Piekło z morza i powietrza

Amerykanie na Bliskim Wschodzie gromadzą ogromną armię powietrzną. Ostatnio przerzucali latające cysterny i samoloty AWACS, które zwykle są jednym ostatnim elementów przed rozpoczęciem ataku

Kiedy Waszyngton chce w jakimś regionie świata wprowadzić swoje zasady, pojawiają się tam przede wszystkim Lotniskowcowe Grupy Uderzeniowe, których Amerykanie mają 11. Głównym zadaniem każdej z nich jest zdobycie lokalnej przewagi na danym obszarze, a w przypadku wysadzenia desantu - współpraca z grupą amfibijną i osłona operacji desantowej. W czasie pokoju służą projekcji siły i "wsparciu amerykańskiej dyplomacji", jak eufemistycznie nazwał to Pentagon.

Choć grup jest 11, to system rotacyjny sprawia, że w danym momencie część z nich znajduje się na misjach, inne biorą udział w ćwiczeniach, a pozostałe przechodzą remonty lub przeglądy w portach. Grupy są podzielone pomiędzy Pacyfikiem i Atlantykiem, a jedna - na co dzień stacjonująca na Okinawie - znajduje się na Oceanie Indyjskim albo w Zatoce Perskiej.

Pływający arsenał

Amerykanie od stu lat rozwijają koncepcję grup bojowych zbudowanych wokół lotniskowców. Szczytem ówczesnej koncepcji były szybkie grupy zadaniowe lotniskowców, początkowo budowane wokół jednego lub rzadziej dwóch lotniskowców. Od swojego powstania w latach 20. XX wieku wielokrotnie przechodziły reorganizację składu.

Ostatnia miała miejsce w 2004 r., kiedy scalono grupę okrętów eskorty z grupą lotniskowca. Zmieniono także nazwę z bojowej na uderzeniową, co miało wyjaśniać zmianę w składzie zespołów. Ta zmiana związana była z wycofywaniem fregat typu Oliver Hazard Perry, które zostały zastąpione przez niszczyciele rakietowe. Od tego momentu grupa uderzeniowa składa się z lotniskowca, jego pokładowej grupy lotniczej, jednego lub dwóch krążowników typu Ticonderoga, trzyokrętowego dywizjonu niszczycieli typu Arleigh Burke i dwóch okrętów podwodnych - dalekiej eskorty.

Do tego dochodzą okręty wsparcia: tankowiec typu Henry J. Kaiser , zaopatrzeniowiec Lewis and Clark, a w przypadku czterech grup uniwersalny okręt typu Supply.

Obecnie każda z grup liczy ok. 8 tys. marynarzy. Na pokładzie każdego z lotniskowców znajduje się pokładowa grupa lotnicza. Składa się z czterech dywizjonów samolotów wielozadaniowych, które obecnie w większości wyposażone są w F/A-18E/F Super Hornet. Niektóre dywizjony w 2., 5., 9. i 11. Skrzydle są wyposażone w F-35C Lightning II.

Każde ze Skrzydeł posiada także dywizjon samolotów walki radioelektronicznej EA-18G Growler i dywizjon samolotów wczesnego ostrzegania E-2D Adwanced Hawkeye. Do tego dochodzą trzy dywizjony śmigłowców: dwa wielozadaniowe i jeden zwalczania okrętów podwodnych.

W sumie na pokładzie każdego lotniskowca znajduje się ok. 48 samolotów wielozadaniowych, siedem Growlerów, 5-6 E-2D, ok. 20-24 śmigłowców i 2-4 maszyny transportowe C-2A Greyhound albo CMV-22B Osprey.

 Amerykanie rozlokowali w okolicach Iranu grupy stworzone wokół lotniskowców USS "Abraham Lincoln" z 9. Skrzydłem Lotnictwa Pokładowego i USS "Gerard R. Ford" z 8. Skrzydłem Lotnictwa Pokładowego. Oznacza to, że tylko na tych dwóch lotniskowcach mają ponad 2 razy więcej maszyn niż Siły Powietrzne RP.

