Głupia wada narodowa

Czy znowu stracimy państwo? Przez naszą tradycyjną głupotę?

Kiedy pojawia się wielkie zagrożenie albo wielka szansa, Polacy potrafią się mobilizować — ale bardzo szybko zaczynają walczyć między sobą o to, kto ma prawo mówić w imieniu całości.

Pojawia się odwieczny cykl: rozłam → nowe środowisko → własny lider → własna doktryna → własne ambicje → konflikt z dawnymi sojusznikami.
 

Żeby było jasne: - to nie jest taka typowa głupota. Sięgając głęboko, na jakże prawdziwe 10 Grzechów Głównych (Właściwie 12, ale przyjęło się 10) świętego mnicha i jednego z ważniejszych doktorów kościoła Bernarda z Clairvaux, który był cysterskim opatem, mistykiem i jednym z najważniejszych ludzi Kościoła XII wieku. Jest Doktorem Kościoła, nazywanym Doctor Mellifluus — „Doktorem Miodopłynnym”.

Jego słynne dzieło O stopniach pokory i pychy (De gradibus humilitatis et superbiae) przedstawia dwanaście stopni pychy — drogę, po której człowiek stopniowo schodzi od pokory ku coraz większemu zepsuciu. I on właśnie określił, że najpoważniejszym i pierwszym na liście grzechów jest pycha, a tuż zanią podąża chciwość.

Powiedziałbym, że Bernard trafia w dwa niezwykle potężne źródła zła społecznego.

I właśnie dlatego tak dobrze pasują do naszej historii.

Pycha mówi:

„To ja powinienem decydować. Mnie należy się uznanie. Wiem lepiej.”

Chciwość mówi:

„To mnie się należy więcej. Chcę mieć więcej władzy, pieniędzy, wpływów, znaczenia.”

A kiedy te dwie rzeczy spotykają się w człowieku znajdującym się przy władzy, robi się naprawdę niebezpiecznie.

Bo wtedy:

pycha → pragnienie władzy
chciwość → pragnienie korzystania z władzy
władza → możliwość realizacji obu

I pojawia się mechanizm, który idealnie pasuje do tego, o czym mówię:

Najpierw ludzie walczą razem o sprawę. Potem, kiedy sprawa zaczyna być wygrana, pojawia się pytanie: „Kto będzie rządził?” I właśnie wtedy wspólnota zaczyna się rozpadać.

Co więcej, pycha jest podstępniejsza od chciwości. Człowiek chciwy często wie, że chce coś zdobyć. Człowiek pyszny może być głęboko przekonany, że walczy dla dobra wszystkich.

To jest chyba najgroźniejsza postać pychy politycznej:

„Nie walczę o władzę. Walczę o dobro Polski — a skoro tylko ja wiem, co jest dobre dla Polski, to oczywiście ja powinienem mieć władzę.”

I wtedy człowiek może nawet szczerze wierzyć we własną bezinteresowność.

Możemy tutaj zrobić coś ciekawszego: zestawić średniowieczną analizę św. Bernarda ludzkiej natury z konkretnymi momentami historycznymi.

I wtedy sprawdzić, czy po zwycięstwach rzeczywiście powtarza się ten sam ciąg:

wspólnota → sukces → zniknięcie wspólnego zagrożenia → pycha → chciwość → walka o władzę → rozpad wspólnoty.

Jeżeli znajdziemy ten schemat nie tylko w Polsce, ale i u Francuzów, Rosjan, Amerykanów, Anglików czy podczas rewolucji i wojen domowych, wtedy ta teza robi się naprawdę uniwersalna.

I wtedy „głupia wada narodowa” może się okazać przewrotnym tytułem: to wcale nie musi być wada Polaków. To może być wada człowieka, która w polskiej historii wyjątkowo często ujawniała się w momentach, gdy otwierało się „okno możliwości”.

* * *

Taka kolej rzeczy: - zwycięstwo na początku kończy się rozpadem państwa, bo człowiekiem rządzą pycha i chciwość – dwa najgorsze ułomności wielu ludzi na całym świecie.

Lecz popatrzmy tylko na naszą historię Rzeczypospolitej.

