„O tym – że dumać na paryskim bruku, przynosząc z miasta uszy pełne stuku, przekleństw i kłamstwa, niewczesnych zamiarów, za późnych żalów, potępieńczych swarów!” Ciekawe co Mickiewicz, któremu do analizy skrzeczącej pospolitości musiało wystarczyć kilka gazet, jakieś ulotne broszury i salonowe dysputy w kameralnym gronie, napisałby dzisiaj tonąc w bezdennej brei impulsów werbalnych, wizualnych, generowanych z nachalną otwartością i podprogowo, w domenie publicznej, bez odpowiedzialności za słowo?
Przypuszczam, że ten epicki poeta nie unikający trzynastozgłoskowych tasiemców, fakt, że całkiem udatnych, cytat zaczerpnąłem z epilogu do „Pana Tadeusza”, wyskrobałby gęsim piórem, wróć, teraz już na klawiaturze, jeden dramatyczny okrzyk: ratunku albo nawet: … --- …(SOS)!
Bo tego już się nie da czytać, słuchać i oglądać. Zwykle taka zbitka frazeologiczna ozdabiana bywa przysłówkiem: na trzeźwo. Ponieważ jednak niektórzy mogliby potraktować ów zwrot retoryczny dosłownie, doprecyzuję, że po koniaku czy piwie, także. Ale ku sromocie szlachetnej cząstki mojej natury dodam cynicznie, że mimo głębokiego zniesmaczenia, wtrącam do puli swoje trzy grosze, a w porywach trzy po trzy. Zawsze to jakaś rozrywka.
Odchodząc na moment od zamierzonego nurtu narracji, pomyślałem właśnie, że może kiedyś przeznaczę więcej miejsca na prezentację przykładów przekazów podprogowych. Drobniutki rzucił mi się w oczy w serwisie informacyjnym TVP Info, w sobotnie popołudnie. Po długiej sekwencji z ostrym komentarzem na temat kontrowersyjnej decyzji prezydenta Trumpa, by kupować rosyjską ropę, zasilając w ten sposób budżet Putina na zbrodnicze nękanie Ukrainy, stacja zaprezentowała sielską impresję z Berlina o dorocznym festiwalu świateł afirmującym miłość. Wiadomo, Berlin miastem kochanków, żeby przypomnieć Ewę i Adolfa.
Powrót do przerwanego wątku także zacznę od Trumpa. Aż serce rośnie na przykład gdy tuzy krajowej publicystyki obnażają prymitywizm prezydenta USA, jego brak rozeznania w zawiłościach polityki europejskiej i w ogóle miałkość intelektualną. Albo gdy kpią z ze stetryczałego prezesa PiS odklejonego od rzeczywistości. A ich wszechstronność analityczna poraża głębią, gdy dostrzegają panikę w oczach prawicowych frustratów czujących grozę nadchodzącej klęski wyborczej. Zaś pewność siebie i wiara we własny sukces w przyszłorocznej bitwie o Polskę statystów z koalicyjnych zydli z poparciem w granicach błędu statystycznego, budzi respekt i przywołuje w groteskowej interpretacji strofy wiersza Tetmajera: „Mów do mnie jeszcze… Za taką rozmową tęskniłem lata… Każde twe słowo słodkie w mem sercu wywołuje dreszcze – mów do mnie jeszcze…”
Wówczas żałuję, że nie jestem chińskim tłumaczem przybliżającym tamtejszej opinii publicznej fundamentalne przesłania nadwiślańskich elyt. bo drugiej takiej fuchy trudno szukać. A do tej wystarczyłby krótki kurs mandaryńskiego. Ping, ping, ping-pong, czyli chrzani, chrzani, przestał chrzanić.
Już wyobrażam sobie, jaką zwięzłość translacyjną osiągnęłaby tłumaczona tą metodą budżetowa mowa-trawa w sejmie. Chociaż i polskie streszczenie świstu erystycznych cepów można by zawrzeć w jednym, no, w dwóch akapitach. Minister finansów, Andrzej Domański, ze swadą Władysława Gomułki olśniewał posłów kaskadą liczb świadczących o sukcesach koalicji PO z zydlami. I spointował w stylu towarzysza Wiesława, że osiem lat nieudolnych, przeżartych aferami rządów Prawa i Sprawiedliwości przy wiodło Polskę na skraj przepaści, ale pod światłym kierownictwem Donalda Tuska kraj ruszył naprzód.
I tylko jakieś parafiańskie kołtuny poddają w wątpliwość profetyczne zdolności ministra, bo zapytany kto wygra wybory na prezydenta Krakowa oświadczył z niezachwianą pewnością, oczywiście Monika Piątkowska. Chyba do Rady Osiedla, skomentowało echo…
Na marginesie oceny wiarygodności władzy muszę przyznać, że pułapka zastawiona przez propagandzistów koalicji 13 grudnia na Karola Nawrockiego, zadziałała perfekcyjnie. Sondaż potwierdził, oskarżenia rządu, że za wysokie ceny paliw odpowiada właśnie prezydent.
I niechaj nikogo nie zmylą gołe liczby, według których jedynie niecały procent respondentów obwiniło za drenowanie portfeli kierowców Nawrockiego, a ponad dwadzieścia procent rząd. Bowiem liderem tego rankingu z wynikiem ponad sześćdziesięciu procent został Donald Trump. A wiadomo, że Nawrocki stanowi jak gdyby alter ego tej zakały Ameryki. Dotarło?
A władza ruszyła, ba, naparła z furią, za ciosem. Gdy po kraju rozlewała się fala bandyckich ekscesów uczniów, na szczęście szybko spacyfikowanych dzięki sprawności policji, co niestety nie uchroniło woźnej jednej z podstawówek na Mazowszu od śmierci z rąk młodocianego zwyrodnialca, premier obarczył odpowiedzialnością za to zdziczenie przyszłości narodu, prezydenta. Wprawdzie nie wyłącznie jego, lecz także demoralizujące młodych wredne zakamarki Internetu, jednak to właśnie Karol Nawrocki umożliwił niekontrolowane rozpasanie socjalmedióww, wetując ustawę dającą prawo wyspecjalizowanym instytucjom do blokowania w sieci demoralizujących treści.
mimo destrukcji prezydenta, nasi milusińscy nie są pozostawieni sami sobie. Już w przedszkolu uczą się progresywnej postawy obywatelskiej, bez ksenofobii, homofobii,, antysemityzmu i wszelkich uprzedzeń. Jednym z ważnych aspektów tak pojmowanego kształcenia osobowości jest wychowanie przez sztukę. Na poznańskim festiwalu queerowych inscenizacji teatralnych, jedna z propozycji przeznaczona będzie dla sześciolatków. Alle plotki o alternatywnym dramacie Szekspira: „Romeo i Julian”, są chyba fejkniusem.
Sekator
Ps.
– Podobno w awangardowych teatrach trwają prace nad queerowymi wersjami „Wesela” Wyspiańskiego i ”Ślubów panieńskich” Fredry? – ni to pyta, ni informuje, mój komputer.
– Coś obiło mi się o uszy – potwierdzam przypuszczenia Eustachego. – Słyszałem także o wznowieniu serialu o Bolku i Lolku bez cenzury – wzmagam jego ekscytację.