1. Na łamach "The Wall Street Journal" interesujący artykuł Bjoerna Lomborga dyrektora think - tanku Copenhagen Consensus dotyczący globalnego ocieplenia klimatu i jego skutków pod znamiennym tytułem "Dziwny sojusz biznesu z ekologami".
Autor stwierdza, że powoli na świecie powstaje kompleks klimatyczno przemysłowy na wzór istniejącego w okresie zimniej wojny kompleksu militarno-wojskowego łączącego producentów boni, naukowców i wojskowych, których wzajemne zależności, powiązania i interesy napędzały światowy wyścig zbrojeń.
2. Lomborg pisze, że w czasie odbywającego się ostatnio w Kopenhadze Biznesowego Szczytu Klimatycznego organizowanego przez Kopenhaską Radę Klimatu widać było kompleks klimatyczno - przemysłowy jak na dłoni. Przemówienie otwierające szczyt wygłosił All Gore były wiceprezydent USA z jednej strony wielki orędownik walki z ociepleniem klimatycznym z drugiej strony prezes firmy Generation Investment Management inwestującej w produkty, które zaniepokojony zmianami klimatycznymi świat w przyszłości będzie kupował.
Jeszcze bardziej wymownym przykładem istnienia tego kompleksu jest największy na świecie producent turbin wiatrowych firma, Vesta której przedstawiciele w Kopenhadze wzywali rządy poszczególnych państw do inwestowania w energie wiatrową. Ba nawet wielkie firmy energetyczne, których skutki ograniczeń emisji, CO2 mogą dotknąć szczególnie po wprowadzeniu w wielu krajach darmowych pozwoleń na emisję, CO2 a także pozwoleniami staja się orędownikami ograniczeń emisji zakładając, że otrzymanie dużych limitów darmowych emisji daje szansę po przeprowadzeniu inwestycji za rządowe pieniądze trwałego zarabiania na handlu emisjami.
3. Lomborg pisze ponadto, że niektóre ze szczytnych celów krajowych pakietów klimatycznych mimo zaangażowania ogromnych sum publicznych pieniędzy nie sprawdzają się a wręcz pokazują kompletną nieefektywność dokonywania takich wydatków.
Chodzi o tworzenie wynikających z tych pakietów klimatycznych tzw. ekologicznych miejsc pracy głównie w firmach produkujących energię odnawialną. Podaje przykład Hiszpanii, która była w tej dziedzinie stawiana za wzór. Jedno takie miejsce pracy kosztuje ponad 0,5 mln euro a w segmencie energii wiatrowej ponad 1 mln euro i wprawdzie w Hiszpanii powstało ok. 50 tys. takich miejsc pracy ale jednocześnie zlikwidowano 110 tys. miejsc pracy w innych gałęziach gospodarki. Tak więc ogromne nakłady środków publicznych na tworzenie nowego miejsca pracy jednocześnie skutkują likwidacją 2 miejsca pracy w innych dziedzinach.
4. Wydaje się, że spostrzeżenia z tego artykułu powinny być wzięte pod uwagę w toczącej się w Polsce debacie o skutkach gospodarczych i społecznych, jakich doświadczymy chcąc realizować podpisany przez obecny rząd pakiet klimatyczny w ramach Unii Europejskiej.
Nie do końca jasne są wszystkie jego skutki dla gospodarki i gospodarstw domowych w Polsce, ale najogólniej wiemy, żer skoro mamy energetykę i inne gałęzie przemysłu oparte głównie o węgiel to za ograniczenie emisji CO2 zapłacimy bardzo wysoką cenę. Chodzi, więc o to, aby za tą transformację naszej wytwórczości i oparcie jej na innych nośnikach energetycznych zapłacili w dużej mierze ci, którzy na wprowadzanych pakietach klimatycznych chcą zarobić bardzo duże pieniądze.
Chodzi głównie o kraje "starej Unii Europejskiej" i Stany Zjednoczone.
Taką strategię w tych negocjacjach przyjęły Chiny i Indie. Na razie deklarują, że są gotowe przystąpić do realizacji ograniczeń emisji, CO2 pod warunkiem jednak, że otrzymają a to stosowne środki pieniężne i będą miały zapewnione transfer technologii.
Na łamach "The Wall Street Journal" interesujący artykuł Bjoerna Lomborga dyrektora think - tanku Copenhagen Consensus dotyczący globalnego ocieplenia klimatu i jego skutków pod znamiennym tytułem "Dziwny sojusz biznesu z ekologami".