Bydło w mundurach

Warszawski Sąd Rejonowy nie zastosował tymczasowego aresztowania wobec Piotra W. I jakby tego było już mało nie zastosował innych środków zapobiegawczych, choćby w postaci obowiązku meldowania się raz w tygodniu na Policji.

Tymczasem już w piątek kierwinskie ministerstwo spraw wewnętrznych itp. opublikowało buńczuczny komunikat:

Po atakach jednej ze stacji telewizyjnych na policjantów, minister Marcin Kierwiński i wiceminister Czesław Mroczek poinformowali, że złożą zawiadomienie do prokuratury dotyczące zniesławienia oraz znieważenia funkcjonariuszy Policji. Szef MSWiA skierował jasny apel do opinii publicznej o powstrzymanie eskalacji przemocy i bezwzględne wsparcie dla służb dbających o porządek.

Stanowisko kierownictwa MSWiA odnosi się w szczególności do sytuacji z piątku 16 października 2026 r., gdy podczas zabezpieczania zgromadzenia pod Trybunałem Konstytucyjnym policjanci poprosili o wylegitymowanie się jednego z uczestników, który rzucił się do ucieczki. W budynku napastnik zaatakował policjantkę, powodując u niej uraz głowy wymagający hospitalizacji, po czym został obezwładniony przez funkcjonariuszy. Podczas późniejszej rewizji ujawniono przy nim nóż.

Nie wiem, czy oglądałem ten sam filmik zamieszczony przez stołeczną Komendę Policji co Kierwiński, ale jakoś nie dostrzegłem na nim śladów ataku na policjantkę i to na tyle silnego, że wymagał późniejszej hospitalizacji.

Mimo to przekaz ze strony www kierwińskiego ministerstwa wygraża nowym „wrogom systemu”:

Minister Marcin Kierwiński podczas dzisiejszego spotkania z dziennikarzami podkreślił:

Jeżeli są dziś ludzie, którzy bronią kogoś, kto popycha polskiego policjanta, uderza polskiego policjanta, ma przy sobie nóż, to zastanówcie się Państwo, do jakiego momentu zabrnęliśmy? Gdzie jest granica tego podgrzewania emocji i wywoływania awantur?

Szef MSWiA zwrócił uwagę na niedopuszczalność sytuacji, w których brak jednoznacznego potępienia dla czynnej agresji wobec funkcjonariuszy prowadzi do eskalacji niebezpiecznych zachowań.

W podobnym tonie wypowiedział się wiceminister Czesław Mroczek, odnosząc się bezpośrednio do prób usprawiedliwiania ataków na policjantów:

Nie ma i nigdy nie będzie zgody na to, by ataki na funkcjonariuszy na służbie były w jakikolwiek sposób usprawiedliwiane. Policjant wykonujący swoje zadania reprezentuje państwo i chroni obywateli. Podważanie jego autorytetu i naruszanie jego nietykalności to przekroczenie niebezpiecznej granicy.

Bezpieczeństwo publiczne celem nadrzędnym

Minister Kierwiński podkreślił, że żadne naciski ani ataki na służby nie wpłyną na realizację podstawowych zadań związanych z ochroną obywateli:

Policja będzie wykonywać swoje ustawowe obowiązki. Policja będzie stać na straży bezpieczeństwa i przestrzegania prawa i będzie to robić niezależnie od tego, jak bardzo jest obiektem ataków ze strony niektórych środowisk.

Obecny na konferencji wicekierwa Czesław Mroczek dorzucił, wzorując się zapewne na Cyrankiewiczu*:

„Macie prawo wyrażać swoje poglądy, ale róbcie to w granicach prawa. Jeżeli przekraczacie te granice, a w szczególności gdy atakujecie funkcjonariuszy reprezentujących państwo, musicie liczyć się z poniesieniem bardzo surowych konsekwencji.”

Piotrowi W. został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstw z art. 224 i 222 Kodeksu karnego, w związku z art. 57a Kodeksu karnego, na szkodę funkcjonariuszy policji.

Mamy zatem do czynienia z wymuszaniem (art. 224, czyli w postaci kwalifikowanej górne zagrożenie wynosi 5 lat) oraz naruszeniem nietykalności funkcjonariusza (art. 222 – sankcja taka sama). Na dodatek czyn zdaniem niesłusznie anonimow2ego prokuratora miał charakter chuligański.

Tymczasem dla zastosowania sankcji w postaci tymczasowego aresztowania muszą być spełnione przesłanki z art. 258 Kodeksu postępowania karnego:

Art. 258 [Tymczasowe aresztowanie i pozostałe środki zapobiegawcze, przesłanki stosowania]

§ 1. Tymczasowe aresztowanie i pozostałe środki zapobiegawcze można stosować, jeżeli zachodzi:

1. uzasadniona obawa ucieczki lub ukrycia się oskarżonego, zwłaszcza wtedy, gdy nie można ustalić jego tożsamości albo nie ma on w kraju stałego miejsca pobytu;
2. uzasadniona obawa, że oskarżony będzie nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne.

§ 2. Jeżeli oskarżonemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, albo gdy sąd pierwszej instancji skazał go na karę pozbawienia wolności nieniższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania może być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą.

§ 3. Środek zapobiegawczy można wyjątkowo zastosować także wtedy, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony, któremu zarzucono popełnienie zbrodni lub umyślnego występku, popełni przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu powszechnemu, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa groził.

