W ostatnich dniach przestrzeń publiczna w Polsce wypełnia się tematami, które, choć istotne, mają wspólną cechę: są łatwe do komunikacyjnego „sprzedania”. Dyskusje o cenach paliw, skandalach obyczajowych, sporach wokół projektów takich jak KSeF czy regulacje dotyczące rynku pracy dominują przekaz polityczny i medialny.
W przekazie części opozycji, w tym największej partii Prawo i Sprawiedliwość, a także mediów takich jak Telewizja Republika czy wPolsce24, wyraźnie widać koncentrację na tematach silnie emocjonalnych, łatwo zrozumiałych i szybko rezonujących społecznie. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, tak działa polityka. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy w cieniu tych sporów pozostają kwestie o znacznie większym ciężarze ustrojowym.
Spór, który decyduje o państwie.
Równolegle toczy się bowiem konflikt o znaczeniu fundamentalnym: o kształt wymiaru sprawiedliwości, rolę Krajowej Rady Sądownictwa oraz stabilność systemu orzeczniczego. Punktem zwrotnym było weto prezydenta Karola Nawrockiego wobec nowelizacji ustawy o KRS. To nie była zwykła decyzja polityczna. To był moment, w którym zderzyły się dwa modele myślenia o państwie prawa.
Ustawa rządowa: naprawa przez weryfikację.
Zawetowana ustawa zakładała zmianę sposobu wyboru członków Krajowej Rady Sądownictwa, poprzez większy udział środowiska sędziowskiego, oraz otwarcie drogi do kwestionowania statusu części sędziów. Jej zwolennicy przekonywali opinię publiczną, że jest próbą przywrócenia standardów praworządności. Krytycy widzieli przede wszystkim ryzyko destabilizacji.
Najpoważniejsze wątpliwości, to możliwość podważania wyroków ze względu na skład sądu, ryzyko lawiny wniosków o wznowienie postępowań i brak gwarancji szybkiego „zamknięcia” sporu. W praktyce oznaczało to scenariusz, w którym każdy proces mógłby stać się początkiem kolejnego sporu proceduralnego.
Projekt prezydencki: stabilizacja systemu.
W odpowiedzi prezydent przedstawił własny projekt. Jego fundament jest prosty. Uznać obowiązujący stan prawny, ograniczyć możliwość jego podważania i zapewnić ciągłość orzecznictwa. Kluczowe rozwiązania, to zakaz kwestionowania statusu sędziów w toku postępowań, wzmocnienie stabilności wyroków i ograniczenie sporów kompetencyjnych między instytucjami. To podejście zakłada, że największym zagrożeniem jest destabilizacja systemu.
Dwa podejścia.
Porównanie obu koncepcji prowadzi do jasnego wniosku.
Model rządowy przedstawiając korektę faktycznie dokonuje powrotu do starego skompromitowanego systemu i jednocześnie planuje jego długoterminowy chaos.
Model prezydencki stawia na stabilność i przede wszystkim ciągłość systemu, ograniczając jednoczesnie przestrzeń do rewizji wcześniejszych decyzji.
Mamy więc wybór pomiędzy długoterminowym chaosem a stabilnością i bezpieczeństwem systemowym.
Dlaczego ta debata nie dominuje?
W tym miejscu pojawia się najciekawsze pytanie, nie tylko o politykę, ale o mechanikę debaty publicznej.
Dlaczego spór o fundamenty państwa nie jest dziś głównym tematem?
Możliwe odpowiedzi są różne. Tematy ustrojowe są trudniejsze do komunikacji, nie generują natychmiastowych emocji a przede wszystkim wymagają wiedzy i kontekstu. Z kolei kwestie takie jak ceny paliw czy spory polityczne, czy obyczajowe, są bardziej „namacalne”, szybciej budują reakcję społeczną i łatwiej wpisują się w logikę mediów.
Efekt: przesunięcie ciężaru debaty.
W rezultacie dochodzi do zjawiska, które można nazwać przesunięciem uwagi z pytań o strukturę państwa na spory o bieżące decyzje i kontrowersje. To nie znaczy, że te drugie są nieważne. Ale oznacza, że pierwsze, kluczowe, mogą zostać całkowicie przemilczane.
Czy to świadoma strategia?
Nie ma jednej odpowiedzi. Możliwe są różne interpretacje. Strategia komunikacyjna oparta na emocjach, naturalna dynamika mediów, lub brak politycznej przestrzeni na pogłębioną debatę ustrojową. Jedno jest jednak pewne. Skutkiem jest ograniczenie widoczności najważniejszego sporu.
Państwo w cieniu narracji.
