Kiedy żołnierze radzieccy dotarli do bram Stutthofu, nie weszli do miejsca ratunku.Weszli do miejsca, które już teraz przypominało cmentarz. Obóz był prawie pusty.W ostatnich miesiącach wojny SS popędziło dziesiątki tysięcy więźniów na marsze śmierci – kolumny wygłodniałych ciał przedzierających się przez śnieg i błoto, rozstrzeliwanych, jeśli się potknęli, porzucanych, jeśli upadli. Zanim strażnicy uciekli, pozostało tylko kilka tysięcy więźniów. Nie tych szczęśliwców. Zapomnianych, Chorych, Umierających.
Ci, którzy nie mogli iść, po prostu czekali na śmierć.
W drewnianych barakach powietrze było ciężkie od zgnilizny i chorób. Nie było jedzenia, czystej wody, lekarstw – tylko wilgotna słoma, brud i smród niemytych ciał. Ocaleni leżeli stłoczeni dla ciepła, kości przy kościach, kruche jak podpałka. Wielu nie mogło już unieść głowy. Niektórzy nie znali już dnia – a nawet roku. Wielu ledwo można było rozpoznać jako ludzi.
Skóra ciasno przylegała do kości. Oczy wydawały się zbyt duże w stosunku do zapadniętych twarzy. Usta były popękane i krwawiły z pragnienia. Lata głodu, przymusowej pracy, bicia i zimna sprawiły, że stali się cieniami, które wciąż oddychały.
Kiedy wkroczyły wojska radzieckie, nie rozległy się wiwaty.
Niektórzy więźniowie nie rozumieli, co się dzieje. Inni byli zbyt słabi, by zareagować. Wolność stała się abstrakcyjną ideą – czymś należącym do innego życia. Nieliczni próbowali wstać i upaść. Po tak długim okresie terroru nawet nadzieja wydawała się niebezpieczna.Wyzwolenie nadeszło. Ale przyszło późno.
W kolejnych dniach przyjeżdżały ciężarówki z lekarzami, jedzeniem, kocami, lekarstwami – delikatnymi dłońmi w miejsce, gdzie kiedyś były pięści. Żołnierze desperacko starali się uratować jak najwięcej istnień.
Jednak dla wielu ciało już się poddało.
Po latach głodu nawet chleb mógł być śmiertelny. Po latach nadużyć odpoczynek nie mógł cofnąć szkód. Choroby i niedożywienie wyryły rany zbyt głębokie, by się zagoiły. Jeden po drugim ocaleni wymykali się – nie pod ostrzałem ani przez strażników, ale po cichu, w łóżkach, czując wreszcie wolność wokół siebie.
Niektórzy umierali, trzymając zupę, której nie byli w stanie pić, bo byli zbyt słabi.Niektórzy szeptali imiona rodzin, które nigdy nie miały nadejść. Inni umierali po prostu dlatego, że ich ciała nie pamiętały już, jak żyć. Wytrwali wszystko. A jednak to nie wystarczyło. Stutthof był jednym z pierwszych obozów zbudowanych poza granicami Niemiec – i jednym z ostatnich, które zostały wyzwolone. Jego wyzwolenie oznaczało upadek systemu stworzonego dla okrucieństwa, ale ujawniło okrutniejszą prawdę: cierpienie nie kończyło się wraz z otwarciem bram.
Wolność nie mogła zmazać lat głodu.Nie mogła przywrócić skradzionego dzieciństwa.Nie mogła przywrócić zmarłych.
Dla wielu samo przetrwanie wiązało się z ceną płaconą aż do ostatniego tchnienia.Dziś historia Stutthofu to nie tylko historia wyzwolenia. To historia wytrwałości – ludzi, którzy przeżyli niewyobrażalny horror, by umrzeć na skraju bezpieczeństwa.
To także historia tych, którzy pozostali: tych nielicznych, którzy drżąc, stali w wiosennym powietrzu maja 1945 roku, wpatrując się w świat, którego już nie rozpoznawali, niosąc ze sobą wspomnienia, których żaden człowiek nigdy nie powinien nosić.
Nigdy nie zapomnimy tych niemieckich zbrodni ludobójstwa
