Próba „zamachu” koalicji 13 grudnia na prezesa NBP ma na celu wepchnięcie Polski do strefy euro

1. Wczoraj posłowie koalicji 13 grudnia na posiedzeniu sejmowej Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, przegłosowali wstępny wniosek postawienie prezesa NBP prof. Adama Glapińskiego przed Trybunałem Stanu. Ponieważ zgodnie z regulaminem Sejmu posłowie muszą mieć przynajmniej 3 tygodnie na zapoznanie się z treścią tego wniosku, to głosowanie nad nim na sali plenarnej, może się odbyć najwcześniej na początku listopada, Co więcej ponieważ Trybunał Konstytucyjny na początku 2024 roku, wykluczył możliwość postawienia prezesa NBP przez TS i związanego z tym zawieszenia w pełnieniu obowiązków bezwzględną większością głosów, co więcej ten wyrok został przez opublikowany w Dzienniku Ustaw i jest obowiązujący, a większości 3/5 rządząca koalicja 13 grudnia w Sejmie nie ma, to zgodnie z prawem, nie będzie to możliwe. Być może jednak koalicja 13 grudnia po raz kolejny zastosuje zasadę „rządzimy pałą i uchwałą” i uzna, co tam wyrok TK, skoro prawo nie zostało zmienione, tak jak rozstrzygnął sąd konstytucyjny, to uchwałę przyjmujemy bezwzględną większością i uznamy, że prezes NBP jest postawiony przez TS i zawieszony w pełnieniu swoich obowiązków, wbrew postanowieniu sądu. Co więcej powołanie kogoś na jego miejsce, musiałoby obywać się z udziałem prezydenta RP o czym mówi art. 9 ustawy o NBP, ale jeżeli stosuje się prawo zgodnie z zapowiedzią premiera Tuska „tak jak my je rozumiemy”, to skoro bez udziału głowy państwa powołano Prokuratora Krajowego i uzurpator funkcjonuje na tym stanowisku już ponad 2 lata, to to samo można zrobić z prezesem NBP.

2. Przypomnijmy, że głównym zarzutem sformułowanym w tym wniosku, podpisanym przez 191 posłów koalicji 13 grudnia, jest skup przez NBP papierów Skarbu Państwa od banków komercyjnych, aby te były zainteresowane zakupem papierów emitowanych przez Polski Fundusz Rozwoju (PFR) i Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK) i ta operacja jest nazwana finansowaniem deficytu budżetowego, co byłoby naruszeniem art. 220 ust. 2 Konstytucji RP. Tyle tylko, że wyżej wymieniona operacja prowadzona w latach 2020-2021 przez NBP, to klasyczne tzw. luzowanie ilościowe, prowadzone przez większość banków centralnych w sytuacji zagrożenia gospodarki danego państwa kryzysem gospodarczym, który mógłby skutkować wysokim bezrobociem i nie ma nic wspólnego z finansowaniem deficytu budżetowego przez bank centralny. Tego rodzaju operacje prowadził od 2008 roku Europejski Bank Centralny (EBC), przez kilkanaście lat na łączną sumę kilku bilionów euro ,a także Amerykańska Rezerwa Federalna, Bank Centralny Anglii i inne banki centralne, wszystko po to, aby zarówno kryzys na rynkach finansowych z lat 2008-2009, jak i późniejszy kryzys covidowy, nie spowodowały załamania gospodarczego i wysokiego bezrobocia i nikt przy zdrowych zmysłach, nie zarzucał prezesom tych banków finansowania deficytów budżetowych.