Spór o Krajową Radę Sądownictwa, status sędziów i stabilność wyroków to nie jest jeden z wielu tematów. To fundament. Jeśli nie znajduje się on w centrum debaty, niezależnie od powodów, oznacza to, że polityka wygrywa z analizą, narracja wygrywa z treścią a uwaga społeczna kierowana jest gdzie indziej niż tam, gdzie zapadają decyzje o największych konsekwencjach. Ostatecznie nie chodzi o to, które tematy są głośniejsze. Chodzi o to, które z nich naprawdę decydują o tym, jakie będziemy mieli państwo.
To jest inżynieria społeczna...dawniej socjotechnika wg.mojej nomenklatury paleosocjotechnika.
Nawet "uczeni" niemieccy za Hitlera...mieli juz początki inżynierii społecznej.
To o czym piszesz...to jest właśnie to...ale jeszcze w powijakach. Orwell ...no może początki.
Powrót do już poruszonego przez pana tematu? Tak ,pamiętam pana zdanie o tematach zastępczych jako emocjonalnych które powinny ustępować miejsca ważniejszym bo ustrojowym.Niestety, realia które nazywa pan zastępczymi i ustrojowe mają ścisły związek.Nie można zaniechać śledzenia bieżącej polityki i bieżących wydarzeń i przemilczać fakty.Nie byłoby sporu o KRS gdyby nie panujące bezprawie nazwane demokracją walczącą,bo to jest podstawą sporu.Dziś wszystko staje się ważne w polskiej polityce,nawet emocje i to niezależnie od nas.Pan chciałby debaty o fundamentach dla samej debaty.
Przykro mi, że Ty dalej nic nie rozumiesz Danusiu. W październikowych wyborach dopuściliśmy do władzy politycznych bandytów, albo, jak kto woli, kolejne pokolenie UB. Oni nie cofną się przed niczym. Jutro dowiesz się, że zaprzysiężeni sędziowie nie stawią się do pracy w Trybunale Konstytucyjnym, co oznacz, że TK dalej nie będzie mógł wydać decyzji o bezprawiu tej czerwonej zarazy. Równolegle, albo zaraz po, podpiszą pierwszą transzę unijnego SAFE, czyli scenariusz grecki w wersji turbo. Tu nie ma dobrego rozwiązania, bo podpisujący, ktokolwiek nim będzie, został wybrany w demokratycznych wyborach i jego podpis gwarantuje spłatę długu i nie ma od tego odwołania. Jak to nie wystarczy, to odpalą SAFE 0% w wersji PSL. Co to oznacza wyjaśniłem w osobnym wpisie. Generalnie sytuacja jest dokładnie taka, jak za pierwszej solidarności. W końcu użyją wariantu siłowego a społeczeństwo będzie już tak tym wszystkim zmęczone, że przyjmie to z ulgą licząc, że w końcu "będzie porządek".. Zaprotestuje być może garstka emerytów, których się łatwo spacyfikuje, ale Polska straci szansę rozwoju na lata o ile nie na zawsze. Pozostaje oczywiście jeszcze liczyć na cud, wszak cuda, też się przecież czasami zdarzają. Pretensje zaś mam do opozycji i opozycyjnych mediów o to, że zajmują się sprawami ważnymi z najmniej ważnych.
Święta, spotkania rodzinne, ciekawe rozmowy, wspomnienia i nagle mordę otwiera on……jebany folksdojcz, kukold i skurwysyn Otwiera te swoją mordę pełną smrodu i zgnilizny, niczym waran z Komodo. Rzyga jadem i żółcią. Jebany rudy skurwysyn. Szkoda że ojciec go za słabo napierdalał
To, co dzieje się w Rumunii, Polska widziała wcześniej? Spór o SAFE narasta.
"Program obronny SAFE w Rumunii wywołał poważne kontrowersje po doniesieniach o nagłym podniesieniu cen przez dostawców uzbrojenia. W centrum sprawy znalazł się niemiecki koncern Rheinmetall, który – według mediów – miał zwiększyć swoje oferty nawet o 30 proc. tuż przed podpisaniem kontraktów.
SAFE w Rumunii: ceny rosną tuż przed podpisaniem umów
Kontrowersje wokół programu SAFE wybuchły po publikacjach rumuńskich i branżowych mediów. Wynika z nich, że część dostawców uzbrojenia zmieniła warunki finansowe w ostatniej fazie negocjacji.
Jak poinformował rumuński serwis Mediafax, ceny miały wzrosnąć nawet o 30 proc., co wywołało reakcję władz w Bukareszcie.
„Kiedy zaczęliśmy rozmowy o SAFE, niektórzy prywatni producenci amunicji przyszli z określoną ceną. Teraz, gdy jesteśmy blisko podpisania, wracają z około 30% więcej. Nie zaakceptujemy tego” – powiedział minister obrony Rumunii, Radu Miruță.
Rząd zapowiada, że nie ulegnie presji i nie zaakceptuje podwyżek wynikających wyłącznie z napiętego harmonogramu negocjacji. ........
całość tu :
salon24.pl