Premier Tusk wyraźnie traci społeczny słuch

1. Ostatnie dni przyniosły kilka wydarzeń, w których uczestniczył premier Donald Tusk, które potwierdzają, że szef rządu wyraźnie traci społeczny słuch, z którego wcześniej był znany, co przynosiło sukcesy wyborcze, kierowanej przez niego Platformie. Wręcz dramatycznie niekorzystne komentarze dla Tuska, przyniosło wydarzenie, które miało miejsce na sali sejmowej w poprzednim tygodniu, kiedy to posłanka koła Razem Marcelina Zawisza, próbowała mu wręczyć podpisy mieszkańców powiatu leskiego na Podkarpaciu w obronie miejscowego szpitala. Tuż po zgłoszonym przez posłankę wniosku formalnym, w którym przedstawiła bardzo trudną sytuację tego szpitala i przekazała, że jego pracownicy liczą na spotkanie z premierem, podeszła do niego i próbowała mu przekazać paczkę z 6. tysiącami podpisów. Jakież było zdumienie większości posłów, gdy okazało się, że Tusk, ale także towarzyszący mu wicepremierzy Kosiniak-Kamysz i Gawkowski, a także minister Nowacka, siedzący w pierwszej ławie rządowej zachowywali się tak, jakby protestującej posłanki nie widzieli. Buta i arogancja była do tego stopnia widoczna, że posłowie opozycji, zaczęli wznosić okrzyki, „byś się wstydził”, ale mimo tego Tusk nie reagował i udawał, że sytuacja go nie dotyczy, koniec końców posłanka położyła paczkę z podpisami na pulpicie i wtedy Kosiniak-Kamysz szybko ją sprzątnął.

2. Tusk oczywiście zna sytuację szpitala w Lesku , bo w sprawie likwidacji oddziału położniczego w tym szpitalu, skłamał w programie w TVN24, gdy zapytał go o to jeden z młodych uczestników tego programu, stwierdził ,że oddział funkcjonuje, choć od kliku miesięcy był zamknięty. Okazało się także, ze w kampanii wyborczej w 2023 roku był w Lesku i właśnie tam na spotkaniu z wyborcami, przekonywał, że ochrona zdrowia, nie może być tylko dla mieszkańców dużych miast i jak ważne dla tego systemu, są szpitale powiatowe. Teraz kiedy od ponad 2,5 roku jest premierem, minister zdrowia, zresztą pochodząca z jego osobistego wyboru, dokonuje takich cięć wydatków, które najmocniej uderzają właśnie w szpitale powiatowe, z których aż 90, na ponad 200 wszystkich, na koniec poprzedniego 2025 roku, miało ujemne wyniki finansowe. Co więcej długi taki placówek gwałtownie rosną, bo NFZ zdecydował się nie płacić za tzw. nadwykonania za wykonane już usługi, a to są często należności rzędu kilku, a nawet kilkunastu milionów złotych, a palcówkom pozostaje tylko długa droga sądowa.

3. Drugie wydarzenie, to przyjęcie w poprzednim tygodniu przez Radę Ministrów pod kierownictwem Tuska, projektu ustawy o zabezpieczeniu socjalnym dla osób wykonujących zawód artystyczny, czyli dopłatach z budżetu do składek ZUS, tego rodzaju osób. W tym projekcie stosunkowo wysoko zakreślono poziom dochodów artystów, którym przysługiwałyby takie dopłaty ( dochody d o125% płacy minimalnej miesięcznie, czyli dochody do 68 tys zł brutto rocznie), że może być nim objęte ponad 20 tysięcy osób, a to oznaczałoby wydatki budżetowe, rzędu 400 mln zł rocznie. Co więcej decyzjami o przyznaniu tych do dotacji, zajmowałyby się dwa organy Rada Programowa i Komisja Opiniująca, ta pierwsza miałaby liczyć 15 osób powoływanych na 4-letnią kadencją, ta druga licząca aż 155 osób, przy czym członkom Rady przysługiwałoby wynagrodzenie nie większe niż 50% płacy minimalnej za każde posiedzenie ( obecnie 2, 4 tys zł brutto), a członkom komisji 5% minimalnego wynagrodzenia za każdą opinię dotyczącą pojedynczego artysty ( obecnie do 240 zł brutto).

4. Te skandaliczny projekt poważnie obciążający budżet państwa jest forsowane w sytuacji, gdy brakuje pieniędzy dosłownie na wszystko, w tym szczególnie w ochronie zdrowia, gdzie minister co i rusz ogłasza cięcia wydatków,które oznaczają poważne ograniczenia w dostępie pacjentów do usług medycznych finansowanych z pieniędzy publicznych. Ba właśnie w tych dniach ministerstwo finansów opublikowało dane dotyczące rozliczeń PIT za rok 2025, z których wynika, że w tamtym roku, ze względu na brak waloryzacji progów podatkowych, dodatkowo blisko 500 tysięcy podatników, znalazło się w II grupie podatkowej, w związku z tym zapłacili podatek wg stawki 32% od dochodów przekraczających 120 tys zł rocznie. Rządząca koalicja odrzuciła projekty zarówno podniesienia kwoty wolnej w PIT do 60 tysięcy, co zresztą było ich zobowiązaniem wyborczym, czy podniesienie II progu podatkowego ze 120 tysięcy do 140 tysięcy, uzasadniając to brakiem środków w budżecie, natomiast jak się okazuje, mają się znaleźć jednak środki na status osoby najbliższej, czy składki ZUS dla niespełnionych artystów. Ba w mediach społecznościowych, aż huczy od oburzenia na sam pomysł dopłacania do ZUS osobom które ze swoich wysokich artystycznych tantiem, nie chciały odprowadzać składek na ZUS, co więcej ten projekt ustawy już jest nazywany lex Jaś Kapela, co absolutnie go deprecjonuje, a rządzących, którzy go forsują, wręcz kompromituje.

5. I na koniec reakcja premiera Tuska, na twardą decyzję prezydenta Nawrockiego o konieczności odebraniu prezydentowi Zełeńskiemu Orderu Orła Białego, po tym jak zdecydował się nadać jednej z jednostek ukraińskiej armii imię „Bohaterów UPA”. Prezydent Nawrocki już zwrócił się do Kapituły Orderu Orła Białego o opinię w tej sprawie, a premier Tusk, pytany o stanowisko , między innymi niespodziewanie stwierdził „każdy naród ma prawo do swoich interpretacji historii” , sugerując, że mimo oburzenia w Polsce prezydent Zełeński, miał prawo podjąć decyzję jaką podjął. Ba, w tej sprawie, pojawiły się także sugestie z otoczenia premiera , że jeżeli prezydent Nawrocki podejmie decyzję o odebraniu Orderu, to ponieważ ta decyzji wymaga kontrasygnaty szefa rządu, Tusk może zwyczajnie jej nie udzielić.

6. To tylko trzy sytuacje z ostatnich dni ( a był jeszcze skandal związany z atakiem Tuska na dziennikarzy Wirtualnej Polski), które potwierdzają, że premier Tusk traci słuch społeczny, bo jego decyzje i działania rozmijają się wyraźne ze społecznymi nastrojami. W mediach społecznościowych po każdej z nich dosłownie wrzenie, gigantyczna krytyka premiera Tuska, także przez osoby publiczne, czy dziennikarzy do tej pory mu sprzyjających, a szef rządu brnie od skandalu do skandalu.