Wczorajsze spotkanie Jarosława Kaczyńskiego i Mateusza Morawieckiego nie przyniosło rozstrzygnięcia, którego wielu się obawiało - nie doszło do rozpadu. I dobrze. Bo w obecnych realiach politycznych byłby to scenariusz katastrofalny. Ale nie oszukujmy się, to nie było rozwiązanie problemu. To było jego odsunięcie w czasie. Konflikt nie zniknął. Różnice nie zostały zasypane. Udało się jedynie zatrzymać proces, który, gdyby wymknął się spod kontroli, mógłby zakończyć się trwałym pęknięciem całego obozu. W tym sensie wczorajszy wieczór był bardziej politycznym „zawieszeniem broni” niż nowym otwarciem. A zawieszenia broni mają to do siebie, że bez realnego planu prowadzą często do jeszcze większych starć w przyszłości. Dlatego właśnie dziś bardziej niż wczoraj potrzebna jest nie tylko refleksja, ale i konkretna propozycja wyjścia z impasu.
I tu pojawia się scenariusz, który jeszcze niedawno wydawał się czysto publicystyczny, a dziś - w obliczu narastającego napięcia - zaczyna nabierać pewnego politycznego sensu: powrót Zbigniewa Ziobry. Dalsza część tej historii nie musi być ani prostą kopią przeszłości, ani polityczną fantazją. Ale może być próbą odpowiedzi na realny problem: jak zatrzymać proces rozpadu, zanim stanie się nieodwracalny.
Powrót z politycznego wygnania? Między mitem a ostatnią szansą na scalenie obozu.
Polityka zna momenty, w których rzeczywistość zaczyna przypominać historię - nie dlatego, że jest taka sama, ale dlatego, że desperacko szuka podobnych punktów zwrotnych. Dziś, gdy obóz skupiony wokół Jarosława Kaczyńskiego i Mateusza Morawieckiego balansuje na krawędzi pęknięcia, pojawia się pokusa myślenia kategoriami „powrotu”, „przełomu”, „nowego otwarcia”. I tu pojawia się nazwisko: Zbigniew Ziobro.
Między Anderssem a realną polityką.
Porównania do Władysława Andersa, Stanisława Mikołajczyka czy Witolda Pileckiego są oczywiście nie wyrost, bo dzisiejsza Polska nie jest ani państwem okupowanym, ani totalitarnym. Ale polityczna wyobraźnia działa symbolami. „Powrót” zawsze znaczy coś więcej niż fizyczne pojawienie się w kraju. Oznacza moment przesilenia. Różnica polega na tym, że dziś taki powrót nie miałby obalać systemu, lecz próbować uratować spójność własnego obozu.
Zarzuty polityczne, decyzja strategiczna.
Nie da się pominąć faktu, że wokół Zbigniewa Ziobry narosły poważne zarzuty. Ale równie oczywiste jest to, że są one, nie tylko przez jego środowisko postrzegane jako w dużej mierze polityczne. W takiej sytuacji ewentualna decyzja o dobrowolnym powrocie, zanim zostanie do niego zmuszony, nie byłaby ucieczką do przodu, lecz świadomym ruchem strategicznym. To zmienia narrację z „ściganego polityka” na „tego, który sam staje do konfrontacji”. Z defensywy na próbę odzyskania inicjatywy.
Nie eskalacja, lecz potencjalne spoiwo.
Najczęstszy argument przeciw takiemu scenariuszowi brzmi: powrót Ziobry oznacza eskalację. Ale to założenie nie jest oczywiste. W sytuacji, gdy konflikt między Jarosławem Kaczyńskim a Mateuszem Morawieckim grozi rozpadem całej formacji, pojawia się paradoks: potrzebny jest ktoś trzeci, kto nie jest bezpośrednią stroną tej konkretnej rywalizacji. I właśnie tu rola Ziobry mogłaby wyglądać zupełnie inaczej niż kiedyś. Politycy się zmieniają - czasem wymusza to sytuacja, czasem doświadczenie. Okres politycznej izolacji, presji i niepewności może skłaniać do przewartościowań. Ziobro jako polityk konfrontacyjny jest postacią znaną. Ale Ziobro jako potencjalny mediator i organizator nowej równowagi, to scenariusz mniej oczywisty, ale nie niemożliwy.