3. Kolejne zarzuty o podejmowanie interwencji walutowych w grudniu 2020 i w marcu 2023 roku, które miały na celu zdaniem skarżących osłabienie wartości polskiej waluty, czy obniżenie stóp procentowych NBP w 2023 roku, które zdaniem skarżących miało mieć związek z kampanią wyborczą, mają także charakter polityczny, a nie merytoryczny. wiem jednoosobowe decyzje prezesa NBP ,a decyzje kolegialne, odpowiednio zarządu NBP i Rady Polityki Pieniężnej , a przypomnijmy, że przed TS, odpowiada się za decyzje indywidualne, a nie kolegialne. ut, choć jak kulą w płot, to przekazanie przez NBP ministrowi finansów w połowie 2023 roku informacji do przygotowywanego projektu budżetu na 2024 rok, prognozy dotyczącej osiągnięcia zysku w wysokości 6 mld zł , który miałby zasilić budżet, choć ostatecznie okazało się ,że na koniec roku bank osiągnął stratę w wysokości 20 mld zł. W tym przypadku sami skarżący piszą o prognozie zysku, a prognozy mają to do siebie, że nie muszą się sprawdzać, a wspomniana strata NBP jest związana z umacnianiem się złotego, bowiem rezerwy walutowe, których wartość sięgała w owym czasie już 200 mld USD po przeliczeniu na złote, miały niższą wartość, niż liczone na początku roku po słabszym kursie, a więc strata miały charakter papierowy, ale wpłaty zysku do budżetu, rzeczywiście być nie mogło.

4. Mimo, że cały wniosek liczy kilkadziesiąt stron, to niektóre z zarzutów mogą wywołać tylko wesołość, a te wyglądające merytorycznie, tak naprawdę powinny być podstawą do podziękowań dla prezesa Glapińskiego, a nawet odznaczenia go wysokim odznaczeniem państwowym za uratowanie polskiej gospodarki przed głębokim kryzysem i to dwukrotnie. Najpierw w roku 2020-2021 za stworzenia przestrzeni finansowej do tego aby PFR i BGK, mogły stworzyć dwa mocne finansowo fundusze, ten pierwszy do ratowania przedsiębiorstw i miejsc pracy, co się spektakularnie udało, a ten drugi do ratowania zdrowia i życia Polaków (finansowanie szpitali covidowych, podwójnych wynagrodzeń dla ich pracowników, zakup sprzętu i materiałów do tych placówek). Z kolei w związku z agresją Rosji na Ukrainę i podwyższoną inflacją, RPP pod kierownictwem prof. Glapińskiego dokonała aż 11 podwyżek stóp procentowych w wyniku czego inflacja została sprowadzona z poziomu 18,4 % w marcu 2023 roku do 2,8% w lutym 2024 roku, a więc do celu inflacyjnego i to przy zachowaniu niskiego ale jednak, wzrostu gospodarczego, a bezrobocia na historycznie niskim poziomie.

5. Skoro wniosek o postawienie prezesa Glapińskiego jest merytorycznie tak słaby, to wszystko wskazuje na to, że prawdziwym jego celem jest próba zawieszenia prezesa Glapińskiego w funkcji prezesa NBP, nawet z brutalnym złamaniem prawa i wprowadzenie w jego miejsce osoby przychylnej nowej władzy, która razem z ministrem finansów, szybko zwróci się do prezesa EBC o zgodę na wejście Polski do korytarza ERM II, czyli przedsionka strefy euro. Po takim wystąpieniu w poufnych negocjacjach ustala się kurs walutowy i od tej pory bank centralny ma obowiązek jego obrony w korytarzu odchyleń (+/-15%), a gospodarka i gospodarstwa domowe mają przynajmniej 2 lata na proces dostosowawczy. Wtedy kraj w tym przedsiębiorcy i gospodarstw domowe, ponoszą wszystkie koszty takiego dostosowania i później nie ma już ekonomicznego sensu bronić się przed nową walutą , a więc zmiana Konstytucji RP, ustaw, a także ewentualne referendum, są już wtedy oczywistą formalnością. I to być jest prawdziwy cel próby postawienia prezesa NBP przed Trybunałem Stanu, w ten sposób Donald Tusk wywiązałby się z kolejnego zobowiązania jakie zaciągnął w Berlinie i w Brukseli , w zamian za wsparcie w zdobyciu władzy w Polsce, a a więc najpierw poparcia dla polityki klimatycznej ,migracyjnej i centralizacji UE, a teraz także wprowadzenia Polski do strefy euro.