Lecz by mieć pełen obraz, zobaczmy co musi zaistnieć by mimo wszystko starać się zwyciężyć i nie upaść.

W historii państw mieliśmy wielokrotnie momenty przełomowe. W Polsce naliczyłem ich 8 albo 10. To jest tak zwane historyczne okno, które się otworzyło. Tym razem przełom widzimy nie tylko w Rzeczpospolitej, ale praktycznie na całym świecie. Zostanę tutaj przy naszym kraju.

Aby uzyskać zwycięstwo potrzebny jest tylko jeden człowiek. To przywódca, który nie tylko zdobędzie władzę, ale również potrafi rządzić. Jeżeli jednak nie ma zdolności i siły, to przegra. Pycha i chciwość spowodują rozpad i kolejną biedę.

Kilku takich prawdziwych przywódców mamy w naszej historii. Zacznę od Tadeusza Kościuszki.

Jeżeli naszym pytaniem jest: „Czy jedną z polskich wad jest niezdolność do zjednoczenia się w obliczu zagrożenia?”, to rok 1794 jest jednym z najważniejszych przykładów. Kościuszko potrafił zjednoczyć ludzi — ale tylko na krótko. Po II rozbiorze sytuacja była katastrofalna. Część elit pogodziła się z rosyjską dominacją, część współpracowała z zaborcami, a społeczeństwo było politycznie rozbite. Kościuszko wrócił z emigracji i nie próbował budować powstania wyłącznie szlacheckiego. Właśnie to jest niezwykle istotne. W Krakowie 24 marca 1794 r. złożył przysięgę i objął naczelne dowództwo. Potem pojawił się niezwykle nowoczesny jak na tamte czasy pomysł: wciągnięcie chłopów do walki o państwo.

I tu zaczyna się problem. Kościuszko próbował przełamać największy historyczny podział.

Uniwersał połaniecki z 7 maja 1794 r. miał między innymi poprawić sytuację chłopów i ograniczyć pańszczyznę. To było politycznie genialne, bo powstanie potrzebowało masowego poparcia, a nie tylko garstki patriotycznej szlachty.Ale część szlachty patrzyła na te reformy bardzo nieufnie. Czyli mamy klasyczny polski mechanizm:„Wspólny wróg — oczywiście. Ale najpierw ustalmy, kto ma rządzić i czyje interesy są ważniejsze.”

Kościuszko próbował zbudować szerszą wspólnotę polityczną, lecz nie zdążył jej zbudować. Najważniejszy jest jednak konflikt wewnątrz samego obozu powstańczego. W Warszawie ścierały się różne środowiska:

• umiarkowani patrioci,
• radykalni jakobini polscy,
• zwolennicy dalszych reform,
• ludzie obawiający się rewolucji społecznej,
• przedstawiciele dawnej elity.

Doszło nawet do krwawych wystąpień ludowych w Warszawie i samosądów na osobach oskarżanych o zdradę.

Kościuszko znalazł się pomiędzy dwoma skrajnościami.

Z jednej strony potrzebował radykalizacji społeczeństwa, żeby prowadzić wojnę.

Z drugiej — bał się niekontrolowanej rewolucji społecznej.

To jest bardzo ciekawy przykład polskiego problemu z utrzymaniem wspólnego frontu.

Drugą wielką postacią walczącą o zjednoczenie polskiego narodu był marszałek Józef Piłsudski/

W 1918 roku była sytuacja absolutnie wyjątkowa.

Trzeba było:

• scalić trzy różne systemy prawne,
• trzy gospodarki,
• trzy administracje,
• trzy sieci kolejowe,
• stworzyć armię,
• ustalić granice,
• stworzyć konstytucję,
• zbudować państwo od podstaw.

A jednocześnie polska scena polityczna była potwornie podzielona. Endecja, ludowcy, socjaliści, chrześcijańscy demokraci, konserwatyści, piłsudczycy...

I w końcu dochodzi do przewrotu majowego 1926 r. Piłsudski występuje zbrojnie przeciw legalnemu rządowi. Dochodzi do walk między polskimi żołnierzami. Giną ludzie. Państwo zostaje głęboko podzielone.