§ 4. Decydując o zastosowaniu określonego środka zapobiegawczego, uwzględnia się rodzaj i charakter obaw wskazanych w § 1-3, przyjętych za podstawę stosowania danego środka oraz nasilenie ich zagrożenia dla prawidłowego przebiegu postępowania w określonym jego stadium.

Prokurator nie wykazał, by istniała uzasadniona obawa ucieczki czy też ukrywania się Piotra W. Sądy na szczęście nie traktują tego zapisu jak niepotrzebny ozdobnik. W Komentarzu do Kpk (red. prof. J Skorupka) czytamy:

Obawa ucieczki lub ukrycia się podejrzanego nie może być abstrakcyjna, ujawnione w sprawie okoliczności muszą wskazywać na zamiar (chęć) ucieczki lub ukrycia się podejrzanego. Zatem informacja, że np. oskarżony opuści stałe miejsce zamieszkania i uda się do innej miejscowości, nawet bez podania komukolwiek nowego adresu, nie przesądza jeszcze, że chce on uciec. Powyższe okoliczności dopiero wtedy będą wskazywały na chęć ucieczki, gdy będzie im towarzyszył zamiar uniknięcia odpowiedzialności karnej albo zamiar uchylenia się od brania udziału w postępowaniu karnym.

Nie wykazano również kolejnej przesłanki, jakim jest obawa matactwa. Zatem sąd nawet przy założeniu nasilenia złej woli u sędzi przewodniczącej tak naprawdę nie miał innego wyjścia.

To jednak nie oznacza, że sąd nie poszedł na rękę kierwowym funkcjonariuszom. Otóż wniosek o TA… spełniał warunek z art. 249 § 1 Kpk:

Środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa; można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.

Przed nami jeszcze długa droga….

Wróćmy jednak do samego początku „zajścia”, tak ochoczo pokazywanego przez Komendę Stołeczną Policji.

Przecież filmik ten można by pokazywać młodym adeptom policyjnym opatrując napisem jak nie należy prowadzić interwencji!

Oto dwójka policjantów dostrzega Piotra W. i postanawia go wylegitymować. Ot, tak, bowiem wydaje im się… podejrzany. No bo coś za bardzo nerwowo chodzi. I ruszają za nim w pogoń! 😉

Tymczasem prawda jest deczko inna; niestety źle świadczy o poziomie wyszkolenia funkcjonariuszy.

Legitymowanie przez policję wymaga konkretnego powodu związanego z zadaniami policjanta, na przykład podejrzenia wykroczenia, ustalenia świadków zdarzenia albo poszukiwania osoby (art. 14 i art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji). Odmowa podania danych bez takiej podstawy nie jest wykroczeniem (art. 65 § 2 k.w.), ale spór o to rozstrzyga dopiero sąd. Podanie fałszywych danych jest zawsze ryzykowne, bo stanowi osobne wykroczenie (art. 65 § 1 k.w.). Na sposób legitymowania przysługuje zażalenie do prokuratora (art. 15 ust. 7 ustawy o Policji).

(…) Policjant nie może legitymować każdego, kogo spotka. Musi istnieć powód związany z jego zadaniami. Typowe sytuacje to:

• podejrzenie popełnienia wykroczenia lub przestępstwa, na przykład ktoś maluje sprayem po ścianie albo odpowiada rysopisowi sprawcy kradzieży,
• ustalenie świadków zdarzenia, na przykład osób stojących w pobliżu miejsca bójki czy wypadku,
• poszukiwanie osoby, gdy ktoś przypomina osobę poszukiwaną listem gończym albo zaginioną,
• wykonanie polecenia sądu lub prokuratora, na przykład doprowadzenia świadka,
• wskazanie przez pokrzywdzonego, gdy ofiara kradzieży wskazuje sprawcę.

Sąd Najwyższy od lat powtarza, że gdy funkcjonariusz żąda danych osobowych, nie mając do tego podstawy prawnej, „obywatel może odmówić podania danych osobowych bez konsekwencji prawnych” (wyrok SN z 31 marca 2021 r., II KK 422/20). Tak samo orzekł wcześniej (wyrok SN z 28 października 2011 r., III KK 291/11).

Najnowszy przykład to sprawa mężczyzny wylegitymowanego na dworcu, bo „dziwnie się zachowywał” i przebywał tam „bez wyraźnie określonego celu”. Sąd Najwyższy uchylił jego skazanie i wskazał, że samo przebywanie na dworcu nie było wykroczeniem, a to, na czym polegało „dziwne” zachowanie, nie zostało wyjaśnione (wyrok SN z 17 grudnia 2025 r., II KK 473/25)

(za: prosteprawo24.pl polecam stronkę!)

Zatem zamiast robić ofiary z funkcjonariuszy „interweniujących” 16 października b. r. trzeba prędziutko urządzić dokształt policjantów. I to w całej Polsce, panie Kierwiński.

Bo ci w Warszawie powinni odpowiadać co najmniej dyscyplinarnie.

Szczególnie za to. Bo to jest objaw sadyzmu nie spotykanego nawet w komunie!

Nieprzytomny Piotr W. na noszach skuty kajdankami wyrasta na symbol władzy Tuska.

A to oznacza jej rychły koniec

niepoprawni.pl