Determinacja oborowych w obronie koryta sięga zenitu

Zakładając, że wszyscy zaglądający na to forum znają przebieg wydarzeń w Al. Szucha, z apogeum w nocy z 30 na 31 października, od razu przejdę do alarmującej pointy. Nawet wzmożone protesty przeciw zawłaszczaniu TK przez komando Berka, nie przymuszą władzy do kompromisu. Głównie dlatego, że determinacja prawicowej opozycji utrzymuje się ledwie na poziomie stanów średnich. Wystarcza, by ducha nie gasić, ale nie na obalenie Bastylii. Nadto, jak roją oderwani od realiów legaliści, radykalne metody walki o praworządność konieczne bywają raczej w krajach trzeciego świata. Orężem demokracji są wybory.

Wszak system nadwiślański rządzi się własnym bezprawiem. I w tym anturażu decyzja o wykorzystaniu Trybunału do pognębienia wszelkimi metodami opozycji już zapadła. Siły demolkracji walczącej coraz szybciej zaciskają pętlę. Trwa domykanie systemu. I po etapie demaskowania przez komisje śledcze wszeteczeństw kliki z Nowogrodzkiej, po prokuratorskich dochodzeniach w setkach afer prominentnych pisowców, nieuchronnie nadciąga czas sądowych spektakli z fajerwerkami wyroków skazujących. Może będzie ich tyle, że pomogą zdelegalizować PiS? Bo kto bogatemu zabroni?

Otóż według analityków powinien zadziałać instynkt samozachowawczy demolatorów, jedyny bezpiecznik tej ferajny bez etycznego kręgosłupa. Coraz natarczywiej dźwięczy im bowiem w uszach echo pieśni mścicieli, wprawdzie z innej operetki, ale jak ulał pasujące do ich położenia, „nadejdzie jednak dzień zapłaty, sędziami wówczas będziem my!”.

I w tym momencie dłonie zastygają mi nad klawiaturą Eustachego. Dla reżymu akie działanie na rympał, wynika właśnie z instynktu samozachowawczego. I oborowi uczynią wszystko, by przetrwać przy korycie, wróć, przy władzy, bez względu na rezultat wyborów, jeśli w ogóle do nich dopuszczą. Nie trzeba wybujałej wyobraźni, by już poczuć trwogę.

Na Krakowskim Rynku trwoga przyoblekła realne kształty masakry. Młody bandzior strzelając z pędzącego samochodu, zabił z broni maszynowej pięć osób. I natychmiast rozpoczęło się rozszczepianie włosa na czworo. Miał trudne dzieciństwo? Zmogła go trauma pourazowa? Padł ofiarą mrocznych treści Internetu? A może oszalał z rozpaczy, gdyż kilka godzin wcześniej został sierotą, posyłając na tamten świat mamusię, tatusia i siostrzyczkę?

Ortodoksyjni Europejczycy mogą odczuwać rodzaj mrocznej satysfakcji. Nadwiślański land przestał być właśnie zapyziałym grajdołem, gdzie sensację stanowi zadźganie ofiary kozikiem w bramie. 

Zewsząd rozbrzmiewa larum, ale niedzielny wieczór wart jest odrobiny relaksu, bo skrzecząca pospolitość już czyha z za węgła. No to przenoszę się na salę rozpraw, gdzie rezolutna dama zeznaje w procesie wytoczonym Onetowi przez prezydenta Karola Nawrockiego. Otóż wedle tej krynicy prawdy objawionej, młody Nawrocki będąc ochroniarzem w sopockim Grand Hotelu, dorabiał sobie jako sutener. I owa świadczyni o pamięci absolutnej opisała jeden z epizodów potwierdzających to przestępstwo.

Nie zamierzam wszak pastwić się nad jej zeznaniami, bo prawnicy prezydenta obnażyli perfekcyjnie luki i nieporadności w jej narracji. Ba, stawiam prowokacyjne pytanie: i co z tego, gdyby to nawet była prawda? Historia zna bowiem wiele przykładów moralnej sanacji Kim był Paweł z Tarsu, nim został namaszczony przez Boga, Szawłem prześladującym chrześcijan!

Kim Sergiusz Piasecki przed napisaniem „Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy”, więźniem garującym w kazamatach na Świętym Krzyżu wraz ze Stephanem Banderą! Kim Kmicic przed reinkarnacją w Babinicza, drobnym watażką, hulaką otoczonym nietrzeźwiejącymi kompanami! Kim ksiądz Robak nim przywdział habit, Jackiem Soplicą, zabójcą stolnika, który odmówił mu ręki swej córki! Niechaj za pointę tego moralitetu posłuży życzliwa rada dla zajadłych osobników szarpiących za nogawki prezydenta Nawrockiego: walcie się, tłuki!

Sekator

Ps.

– Czy pani Korwin z Trybunału jest krewną pana Korwina spod Trybunału? – pyta mój komputer.

– Nie wiem – odpowiadam Eustachemu. – Ale mogliby stanowić całkiem zgrane duo egzotico.