Scalenie zamiast rozpadu.
W wariancie najbardziej realistycznym jego powrót mógłby zatrzymać proces dezintegracji PiS, zanim stanie się nieodwracalny. Mógłby stworzyć przestrzeń do kompromisu między frakcjami i wzmocnić strukturalnie obóz, który dziś traci spójność. To szczególnie ważne w kontekście mechaniki wyborczej - rozbicie na mniejsze byty oznacza stratę mandatów, chaos i odpływ wyborców. Jedność, nawet trudna i wymuszona, daje znacznie większe szanse przetrwania.
Wzmocnienie prezydenta.
Jest jeszcze jeden wymiar, często pomijany. Karol Nawrocki - funkcjonujący w trudnym układzie politycznym wobec rządu Donalda Tuska - potrzebuje zaplecza. Realnego, zdolnego do mobilizacji, a nie pogrążonego w wewnętrznych sporach. Powrót Ziobry i ewentualne zbliżenie z obozem prezydenckim mogłoby wzmocnić jego pozycję, stworzyć bardziej spójny blok polityczny i nadać kierunek działaniom zamiast reaktywności. Czy to realne? Nie w pełni. Ale też nie całkowicie niemożliwe. To scenariusz z pogranicza politycznej kalkulacji i wyobraźni - taki, który wymagałby od wszystkich stron rzeczy najtrudniejszej: ograniczenia własnych ambicji na rzecz przetrwania całości.
Historia uczy, że „powroty” rzadko wyglądają tak, jak w legendach. Ale polityka uczy też czegoś innego: czasem wystarczy jeden nieoczywisty ruch, by zatrzymać proces rozpadu. Jeśli dziś ktoś miałby odegrać taką rolę, to nie jako bohater na białym koniu, lecz jako ktoś, kto potrafi zszyć to, co inni właśnie rozrywają.
Pytanie tylko, czy jeszcze jest co zszywać?
PIS myśli o wygraniu wyborów majac do dyspozycji zawodnika, który ledwo zipie na kroplówce?
A coś konkretnego, oprócz głupawego hasełka pod publiczkę?
Konkretnie?
Morawieckiego na premiera, Kaczyńskiego na prime doradcę, z najważniejszym głosem, ale za kurtyną. Szara eminencja.
Kłócące sie partyjne koterie wywalić pokazowo na zbity pysk dając do wyboru albo team albo etat w biedronce, co jest uczciwym wynagrodzeniem za kwalifikacje i pracę.
No to konkretnie. To, co opisujesz, brzmi dobrze jako hasło, ale w praktyce jest niewykonalne. Układ: Mateusz Morawiecki premier, Jarosław Kaczyński szara eminencja, to de facto kontynuacja obecnego modelu, tylko pod inną nazwą. To nie rozwiązuje konfliktu, tylko go przykrywa. Wywalenie koterii? W polityce tak się nie da. To nie korporacja, gdzie robisz czystkę i jedziesz dalej. Każda wyrzucona frakcja, to osobna lista, osobny szyld i kilka-kilkanaście procent elektoratu mniej. W systemie metody d’Hondta, to prosta droga do oddania władzy.
I tu wracamy do sedna mojego wpisu. Problemem nie jest brak twardej ręki, tylko brak spoiwa między frakcjami. Jeśli masz dwa rywalizujące centra, Kaczyński vs Morawiecki, to ktoś trzeci może stabilizować układ. Dlatego pojawia się wątek Zbigniewa Ziobry. Nie jako cudotwórcy, tylko jako element równoważący, który może zatrzymać rozpad, zebrać część elektoratu i wzmocnić cały obóz zamiast go ciąć na kawałki. Bo siłowe porządki, o których piszesz, kończą się zawsze tak samo. Nie ma jednego zwycięzcy, są dwie słabsze formacje i jedna wyraźna przegrana całego obozu. I to jest dopiero scenariusz, w którym nikt niczego nie wygrywa.
