Szanowni! Słuchanie Lisów, Markowskich i Sadurskich ma zawsze takie same objawy i efekty. Otóż tłuką kolejny odklejony od rzeczywistych nastrojów społeczeństwa spin, że Polacy po konfrontacji Nawrockiego z dziennikatytutką z TVN-u, przestaną go popierać i będzie lecieć mu w sondażach. Matko święta.
Nic bardziej mylnego. Daję sobie rękę uciąć (i miałbym ją), że gdyby Nawrocki zgarnął mikrofon i rzucił nim w tefałeniarskiego manipulatora, to nawet nie trzeba byłoby robić głosowania na drugą kadencję, bo społeczeństwo po prostu wniosłoby go do Pałacu prezydenckiego.
A dlaczego tak bardzo rzucili się na Nawrockiego? Powód jest prosty. Bo jako pierwszy na krzyki i szykowaną manipulację odpowiedział tak, jak przystało na zwykłego, normalnego Polaka. On otwarcie i dobitnie zakwestionował prawo tefałeniarskiej swołoczy do budowania kłamliwej narracji. Nie tak jak politycy dotychczas - z gracją dostosowujący się do tej tefałenowskiej bezczelności, próbujący jakoś tłumaczyć rzeczywistość. Nie. On jako pierwszy rzucił im w twarz gromkim: "a ja Was pie**lę ubeckie mikrofoniki".
Czy z Nawrockiego wyszedł kibol? Ho! Kochani! Wyszedł i to w najlepszym możliwym wydaniu! Przez lata pozwalaliśmy tej ubeckiej stacji rugać wszystko, co dla nas święte. Pozwalaliśmy na wkładanie polskiej flagi w kupę, na fałszywe oskarżanie Jana Pawła II o krycie przestępstw, na niszczenie wizerunku Polski i obrzydzanie wszystkiego co polskie i na bezkarne kłamstwa od świtu do późnej nocy. I nagle "dobro strategiczne jedynej słusznej partii" usłyszało "cho no tu ku*tasiarzu" i to na wyjeździe.
Niektórzy mówią, że prezydent nie powinien tak się zachować. To prawda, że nie przywykliśmy do sytuacji, w których prezydent robi to, w co wierzy, bez oglądania się na "salon III RP". Zapominają o jednym. To nie jest prezydent elit. To nie jest prezydent Schnepfów, Markowskich, Michników czy Wejchertów. To jest prezydent Kowalskich, Nowaków i Roszkowskich - antyestablishmentowy, tak jak większość polskiego społeczeństwa. Właśnie dlatego go wybrali. Właśnie dlatego go wybrali, bo wierzyli, że będzie w stanie nie zgodzić się na nominacje ambasadorskie dla tych, którzy opluwali Polskę. Nie zgodzi się na pomiatanie przez tę rudą szlafmycę tylko da mu odpór. I nie pozwoli sobie ubeckim pomiotom wejść na głowę. I zobaczycie, że Nawrockiemu poparcie będzie rosło. A salon? Będą grzać ten temat do ostateczności przez tydzień, bo czymś trzeba przykryć temat dolnośląskiej platformy i jebaćdzieciipsów. Tak właśnie działają "wolne, niezależne media". Dlatego za tę akcję biję Nawrockiemu brawa na stojąco. On doskonale czuje polskie społeczeństwo i zmiany, jakie w nim zaszły. On doskonale wie, że większość z nas chce końca tej uberiady polskiej w wydaniu III RP. W tym miejscu kończy się bajka o "autorytetach", a zaczyna rzeczywistość, której oni panicznie nie rozumieją. Bo ich największym problemem nie jest Nawrocki. Ich największym problemem jest to, że przestali rozumieć Polaków. Oni wciąż żyją w świecie salonów, grantów, redakcyjnych układzików i zamkniętych baniek, gdzie można przez 30 lat opowiadać tę samą historię o "ciemnym ludzie", który trzeba w jakiś sposób wychować albo poddać Niemcom. Tylko że ten "ciemny lud" przestał słuchać. Przestał się wstydzić. Przestał przepraszać za to, kim jest. I nagle okazuje się, że człowiek, który nie mówi ich językiem, nie gra według ich zasad i nie kłania się ich świętościom – nie traci, tylko zyskuje. Bo dla milionów ludzi w Polsce to nie jest "skandal".
To jest pierwszy od dawna moment, kiedy ktoś mówi: dość. Dość tego tonu wyższości. Dość tej pogardy podlanej "europejskością". Dość tej fikcji, w której Polska ma się wiecznie tłumaczyć przed własnymi "elitami". Polska zrozumiała, że nie musi. I dlatego oni będą krzyczeć jeszcze głośniej. Będą moralizować, oburzać się, pisać kolejne teksty o "upadku standardów". Bo to jedyne, co im zostało – narracja. Problem w tym, że narracja przegrała z rzeczywistością. Bo rzeczywistość jest taka, że coś w Polsce pękło.
To efekt lat upokorzeń, ignorowania, wyśmiewania i traktowania zwykłych ludzi jak tła do własnych karier. A kiedy społeczeństwo przestaje się bać i zaczyna mówić własnym głosem – nawet jeśli jest on ostry, niewygodny, niepoprawny – to nie jest oznaka kryzysu. To jest oznaka przebudzenia. I można się z tym nie zgadzać. Można się na to oburzać. Można próbować to zakrzyczeć. Ale nie da się tego już cofnąć.
Dlatego sursum corda!
W górę serca!