Zbezczeszczono pomnik ofiar Rzezi Wołyńskie w Domostawie!

Adam Mickiewicz w sielskim pemacie Pan Tadeusz wydanym w r. 1834 opiewa utraconą Ojczyznę w ponadczasowym stylu, poemacie który stał się polską epopeją narodową, za wyjątkiem lewactwa dla którego katechizmem są brednie neokomunistyczne.

Taras Szewczenko w r. 1841 kleci poemat Hajdamacy, o sposobach zarzynania Lachów. Jest to apogeum nienawiści, antypolonizmu i antykatolicyzmu. Treść Hajdamaków zawarta była w książce Kobzar, a ta znajdowała się niemal w każdym domu Rusina–Ukraińca w II RP. 

Dyskutowanie czy zbrodnia założycielska państwa ukraińskiego była inicjatywą odgórną OUN/UPA, czy oddolną tzw. czerni, t.j. chłopstwa – bez znajomości treści tego utworu oderwane jest od istotnego materialu źródłowego, aczkolwiek upublicznianie tego manifestu gloryfikującego zbrodniarzy jest starannie wycinane z oficjalnej narracji historycznej zarówno przez Ukraińców jak i przez ich sługi.

Powstanie kozacko-chłopskie zw. koliszczyzną w roku 1768 - w ciągu niespełna dwóch miesięcy w masowych mordach zgładzono od 100 000 do 200 000 Polaków, duchowieństwa rzymskokatolickiego, unickiego oraz Żydów, połączone z rabunkiem ich mienia, profanacją przedmiotów liturgicznych i okrutnymi torturami. Podczas koliszczyzny dochodziło także do usuwania śladów dotychczasowej administracji polskiej, współdziałający ze sobą hajdamacy i chłopi ruscy niszczyli budynki, płody rolne (tratowanie zbóż, wykaszanie łąk, zaorywanie pól), dokumenty urzędowe, rozkradali zwierzęta gospodarcze, demolowali dwory szlacheckie kradnąc ich wyposażenie i niszcząc to, co pozostało (piece, okna, drzwi), wyrąbywali lasy dworskie. 

Tabliczki z napisem Lach, Żyd i sobaka, wse wira odnaka (Polak, Żyd i pies to jedna wiara) pojawiały się w ciągu całej koliszczyzny, ofiary zaś razem ze zwierzęciem (psem) wieszano na szubienicach wznoszonych przy drogach prowadzących do posiadłości dworskich.

21 czerwca 1768 w Humaniu zgromadziło się paręnaście tysięcy uciekinierów przed pogromami. W wyniku zdrady dowódcy kozackiej milicji dworskiej, Iwana Gonty, Kozacy, wspierani przez ludność ruską Humania, zdobyli miasto i dokonali w nim rzezi ludności polskiej i żydowskiej. W ruch poszły samopały, noże i spisy, a krew płynęła ulicami.  Kościół, unicką cerkiew i synagogę, gdzie obrońcy szukali schronienia, hajdamacy podpalili i siłą wyciągali ludzi, zabijając na zewnątrz niemal wszystkich bez względu na płeć i wiek.

Szweczenko w Hajdamakach podaje jako chwalebny opis zamordowania przez bohatera narodowego płk. Iwana Gontę (postać historyczna) własnych "nieprawidłowo", bo w obrządku katolickim ochrzczonych dzieci. Poemat ten należy do klasyki literatury ukraińskiej i jest w programie klas licealnych.

Szewczenko jest bohaterem narodowym Ukrainy. Tymczasem, w r. 2002 w stolicy Polski, na Mokotowie, z inicjatywy ambasady Ukrainy, w ramach podgatovki-podgrzewania żaby ustawili nam pomnik Szweczenki. W tym czasie polskojęzyczna władza wykazała się conajmniej ignorancją historyczną i polityczną - premier L.Miller, Prez. RP Kwaśniewski, Prez. W-wy W.Kozak-PO (10 miesięcy pomiędzy Piskorskim a Kaczyńskim), Prezez IPN Kieres, Przew. Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa W.Bartoszewski, Marsz. Sejmu M.Borowski, Marsz. Senatu L.Pastusiak.

Słowacki w poemacie Beniowski o koliwszczyźnie:

Czy nie wiesz o tym, że na Ukrainie
Zaczęła się rzeź i szlachty wyrżnięcie?
Pod święconymi nożami krew płynie;
Pop otwiera pierś, a chłop daje cięcie
W bijące serce

Poniżej zamieszczę fragmenty epopei narodu który opiewa zbrodnie założycielskie swojego państwa, iście “szatańskich wersetów”, niejednokrotnie przywołujacych piekło…

Pojawiają się komentarze dla naiwnych w stylu “co autor miał na myśli”, iż Szewczenko w Hajdamakach do niczego nie nagabywał, to tylko rymowany fabularyzowany reportaż historyczny o antyfeudalnym ruchu rewolucyjnym i żeby nie traktować “wystąpień” Kozaków wyłącznie jako aktów bandytyzmu bez politycznego i społecznego programu. 