I tu mamy niemal modelowy przykład:

Polska odzyskała państwo — ale nie potrafiła uzgodnić, kto i jak ma nim rządzić.

Pominę tutaj euforię Polaków w stosunku do Lecha Wałęsy w 1989 roku. Musiało jednak minąć sporo lat byśmy pojęli z kim mieliśmy do czynienia.

Natomiast ciekawym i modelowym przykładem jest historia AWS.

W 1996 r. powstała Akcja Wyborcza Solidarność. Nie była klasyczną jednolitą partią, lecz szerokim porozumieniem wielu ugrupowań prawicowych i centroprawicowych oraz NSZZ „Solidarność”. To było ważne, bo wcześniej prawica była potężnie podzielona.

Na czele politycznego projektu stanął Marian Krzaklewski, przewodniczący „Solidarności”. Udało się zrobić rzecz naprawdę trudną: skupić pod jednym szyldem ludzi i środowiska, które wcześniej ze sobą konkurowały. W wyborach 1997 r. AWS zdobyła 34 proc. głosów i wygrała z SLD. 

Powstał rząd Jerzego Buzka, początkowo z Unią Wolności. Wielki wspólny cel został osiągnięty

Cel był dość jasny:

odsunąć postkomunistów od władzy i przeprowadzić państwo przez wielką modernizację.

AWS miała ogromne zaplecze społeczne i polityczne.

Rząd Buzka przeprowadził cztery wielkie reformy: administracyjną, emerytalną, zdrowotną i edukacyjną.

Ale reformy były kosztowne społecznie i politycznie. Popularność rządu zaczęła spadać. Co ważniejsze, interesy poszczególnych środowisk tworzących AWS coraz bardziej się rozchodziły.

I zaczęła działać właśnie ta „polska maszyna” - Czyli: - wielkie zjednoczenie → zwycięstwo → rządzenie → konflikty → rozpad → nowe ugrupowania.

I mieliśmy zamiast konsolidacji — walkę wewnętrzną. AWS była właściwie zlepkiem kilkudziesięciu środowisk.Były tam m.in. różne nurty chrześcijańskiej demokracji, konserwatyści, liberałowie gospodarczy, działacze związkowi, środowiska narodowe i różne grupy wywodzące się z dawnej opozycji.

Dopóki wspólnym przeciwnikiem był SLD, można było powiedzieć: - „Różnimy się, ale najpierw wygrajmy.”

Po zwycięstwie pytanie zmieniło się na: - „Dobrze, a teraz kto będzie decydował?”

I zaczęło się rozchodzenie interesów.Potem pękła nawet koalicja z UW.

W 2000 r. doszło do konfliktu AWS–UW wokół Warszawy. Radni AWS nie poparli Pawła Piskorskiego z UW na prezydenta Warszawy. Konflikt narastał, a później premier Buzek powołał komisarza w stolicy. To stało się bezpośrednim powodem wyjścia Unii Wolności z koalicji.

Od tego momentu rząd Buzka funkcjonował jako rząd mniejszościowy.

Czyli wielki projekt, który miał być wspólnym przedsięwzięciem centroprawicy, zaczął się kruszyć.

I teraz następuje rzecz wręcz modelowa: - W 2000 r. odbyły się wybory prezydenckie.

Marian Krzaklewski był kandydatem AWS. I poniósł katastrofalną klęskę. Aleksander Kwaśniewski wygrał już w pierwszej turze, a Krzaklewski zajął dopiero trzecie miejsce — za Andrzejem Olechowskim. To było coś więcej niż przegrana wyborcza.

Krzaklewski był dotąd niekwestionowanym liderem AWS. Po tej porażce jego autorytet został poważnie podważony. Wtedy poszczególne środowiska zaczęły już myśleć nie: - „Jak uratować AWS? Ale: - „Jak uratować siebie?” A finał był spektakularny. W wyborach 2001 r. AWS poniosła klęskę. Nie tylko przegrała. Nie weszła do Sejmu.

