Gwizdy vs strzały

Wczoraj, dzień po celebrze kolejnej rocznicy, Naród, miast wrócić do normalnego, nie świątecznego już trybu życia, musiał jeszcze raz pochylić się nad „powązkowskim zdziczeniem”. Nie to, że chciał. W zasadzie musiał, bo transmitowały to w porze największej oglądalności „zaprzyjaźnione” stacje. Tym razem zapodając Narodowi już nie lekcję dobrego wychowania ale politycznego wyrobienia.
Odbyła się zwyczajowa w takich sytuacjach łapanka na wszelkich politologów, moralne autorytety i dziennikarskie tuzy uznane, które miały się wypowiedzieć w temacie tak, by Naród wiedział co myśleć. I aby, co nie daj Bóg, nie myślał czegoś zupełnie innego. Bo tego wszak „byśmy nie chcieli”.
Stanęło na tym oczywiście, że „powązkowskie zdziczenie” to wina polityków PiS. Nie! Tak radykalnie nie było żeby obciążać ich ciężarem sprawstwa czy tam nawet wręcz sprawstwa kierowniczego! Raczej ograniczono się do zarzutu zaniechania. Jak ustalono „gdyby politycy PiS zaapelowali do swoich wyborców…”. Tu oczywiście taki wtręt, że te wszystkie politologi, autorytety i tuzy wątpliwości żadnych nie mieli czyi to byli wyborcy i kto za nich jak za dziatwę lub ubezwłasnowolnionych niedocofów odpowiada. Tak więc „gdyby politycy PiS zaapelowali do swoich wyborców” nie doszłoby do tych „gorszących scen”.
Taki przekaz poszedł do Narodu.
I naszło mnie takie skojarzenie z łódzką tragedią i z tym, jak zaraz po niej „trzej tenorzy” późnej Platformy stali na tej łódzkiej, obstawionej ich tajnym wojskiem ulicy, z minami zbolałymi jakby te kule i ten majcher o nich nie jedną razą zahaczyły wcale nie rykoszetem, nikt z tych tuzów, autorytetów i politologów nie miał czy to odwagi czy to chęci czy wreszcie błysku takiego jak wczoraj, by im w twarz w porze największej oglądalności, w tych stacjach zaprzyjaźnionych rzucić, że to ich wina. Że to ich wina bo mogli do swego elektoratu apelować. A nie apelowali. Gdybyż zaapelowali to ten ich wyborca może…
Tak więc per analogiam, panowie z „zaprzyjaźnionych stacji” oraz „gazet i czasopism”. Per analogiam…