Fragmenty poematu Szewczenki „Hajdamacy” z 1841 r. (tłum. Leonard Sowiński)

... A tymczasem Hajdamacy Noże poświęcili

… Będziecie panami, I jak my z nożami, Z nożami świętymi, I z ojcem Maksymem, W tę noc pohulamy, Lachów pohajdamy, I tak pohulamy, By piekło się śmiało, Niebo płomiemało, Ziemia się zatrzęsła…

„...Nawarzyli Lachy piwa, A my będziem szynkowali, Laszków-panków poczęstujem, Z panienkami pożartujem.”

… Ach, nie dawajcie Ukrainy — Najświętszej naszej — na krzyż wbić!

… A dziewic poczet, tak już liczny — Kozackich krain kwiat prześliczny — W objęciu Lacha z wolna schnie, W niewoli gasną ich oczęta,

… W jarzmie u Lacha… Biada! biada!

… A diakon: „Niechaj wróg zaginie! Bierzcie noże! Poświęcili!”

… Długo, długo, krew stepami, Ciekła, czerwieniała. Ciekła, ciekła — wyschła wreszcie, Stepy zielenieją; Dziady leżą, a nad nimi Mogiły czernieją.

… Nikt imion ich nie wie, Nikt serdecznie nie zapłacze, Nikt nie wspomni w śpiewie.

… Zaszumiała Ukraina, Ach, długo szumiała, Długo, długo, krew stepami, Ciekła, czerwieniała. I dzień, i noc, gwałt, armaty, Aż ziemia się chwieje; Smutno, straszno, a przypomnisz — Serce się zaśmieje. 

… Igrzysko szatańskie Po wszej Ukrainie tej nocy zawyje, I wiele, ach! wiele strumieni krwi pańskiej Z falami popłynie. 

… „Ginie szlachta, ginie! Ginie szlachta! pohulajmy, Chmura niech się grzeje!”. Płomień objął Smilańszczyznę, Chmura czerwienieje. A najpierwiej Medwedówka, Obłoki ogrzewa. Płonie Smiła, Smilańszczyzna, Posoką się zlewa. Płonie Korsuń, płonie Kaniów, Czehryn i Czerkasy, Czarnym Szlakiem pożar pędzi, I krwi idą pasy, Aż po Wołyń. 

… „Dobrze, chłopcy! nie żałujcie! Pierwszego lepszego! Dalej, dzieci!” pośród rynku Maksym ryczy wściekle; Wkoło piekło; Hajdamacy Hulają po piekle. … — spojrzeć straszno — Po troje, po czworo, Tak i wali. „Dobrze, synu, Niech ich diabli biorą! Morduj, morduj: w raju będziesz, Albo pułkownikiem. Hulaj, synu! hajże, dzieci!” Dziatwa jednym migiem, Pod strychami, po komorach, Po lochach i wszędzie; Wszystkich skłuli, wszystko wzięli. ….Zmęczyli się, odpoczniecie!” Ulice, bazary. Kryją trupy, krew się leje. „Nie dość, mało kary, Jeszcze trzeba podomęczać, Żeby nie powstali Odszczepieńcze klęte syny!”

… Dajcie noża, siłę dajcie, Męki Lachom, męki! Męki straszne, niewymowne, By aż piekło drgnęło!” — „Dobrze, synu, noże będą. Dziś na święte dzieło Pójdziesz z nami do Łysianki, Tam to pohulacie!”

… Wskroś po siołach szubienice, Trup wisi przy trupie — Sami starsi, a tak szlachty, To kupa na kupie. Po ulicach, po rozdrożach, Psy i kruki wszędzie, Jedzą szlachtę, oczy dziobią; I nikt nie odpędzi. Nie ma komu… Baby nawet z ożogami (pogrzebacze), Poszły w Hajdamaki.

… Krwią się spili, a kto winien? Księża, Jezuici. 

… A dziś chociażbym i umarł, To z trumny powstanę, Lachów męczyć. 

… „A widziałeś Lachów dzisiaj?”— „Nigdzie ni jednego… Ale wczoraj dość ich było; Wianków nie święcili; Przeszkodzili potępieńcy. Za tośmy ich bili, Ja i ojciec nożem świętym, … Pozbijali, pokończyli, Aż się diabli śmieli. Loch znaleźli, skarb zabrali, U Lachów kieszenie Przewietrzyli — i ruszyli Na wrogów zginienie.