Brak spoiwa jest fundamentalną cechą naszego narodu. To pierwsza zasada, na której nie można zbudować nic trwałego.
Kombinowanie to metoda osiągania celów, siłą rzeczy jest to nieefektywne i niestabilne.
Zgadzam się z diagnozą, czyli "fundamentalną cechą naszego narodu". Ale od rządzenia nie nie jest żadna fundamentalna cecha, ani naród w swej masie, tylko Inteligencja tego narodu, ta prawdziwa. Ktoś przecież musi rządzić, nawet w najgorszym burdelu.
@Tricolour...Spoiwem jest a przynajmniej powinien być prezydent Nawrocki i ma wszelkie po temu predyspozycje. Dlatego nieustanne ordynarne ataki na niego i na jego wysiłki powodują,że nigdy nie osiągniemy celu.Może nawet nie chcemy jako Polacy celu osiągnąć i być w rozsypce tkwiąc w nienawiści rozgrywani przez obcych? Jak można osiągnąć jakiś cel jeżeli świadomie w Sejmie przetrzymuje się projekty prezydenta Nawrockiego,które przecież powinno się chociaż rozpatrywać. Jak można osiągnąć cel jeżeli premier świadomie,złosliwie i z premedytacją pomija prezydenta we wszystkich działaniach?Nawet w tak pozornie drobnych sprawach jak stałe ,,zapominanie'' podania tytułu przed nazwiskiem Nawrocki np.przez redakcję S24 świadczy o poniżaniu i lekceważeniu. Prezydent Nawrocki to jedyna osoba która jest w stanie skutecznie pojednać Polaków,ale skoro oni sami pojednania nie chcą?
Zgoda co do jednego Sake. Rola Karola Nawrockiego w tej układance jest kluczowa i potencjalnie mógłby być elementem spajającym. Prezydent z definicji powinien pełnić funkcję stabilizującą i ponadpartyjną. Tylko że sam opis sytuacji, że projekty są blokowane, że jest marginalizowany, że brakuje współpracy ze strony rządu, choć w dużej mierze trafny, niczego nie zmienia! To jest diagnoza, nie rozwiązanie. Do Ciebie chyba do końca Świata nie dotrze, że polityka działa tak, że jeśli ktoś jest wypychany na margines, to nie wystarczy mówić, że „nie powinno tak być”. Trzeba zbudować realne zaplecze, które tę sytuację zmieni. I tu jest właśnie problem. Prezydent, nawet mając predyspozycje, nie ma dziś wystarczającego wsparcia politycznego, żeby skutecznie narzucać kierunek czy wymuszać kompromisy. Dlatego samo wskazanie go jako „spoiwa” nie wystarczy.
Wracając do mojego wątku, jeśli mamy konflikt wewnątrz obozu (Jarosław Kaczyński - Mateusz Morawiecki), słabe, niepewne zaplecze prezydenta, presję zewnętrzną i polityczną grę rządu, to potrzebny jest konkretny mechanizm wzmocnienia tego układu, a nie tylko nadzieja, że „prezydent pojedna wszystkich”. Dlatego przedstawiłem propozycję dołożenia dodatkowego elementu - np. powrotu Zbigniewa Ziobry, który mógłby: wzmocnić zaplecze prezydenta, ustabilizować sytuację w obozie i stworzyć realną przeciwwagę dla obecnego układu. Inaczej zostajemy w punkcie wyjścia: narzekamy, że prezydent jest blokowany, ale nie robimy nic, żeby zmienić układ sił, który do tego prowadzi. A w polityce bez zmiany układu sił nie ma zmiany efektów.
Po co rozwalać coś co można przejąć w całości?
To czas na kolejne podejście do próby udowodnienia przez większość pisu, czy mają kojones czy sa trokami od kaleson, co udowadniali wcześniej wielokrotnie. Ale może tym razem, w sytuacji przełomu, będą w stani się przemóc.
Na temat możliwości integracji napisałem w komentarzu pod poprzednim wpisem. A w skrocie: nie pod takim przywódcą. Oczywiście kazdego mozna kupić, ale w efekcie otrzymamy koalicję obywatelską bis.
