Wśród najtragiczniejszych ofiar niemieckiej okupacji Polski były dzieci. Kiedy Niemcy napadły na Polskę we wrześniu 1939 roku, wojna nie oszczędziła młodzieży. Zamiast tego dzieci zostały wciągnięte w jeden z najbrutalniejszych systemów prześladowań i inżynierii społecznej, jakie kiedykolwiek stworzono. Dla wielu polskich rodzin wojna zaczęła się od nagłego rozstania. Ojcowie zostali aresztowani lub straceni, matki deportowano na roboty przymusowe, a dzieci pozostawiono samym sobie, by przetrwać w świecie, który się wokół nich zawalił.
Tysiące osób niemal z dnia na dzień zostało sierotami. Szkoły zamknięto, dziecięca rutyna zniknęła, a poczucie bezpieczeństwa, jakie dawało życie rodzinne, zastąpiły strach i niepewność. W niektórych regionach terror przybrał jeszcze mroczniejszą formę. Na Zamojszczyźnie w południowo-wschodniej Polsce niemieckie władze rozpoczęły program czystek etnicznych, mający na celu zapewnienie przestrzeni niemieckim osadnikom.
Polskie wsie zostały wyludnione, rodziny wypędzone z domów, a dzieci odebrane rodzicom. Wielu trafiło do obozów, miejsc pracy przymusowej lub sierocińców, gdzie ich tożsamość została wymazana. Innych spotkał inny los. Nazistowska polityka rasowa wymierzona była w niektóre polskie dzieci, które uznawano za wartościowe rasowo. Dzieci te zostały porwane i wywiezione do Niemiec, gdzie poddano je programowi germanizacji. Zmieniono im imiona, zabroniono posługiwania się językiem, a ich przeszłość celowo wymazano. Wiele z nich nigdy więcej nie zobaczyło swoich rodziców.
Tysiące polskich dzieci również przeszło przez bramy obozów koncentracyjnych.
Niektóre były więzione razem z rodzicami, inne urodziły się w samych obozach. Głód, choroby i przemoc otaczały je każdego dnia. Niewielu przeżyło. Mimo cierpienia wiele dzieci przetrwało. Niektóre przetrwały w sierocińcach lub u krewnych. Inne zostały ukryte przez obcych lub członków ruchu oporu. Po wojnie wiele z tych dzieci dorosło, niosąc ze sobą wspomnienia, których nie sposób w pełni wyrazić. Historia polskich dzieci w czasie wojny często jest przyćmiewana przez dłuższe narracje bitew i decyzji politycznych, ale zniszczenie dzieciństwa było jedną z najbardziej niszczycielskich konsekwencji okupacji.
Za każdą statystyką kryło się dziecko, które straciło dom, rodzinę lub tożsamość.