… Krew płynie do wody. Ni kaleki, ni chorego, Ni małej dzieciny, Nie zostało… Nie zaklęli. Złowrogiej godziny. Wszyscy legli, wszcyscy rzędem: Ani żywej duszy

… Tymczasem od burzy, Podwojone, do obłoków, Sięgają pożary. …„Kary Lachom, kary!” Jak szalony, wiesza, pali, Sieka trupie ciało: Dajcie Lacha, dajcie Żyda! Mało mi ich, mało! Dajcie Lacha, krwi dawajcie, Mięsa z krwią i pianą! Morze krwi… nie dosyć morza…

… Hajdamacy Stoły na bazarze, Postawili, niosą strawę, Co tylko gdzie wzięli… „Hulaj!” zaryczeli. Wieczerzają — a wokoło, Łuny czerwienieją, Śród płomieni oświecone, Na krokwiach czernieją, Trupy pańskie… krokwie płoną, I padają z nimi. „Pijcie, chłopcy! pijcie! lejcie! Z panami takimi, Może jeszcze spotkamy się, Jeszcze pohulamy.”

… „Za przeklęte trupy wasze, Za przeklęte dusze Jeszcze piję! Pijcie chłopcy!

… Nie słychać nigdzie ludzkiej mowy; Zwierz tylko, wyjąc, rzuca bór, Dla siół, po trupy. Nie chowali, Wilków Lachami hodowali, Aż znikli w zaspach śnieżnych gór. Nie wstrzymała ludu zima, I w pomście i w karach; Lachy marzną, a Kozacy, Grzeją się w pożarach,

… Ziemię strojną w płaszcz wiośniany, Z porankiem witają… Raj i koniec! A dla kogo? Czy ludzie go widzą? Gdzież tam! Spojrzeć nawet nie chcą, A spojrzą — ohydzą. Trzeba krwią go domalować, Oświecić łunami; Kwiatów mało, słońca mało, Za dymów chmurami. Piekła mało!

… Nie wstrzymała ludu wiosna, Boga się nie boi. Ciężko spojrzeć; a pomyślisz — Tak było i w Troi; Tak i będzie.

… Maksym rżnie — a co Jarema, Nie rżnie, a katuje, Z nożem w ręku, na pożarach, Czuwa i nocuje. Nie opuszcza, nie żałuje, Nigdzie ni jednego:

… Pohulajmy!” Pohulali — Kupą koło kupy, Od Kijowa do Humania, Legły polskie trupy. — Jak ta chmura, Hajdamacy, Humań otoczyli, O północy; a do świtu, Miasto zapalili; Zapalili, zakrzyczeli: „Morduj Lacha znowu!”… Potoczyli się kalecy, I dzieci, i chore, Gwałt i hałas. Na bazarze, Jakby krwawe morze. A wśród morza stoi Gonta Z Maksymem zawziętym, Krzycząc we dwóch: „Dobrze, dzieci! Tak to im przeklętym!” Wtem gromada Hajdamaków, Z Jezuitą leci, Z nim dwaj chłopcy: „Gonto, Gonto! To są twoje dzieci… mordujesz — i tych porżnij, Oni katolicy. Czego stoisz? Czemu nie rżniesz?  Wszak to heretycy! Póki mali — rżnij! Wyrosną — To ciebie zabiją…” — „Zabijcie psa! a szczenięta, Ja i sam pobiję.

... Jam przysięgał rznąć ich wszystkich, Biorąc nóż ten w ręce… Syny moje! syny moje! Czemu wy maleńcy? Czemu Lacha wy nie rżniecie? …” — „Będziemy rznąć, tatku!” — „Nie będziecie! Nie będziecie! Przeklęta bądź, matko — O, przeklęta katoliczko, Coś ich porodziła! Lepiej byś przed wschodem słońca, Potopiła była! Mniej by grzechu: zmarlibyście, Nie katolikami… Biadaż mi dziś z wami! Pocałujcie mnie, dziateczki, Nie ja was zabiję, A przysięga.” Machnął nożem, I dziatki nie żyją. Popadały krwią oblane: „Ojcze!” bełkotnęły,, „Ojcze, ojcze… my nie Lachy! „My…” i zamilczały. — „Trza pochować?” — „ Nie potrzeba! Oni odszczepieńcy. Syny moje, syny moje! Czemu wy maleńcy? Czemu wroga wy nie rznęli? Matki nie zabili, Tej przeklętej katoliczki, Co was porodziła?

… Chodźmy, bracia!” Wziął Maksyma, Idą wzdłuż bazaru, I obydwa wykrzykują: „Kara Lachom, kara!” I karali: strasznie, strasznie Humań się zakrwawił; Ani zamek, ani kościoł, Nikogo nie zbawił, Wszyscy legli. Nigdy, nigdy I w głowach szatanów Nie postała zemsta taka…

… Mury rozwalili, — Rozwalili, — o kamienie Księży rozbijali,, A uczniaczków żywcem w studni, Wszystkich pochowali. Aż do samej nocy Lachów mordowali,

… Krwi mi dajcie, bo chce mi się pić, I chce mi się patrzyć, jak ona czernieje,

… Stanął; między kupy, Lachów martwych, szuka kogoś. Nagiął się, dwa trupy, Młodociane wziął na barki, I poza bazarem, Po umarłych depcząc ciałach, Skrył się za pożarem, U kościoła.