PiS to nie spółka z o.o., tylko układ lojalności wokół Jarosława Kaczyńskiego. Każda próba „siłowego przejęcia” kończy się nie konsolidacją, tylko rozpadem. Te 5% dla Mateusza Morawieckiego to wygodny argument, ale mało mówi o realnej władzy w partii. Premierem był kilka lat, to nie jest żaden „człowiek z zewnątrz”, tylko jeden z głównych graczy.
Przemysław Czarnek? Był testowany i nie dowiózł szerokiej integracji - właśnie dlatego temat przycichł. To nie „spisek”, tylko brak zgody wewnątrz. A te opowieści, że „decyzje zapadły gdzie indziej niż na Nowogrodzkiej”, brzmią efektownie, ale są wygodnym skrótem. Tu wystarczy zwykły konflikt ambicji i wizji.
Najważniejsze, że wczoraj nie było żadnego „przejęcia”. Było zatrzymanie rozpadu i to jest na dziś jedyna racjonalna decyzja. Chyba, że coś się zmieni za chwilę bo czekamy na konferencje prasową Kaczyńskiego z Morawieckim.
Na teraz wraca mój wątek. W sytuacji, gdy dwóch głównych graczy się blokuje, ktoś trzeci może stać się spoiwem. Powrót Zbigniewa Ziobry, niezależnie od emocji, jakie budzi, mógłby być takim elementem równoważącym, a nie zapalnikiem. Zwłaszcza jeśli sam wyciągnął wnioski z własnych doświadczeń. Bo alternatywa jest prosta: „próba siły”, o której piszesz, nie kończy się przejęciem, tylko podziałem, odpływem wyborców i politycznym zjazdem całego obozu.”
To wygląda jak głos z zaświatów nawołujący do eutanazji prawicy. Oczywiście nie dotyczy to nawołujących, oni "pomogą" i przypilnują drzwi by nikt nie uciekł.
Czyś ty oszalał??? Skąd wyciągnąłeś Zbyszka Ziobre do tego chlewa???
Morawetz to żyd z Biderberga i najchętniej by Ziobrę utopił w łyżce śliwowicy paschalnej!
Drugi w tej nienawiści to Duda...jego teść ma długie ręce...wystające spod haweloka...
Kaczyński to cipa uszata [nie usuwać to cytat] nie pytaj czy,tylko kiedy!!! Morawetz rozwali PiS!
TUSKA MA ZADANIE OD NIEMIEC--MORAWETZ OD JEROZOLIMY!!!
Emocje emocjami, ale spróbujmy zejść na poziom faktów Ijon. Etykietki i insynuacje pod adresem Morawieckiego, Dudy czy Kaczyńskiego niczego nie wyjaśniają, tylko podkręcają chaos, który już i tak jest problemem. Natomiast jedno jest dziś dość czytelne. Po dzisiejszym wspólnym wystąpieniu Kaczyńskiego i Morawieckiego nie ma żadnego realnego porozumienia, jest tylko zawieszenie broni. Konflikt nie został rozwiązany, tylko przykryty. I właśnie w takim układzie wraca mój główny wątek - Zbigniew Ziobro. Nie dlatego, że jest „idealny”, tylko dlatego, że przy dwóch blokujących się ośrodkach ktoś trzeci może stabilizować sytuację. Alternatywa to dalsze zaostrzanie sporu aż do momentu, w którym żadna strona już nie będzie w stanie kontrolować skutków. Można Ziobrę lubić albo nie, to drugorzędne. Kluczowe pytanie brzmi. Czy lepszy jest scenariusz dalszego dryfu i potencjalnego rozpadu, czy próba dołożenia elementu, który może ten układ zrównoważyć?
Na dziś wygląda to tak: bez dodatkowego „spoiwa” ten konflikt nie zniknie. On po prostu wróci, tylko w dużo gorszym, o ile nie w beznadziejnym momencie.
Najbardziej chyba znienawidzony w PiS osobnik jako zbawca, mediator i organizator nowej równowagi. Świetny pomysł.