Siły Powietrzne

Prócz marynarki wojennej swoje siły w regionie wzmocniły także amerykańskie Siły Powietrzne, przede wszystkim poprzez wzmocnienie lotnictwa bojowego oraz przerzucenie sił wsparcia i dowodzenia do Europy oraz bezpośrednio na Bliski Wschód.

Kluczowe było skierowanie do regionu myśliwców piątej generacji, głównie F-22 i F-35, które są niezbędne do przełamywania obrony przeciwlotniczej i osłony pierwszej fali uderzeń. Całość uzupełnił masowy przerzut latających cystern KC-135 i KC-46 oraz samolotów wczesnego ostrzegania E-3 AWACS, bez których prowadzenie długotrwałych operacji nad Iranem byłoby po prostu niemożliwe.

Waszyngton do Europy wysłał sześć z szesnastu AWACS-ów, a także ok. 20 latających cystern. To zwykle świadczy o tym, że plany ataku są dość poważne, ponieważ latające stanowiska dowodzenia rzadko opuszczają Stany Zjednoczone.

Nie jest też tak, że Amerykanie specjalnie przerzucają samoloty z USA. W Europie utrzymują około 150-200 samolotów bojowych i wsparcia, rozlokowanych głównie w Niemczech, Wielkiej Brytanii, we Włoszech i w Europie Środkowej, w tym rotacyjne eskadry F-35 i F-15. W Turcji, mimo napiętych relacji politycznych, USA nadal mają dostęp do infrastruktury lotniczej, ale na stałe utrzymują tam jedynie niewielką liczbę maszyn wsparcia i zaplecze logistyczne, bez dużych jednostek bojowych.

Jeszcze inaczej wygląda sytuacja na Bliskim Wschodzie, gdzie w bazach w Katarze, Kuwejcie, Bahrajnie, Jordanii i Zjednoczonych Emiratach Arabskich na stałe lub rotacyjnie stacjonuje ok. 200-250 amerykańskich samolotów, w tym myśliwce, bombowce taktyczne, drony rozpoznawcze i uderzeniowe, tankowce i maszyny rozpoznawcze.

Czy Amerykanie uderzą?

Rok temu Trump zapewniał, że USA nie uderzą na Iran. Cztery miesiące później przeciwko Iranowi Stany Zjednoczone po raz pierwszy od ponad dekady użyły jednak w działaniach bojowych bombowców B-2 oraz bomb GBU-57. GBU-57A/B Massive Ordnance Penetrator to najcięższa konwencjonalna bomba penetrująca znajdująca się w uzbrojeniu sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych.

Została opracowana w ramach programu mającego na celu stworzenie skutecznego środka rażenia bardzo głęboko położonych i silnie ufortyfikowanych celów, takich jak podziemne zakłady wzbogacania uranu, bunkry dowodzenia, magazyny broni masowego rażenia czy głęboko ukryte systemy wyrzutni rakiet.

Rok temu w ataku na Fordow, irańskie instalacje nuklearne, użyto co najmniej 12 bomb GBU-57A/B, z czego większość została skierowana bezpośrednio na hale wirówek oraz infrastrukturę energetyczną i wentylacyjną umożliwiającą ich działanie.

Z kolei w Natanz atak skupiono na głównym ośrodku wzbogacania uranu, choć kompleks był wcześniej wielokrotnie celem sabotażu cybernetycznego i fizycznego, ale do 2025 r. Iran zdążył go odbudować i rozbudować o nowe podziemne hale położone nawet 50–60 metrów pod ziemią. To właśnie te nowe, głęboko schowane instalacje, zawierające zmodernizowane wirówki IR-8 i IR-9, były głównym celem uderzenia.

wiadomosci.wp.pl

salon24.pl