Senat tę ustawę przyjął bez żadnych poprawek już w piątek rano i w tym tygodniu trafiła ona już do kancelarii prezydenta, a więc fortel się udał i wszystko wskazuje na to, że od 1 stycznia przyszłego roku firmy z obrotami powyżej 50 mln euro, będą płacić podatek CIT w wysokości 22%, przy czym zapewne bardziej dotknie to firmy polskie, bo firmy zagraniczne niestety „radzą” sobie z tym podatkiem w Polsce.
3. Jak już wspomniałem ta podwyżka podatku CIT o 3 pp ma dotyczyć firm o obrotach powyżej 50 mln euro, których w Polsce jest już około 5 tys., przy czym blisko połowa z nich to firmy polskie, które ten podatek płacą, druga połowa firmy z udziałem kapitału zagranicznego, a te z reguły realizują optymalizację podatkową, często bardzo agresywną. W tej sytuacji podwyżka CIT uderzy więc przede wszystkim w polskie duże przedsiębiorstwa, zmniejszając ich zysk netto, a więc środki, które najczęściej przeznaczają na inwestycje i tym samym znacząco negatywnie uderzy w ich możliwości rozwojowe. Niestety przyjętej przez koalicję 13 grudnia podwyżce podatku CIT, zaproponowanej co najbardziej zdumiewające przez ministra finansów i gospodarki, nie towarzyszyły żadne analizy,które pokazywałyby skutki tego rozwiązania dla polskiej gospodarki.
4. Batalii środowisk przedsiębiorców z rządem Tuska o zablokowanie tej podwyżki CIT, towarzyszyło opublikowanie przez tzw. listy wstydu przez prezesa InPostu Rafała Brzozkę, który już od paru lat zwraca uwagę, że duże zagraniczne firmy w Polsce, albo nie płacą podatku dochodowego w ogóle, albo płacą go w wymiarze symbolicznym. Prezes Brzozka od kilku lat prezentuje dane resortu finansów ( duże firmy od 2021 roku mają obowiązek raportowania kwot podatku CIT jakie zapłaciły w poprzednim roku podatkowym), dotyczące branży usług logistycznych i doręczeniowych,które dostarczają twardych dowodów na potwierdzenie tej tezy. Otóż jego firma InPost za rok 2025 zapłaciła 474 mln zł podatku dochodowego przy obrotach 7,2 mld zł, czyli aż 6,6% przychodów, natomiast spółka DPD, będąca własnością francuskiej poczty, przy obrotach 4,8 mld zł, zapłaciła około 13,5 mln zł CIT, czyli zaledwie 0,3% przychodów, a rekordzistą pod względem zapłacenia jak najniższego podatku w Polsce, została niemiecka firma DHL, która zapłaciła zaledwie 132 tysiące zł podatku CIT, przy obrotach 2,4 mld zł, a więc mniej niż 0,1% przychodów. Firmy zagraniczne oczywiście bronią się ,że dokonują inwestycji w Polsce, tyle tylko ,że inwestycje finansuje się z zysku po opodatkowaniu go podatkiem CIT, a więc najpierw trzeba wypracować zysk, odprowadzić od niego podatek CIT wg stawki 19%, a dopiero później z pozostałej części zysku, finansuje się ewentualne inwestycje.
5. Co więcej okazuje się, że z ok 4,6 tys zł firm w Polsce, które w 2025 roku osiągnęły obroty powyżej 50 mln euro, jakikolwiek podatek CIT zapłaciło 4080 firm , co oznacza, że ok 520 firm nie wykazało dochodu i nie zapłaciły ani złotówki podatku CIT. Według danych ministerstwa finansów np. w 2025 roku sektorze budownictwa, aż 24% firm zagranicznych nie zapłaciło CIT, a firm z polskim kapitałem ponad 9%, w obsłudze rynku nieruchomości, odpowiednio prawie 16% i 2,4%, a finansach i ubezpieczeniach 14,4% i 3,8%. W innych sektorach proporcje tych niepłacących podatku CIT firm zagranicznych i krajowych, były bardziej wyrównane, ale nie ulega wątpliwości, że teza prezesa Brzozki, poparta tzw. listą wstydu, niestety jest prawdziwa. W tej sytuacji podwyżka podatku CIT o 3pp zdecydowanie bardziej dotknie polskie firmy, niż te zagraniczne, jak bowiem słusznie zauważa prezes Brzozka, zarówno 19% od zera, jak i 22% od zera, daje zero kwoty podatku CIT.