"Nie miałem też świadomości, że tak poważne zmiany systemowe minister Ziobro wprowadzał bez właściwych konsultacji. Pod jego dyktando doszło do sytuacji, w której zatarciu uległy granice pomiędzy poszczególnymi władzami: ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Obecnie w polskim wymiarze sprawiedliwości nikt nie ma recepty, jak z tej patowej sytuacji wyjść. Osiem lat reformowania prokuratury i sądownictwa, tworzenie nowych instrumentów represji i inwigilacji oraz wykorzystywanie służb do politycznych zadań doprowadziły do tego, że ważne obszary państwa nie były należycie chronione, a obywatele utracili poczucie bezpieczeństwa. Wprowadzone zmiany prowadzą do sytuacji, w której osoba oskarżona dla samooczyszczenia może zeznawać przeciwko drugiej osobie, często mijając się z prawdą. Staje się, mówiąc wprost, nie tylko zwykłym kapusiem, ale fałszywie zeznając może liczyć na mniejszy wyrok?! Jak to jest z tymi reformami Ziobry, skoro po ośmiu latach reformowania ich twórca ucieka przed wymiarem sprawiedliwości, którego jest autorem?! Jak w takiej sytuacji może czuć się bezpiecznie przeciętny Kowalski?"
To zdanie Adama Gawędy, byłego parlamentarzysty i wiceministra w rządzie PiS.
To jest w końcu konkretny argument, a nie hasło Hornblower i warto się do niego odnieść. Wypowiedź Adama Gawędy dotyka realnego problemu. Reformy wymiaru sprawiedliwości firmowane przez Zbigniewa Ziobrę były kontrowersyjne, niedokończone i w wielu miejscach wywołały chaos. To fakt, z którym trudno dyskutować. Tylko że z tego nie wynika automatycznie wniosek, że Ziobro nie może odegrać żadnej roli w obecnej sytuacji politycznej. Bo mój punkt jest inny.
Dziś głównym problemem nie jest już sama ocena reform sprzed lat, tylko realne ryzyko rozpadu obozu po konflikcie Jarosław Kaczyński - Mateusz Morawiecki. Po ostatnich wystąpieniach widać wyraźnie, że nie ma porozumienia, jest tylko zawieszenie broni. W takiej sytuacji pytanie nie brzmi: „czy Ziobro był idealnym ministrem?” tylko: czy istnieje ktoś, kto może pomóc ustabilizować układ, zanim się rozpadnie? Ziobro ma własne zaplecze, ma doświadczenie w twardej polityce i jest niezależny wobec obu głównych frakcji. Czy jest obciążony? Oczywiście. Czy jest kontrowersyjny? Bez wątpienia. Ale polityka bardzo często polega na wyborze rozwiązań niedoskonałych, które działają, zamiast idealnych, które nie istnieją. Alternatywa na dziś wygląda tak. Dalsze trwanie konfliktu, narastanie napięcia i w końcu rozpad, który osłabi wszystkich - niezależnie od tego, kto miał rację. Dlatego zamiast skupiać się wyłącznie na rozliczaniu przeszłości, warto odpowiedzieć na jedno proste pytanie.
Jeśli ten scenariusz z Ziobrą jest zły, to jaka jest realna, wykonalna alternatywa, która jednocześnie zatrzyma konflikt i utrzyma jedność obozu?
Nie twierdzę, że Zbigniew Ziobro jest dziś w idealnej sytuacji, zdrowotnej czy politycznej. I nikt rozsądny nie pomija też zarzutów czy jego ostrych wypowiedzi pod adresem Mateusza Morawieckiego. Tylko że mój punkt widzenia jest prostszy. Przy obecnym konflikcie Kaczyński-Morawiecki nie ma dziś naturalnego mechanizmu, który ten spór rozwiąże. Jest tylko zawieszenie broni i to na bardzo krótki okres. W takiej sytuacji nawet ktoś obciążony i skonfliktowany może, paradoksalnie, odegrać rolę stabilizującą, jeśli uzna, że stawką jest przetrwanie całego obozu. Alternatywą nie jest idealna jedność, tylko dalsze tarcia i w końcu rozpad. A wtedy nie będzie już czego scalać, ani kto ma z kim się godzić. Masz lepszą propozycję, to ją przedstaw, chętnie podyskutuję?