PPŁK. IGNACY STANISŁAW SZPUNAR ROCZNICA ŚMIERCI. Dowódca Lądowej Obrony Wybrzeża i 2 Morskiego Pułku Strzelców w czasie obrony wybrzeża w 1939 r. Po bohaterskiej i heroicznej walce podpisał akt kapitulacji Kępy Oksywskiej. Jemu przypadł smutny obowiązek ratowania wycieńczonych beznadziejną walką żołnierzy na Kępie Oksywskiej i kapitulacja w sytuacji, w której dalszy opór równał się tylko dalszemu przelewowi krwi.
Ignacy Szpunar urodził się 28 stycznia 1891 r w Albigowej. Był synem Wojciecha, ówczesnego wójta. Przyszły pułkownik chodził do szkoły powszechnej w Łańcucie, następnie do gimnazjum w Rzeszowie. Po maturze rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagielońskim, w czasie których został powołany do służby w armii austro-węgierskiej.
W wojsku ukończył szkołę oficerską. W czasie I wojny światowej walczył jako porucznik w pułku piechoty nr 90 na froncie włoskim, później został wysłany do Francji, Alzacji i Lotaryngii.
Pułk piechoty nr 90, pod koniec września 1918 r znajdujący się w Odessie ogłosił się pułkiem polskim. Ignacy Szpunar założył w swojej jednostce polską organizację niepodległościową.
Na początku listopada przybywa do Jarosławia na czele świetnie uzbrojonego i wyposażonego oddziału zgłaszając do polskiej armii. Jego formacja tworzy w Łomży 14 pułk piechoty.
Ignacy Szpunar brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej pod dowództwem gen. Hallera walczy na Ukrainie, Podolu i Besarabii. Za męstwo wykazane w walkach z bolszewikami odznaczony został Krzyżem Walecznych.
Nst. służył we włocławskim 14 pułku piechoty, z którego 26 kwietnia 1928 r. został przeniesiony na stanowisko dowódcy III batalionu 33 pułku piechoty w Łomży gdzie awansuje do stopnia podpułkownika.
W październiku 1932 został przesunięty ze stanowiska obwodowego komendanta na stanowisko kwatermistrza pułku.
.
OBRONA KĘPY OKSYWSKIEJ
W 1937 r zostaje skierowany do Gdyni, gdzie jego zadaniem jest tworzenie jednostek ochrony Wybrzeża. Zostaje dowódcą 2 Morskiego Pułku Strzelców, przemianowanego w późniejszym okresie na 2 Morski pułk strzelców który od pierwszych godzin wojny stawia opór Niemcom.
W kampanii wrześniowej od samego początku 2 Morski pułk strzelców pod jego dowództwem podlegał dowództwu Lądowej Obrony Wybrzeża, zatrzymał wojska niemieckie atakujące od strony Sopotu.
Jedną z najważniejszych bitew września 1939 r na Pomorzu była bohaterska obrona Kępy Oksywskiej, stanowiąca ostatni akt walk Lądowej Obrony Wybrzeża.
Od 1 września na lądzie toczono nieprzerwanie zacięte walki obronne. Przewaga wroga była przytłaczająca, sytuację pogarszał fakt odcięcia terenów północnych Polski od reszty kraju po stopniowym wycofaniu się Armii Pomorze między 4 a 8 września. 7 września skapitulowała załoga Westerplatte.
Dowódcy Lądowej Obrony Wybrzeża podlegały wszystkie jednostki lądowe znajdujące się w rejonie Gdyni, mające łącznie 40 dział różnego typu, 34 moździerze i granatniki, 192 ciężkie i 266 ręcznych karabinów maszynowych. Podlegały jej także komisariaty Straży Granicznej.
12 września nakazano odwrót wszystkich polskich oddziałów na Kępę Oksywską. Niemcy zajęli Gdynię 14 września. Kępa Oksywska, górująca nad Gdynią była jedynym miejscem, gdzie można było kontynuować działania bojowe.
Doskwierał im nie tylko brak umocnień. Brakowało karabinów, opatrunków, saperek i kompasów, co powodowało błądzenie w czasie nocnych walk.
Sytuacja obrońców była krytyczna znajdowali się pod przeważającym naporem wroga, który prowadził ciągłe naloty i atakował nieustannie ze wsparciem artyleryjskim od strony morza.
19 września Niemcy przeprowadzili ostateczny szturm. Jako pierwszy uległ 3. Batalion Rezerwowy. Rozproszone zostało zgrupowanie Sołodkowskiego. Dowódca zgrupowania zginął.
Oddziały niemieckie doszły do morza, izolując niewielkie siły polskie na Oksywiu. Na odcinku północnym rozbity został 1. Morski Pułk Strzelców, którego resztki skapitulowały o godz. 16.30.
Po wyczerpaniu możliwości obrony, jeszcze tego samego dnia, pułkownik Dąbek z 20 pozostałymi przy nim żołnierzami głównie oficerami ruszył do ataku pod Babimi Dołami. Ranny widząc niemożność dalszej walki by uniknąć hańby niewoli odebrał sobie życie.
Jednostka ppłk Szpunara osiąga szereg lokalnych sukcesów, kilkakrotnie wkraczając nawet na obszar Wolnego Miasta Gdańska.
Pułk Ignacego Szpunara prowadził walki aż do kapitulacji do 19 września 1939 r. Gdy płk Dąbek popełnia samobójstwo, zobowiązany jego rozkazem decyduje się na kapitulację.
Po 19 dniach walk 2 Morski Pułk Strzelców przestał istnieć, wykonując do końca swój twardy żołnierski obowiązek.
Za czyny wyjątkowego męstwa okazane w kampanii wrześniowej 1939 r Naczelny Wódz odznaczył 2 Morski Pułk Strzelców Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Ppłk Ignacy Szpunar po kapitulacji trafił do niewoli do obozu jenieckiego Oflag VIIA Murnau
Kolejne lata wojny spędza w oflagach w Prenzlau, Nebrandenburgu, Gros Born, Rederitz i Woldenbergu. W Powstaniu Warszawskim ginie jego jedyny syn.
.
PO WOJNIE
Po wojnie Szunar na krótko wraca do Albigowej, później przenosi się do Jeleniej Góry, gdzie umiera za zawał serca 8 marca 1947.
W następnym roku jego szczątki zostają przeniesione na warszawskie Powązki Wojskowe, zaś w 1974 r ostatecznie spoczywa na Cmentarzu Obrońców Wybrzeża w Gdyni obok płk Dąbka i swoich podwładnych.
.
ORDERY i ODZNACZENIA
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari pośmiertnie, 11 czerwca 1947 nr 12008
Krzyż Walecznych 1921
Złoty Krzyż Zasługi 19 marca 1931
.
UPAMIĘTNIENIE
24 września 2019 r w Albigowej, skąd pochodził, odsłonięto mural ppłk. Ignacego Szpunara.
13 czerwca 2018 r Regionalne Centrum Informatyki Gdynia otrzymało imię ppłk. Ignacego Stanisława Szpunara.
----------------------