To jest jeden z najbardziej niezwykłych przypadków w historii III RP: ugrupowanie, które cztery lata wcześniej wygrało wybory i stworzyło rząd, zostało praktycznie wymazane z parlamentu. Profesor Antoni Dudek określa niewejście ugrupowań rządzących do kolejnego parlamentu jako wydarzenie bezprecedensowe w polskiej demokracji parlamentarnej.

Ludzie i środowiska tworzące AWS nie zniknęły. One się rozproszyły.

Część poszła w kierunku Platformy Obywatelskiej, część PiS, część do innych ugrupowań prawicowych. Z dawnych struktur i ludzi AWS powstały kolejne polityczne byty.

Czyli mieliśmy:

wielkie zjednoczenie → zwycięstwo → rządzenie → konflikty → rozpad → nowe ugrupowania.

Przejdźmy do dzisiaj. 

Stan obecny – i w rzeczypospolitej, i na całym świecie, jest nie tylko momentem – otwartym oknem przemian, ale światowym chaosem, wieloma zawirowań, które jak wiemy z nauki – takie turbulencje są zawsze destrukcyjne. A patrząc na to "biologicznie" – świat się przepoczwarza. Czy urodzi się piękny motyl, albo powstanie trujący i niebezpieczny skorpion, jeszcze nie wiemy.

Właśnie minął rok prezydentury bardzo obiecującego człowieka. Mamy prezydenta spoza naszych parti, i Daj Boże nie jest to totumfacki naszych wiecznych wrogów ze wszystkich stron.

Ten rok bycia najważniejszym człowiekiem państwa oceniam, że prezydent Karol Nawrocki jest naturalnym, od 81 lat które minęły od II WŚ, kandydatem na autentycznego wodza, przywódcy całego narodu (oczywiście wykluczając psychicznie zdeformowanych pseudo Polaków – właśnie takich, którymi rządzi pycha i chciwość. Również co jest smutne mówić o tych nieszczęsnych Pseudopolakach, to są ludzie o dużej, jak to jest w tytule, głupocie. Za moich szkolnych czasów mówiło się zakuty łeb. Statystyki już regularnie podają, że takich nienawidzących swojej ojczyzny jest około 14%. A takich co to zawsze "idą za Panem", czyli za tym kto właśnie rządzi, możne nawet osiągać 40%. Niestety, to nie jest mało.

Czy więc Karol Nawrocki musi dokonać przynajmniej tyle (oczywiście chcielibyśmy nawet więcej) by w historii RP dołączyć do Tadeusza Kościuszki i Józefa Piłsudskiego?

Ja widzę i czuję to wewnętrznie, a jednocześnie statystyki pokazują, że Nawrockiemu poparcie narodu stale rośnie; że chyba mamy wreszcie kogoś, kto nie tylko nas zjednoczy, lecz także zbuduje siłę nowoczesnego państwa i stworzy dobrobyt przeciętnych Polaków. Co jest ewenementem, bo jeszcze 2 lata temu nie był znany obywatelom. I co też ważne – nie był politykiem.

To nie jest przepowiednia. To jest trzeźwa ocena. I nie tylko zapewne moja, ale każdego Polaka, który nie uległ propagandzie i praniu mózgów przez polityków i służalcze media.

PS Prawica patriotyczna już wpisuje w umysły wszystkich Polaków naszą narodową dewizę "BÓG HONOR OJCZYZNA".

Dodałbym do tego jeszcze naszą dewizę, z czasów przedwojennych II RP. Wadliwie kojarzy się z kultem po śmierci Piłsudskiego Edwarda Śmigłego-Rydza, a to rozpropagowano dopiero w kwietniu 1939 roku, gdy wojna już była nieunikniona. Teraz mamy też potężne zagrożenia.

Więc warto zacząć również rozpowszechniać w narodzie zawołanie narodowe: - Silni, Zwarci i Gotowi.

Bądźmy jednak uczciwi a nie propagandowi. Przypomnijmy tylko wtedy, gdy:

• jesteśmy silni – mamy armię i państwo zdolne do obrony; 
• jesteśmy zwarci – społeczeństwo jest zjednoczone wobec zagrożenia; 
• jesteśmy gotowi – jesteśmy psychicznie i organizacyjnie przygotowani do wojny.