Kilka rozważań na marginesie tzw. Euroweek-u + suplement

   Jeszcze przed okresem świątecznym część opinii publicznej wzburzyły opublikowane zdjęcia, filmy i tekstowe relacje na „społecznościówkach”  ilustrujące hmm… niech będzie, że dość zażyłe kontakty tzw. wolontariuszy z podopiecznymi w ramach „obozów młodzieżowych” znanych pod nazwą „Euroweek”, gdzie podobnież miano na celu kształtowanie „przyszłych liderów” spośród kierowanych tamże latorośli. Już rzut oka na owe materiały wystarczy by uznać, że bardziej adekwatną nazwę stanowiłoby „Asiaweek”, względnie „Africaweek”, co może jedynie świadczyć o kondycji w jakiej znajduje się obecnie nasza nieszczęsna Europa, ze szczególnym uwzględnieniem jej zachodniej części, ze swoją strukturą społeczno-etniczną mającej dziś coraz mniej wspólnego z cywilizacją rzymską, za to coraz bardziej kojarzącej się z czymś, co na użytek własny określiłbym jako „postkalifacki produkt cywilizacyjnopodobny”.
   Swego czasu dość regularnie zdarzało mi się uczestniczyć w wyjazdach kolonijnych w charakterze wychowawcy, uznając je za dogodne połączenie „praktyki pedagogicznej” i formy – niedużego, choć zawsze – dorobienia do pensji z atrakcjami typowymi dla stricte turystycznych sposobów spędzania wolnego czasu. Zdarzało mi się również wyjeżdżać na turnusy zagraniczne i to zarówno jako kolonista, jak i wychowawca, z wyłączeniem lat kiedy to – ponoć w ramach wspierania rodzimego biznesu turystycznego – zablokowane zostały zakładowe dopłaty do pobytów wczasowych w zlokalizowanych poza krajem destynacjach. Wiele historii (zarówno tych dość pikantnej natury, jak i takich z gatunków krew w żyłach mrożących) mógłbym z tego rodzaju eskapad przytoczyć, ale przy tej okazji chciałbym napomknąć jedynie o dwóch ich aspektach.
   Nie dość dojrzały wiek w połączeniu z buzującymi hormonami niejednokrotnie dodatkowo wzmagały w takich wyjazdowych okolicznościach u nastoletnich dziewcząt przemożną potrzebę ściągnięcia na siebie zainteresowania osobników płci przeciwnej, połączoną z instynktowną chęcią potwierdzenia własnej atrakcyjności, co niejednokrotnie skutkowało koniecznością odrywania wręcz niektórych - bardziej zdeterminowanych - egzemplarzy z ramion przygodnie napotkanych śniadych młodzieńców, co z kolei miało miejsce zwłaszcza w przypadku nastolatek ze względu na przymioty własnej urody niekoniecznie mogących się pochwalić szczególną atencją ze strony rówieśników obracających się w tym samym kręgu kulturowym i reprezentujących podobne kanony piękna.
   Z drugiej strony zdarzało się również, że i w przypadku wychowawców (ale także i wychowawczyń) dochodziło do zatarcia się granic pomiędzy tym co należy i wypada czynić wobec podopiecznych, a tym czego absolutnie robić nie można bez narażenia się na zarzuty o niedopuszczalne przekroczenia pewnych zakreślonych przez normy społeczne obostrzeń. Jako się rzekło sytuacji nie ułatwiały same zainteresowane „nastki”, niezwykle ochoczo potrafiące „przyklejać się” przy byle okazji do tego czy innego „mena”, jak się ówcześnie mówiło – czy to będącego w podobnym wieku, czy też mającego na karku parę lat więcej. Praca odpowiedzialnego wychowawcy kolonijnego, nie występującego w tej roli z przypadku, polegała m. in. na tym, aby tego rodzaju obustronne zakusy eliminować i rzecz całą dusić w zarodku.
   Tak się składa, że znajduję się także w posiadaniu szeregu obserwacji poczynionych w okresie wspólnego zatrudnienia w cudzoziemskich zakładach pracy m. in. z ludźmi wywodzącymi się spośród niektórych narodów azjatyckich i afrykańskich. W tym przypadku byli to przede wszystkim przybysze z Kurdystanu, subkontynentu indyjskiego oraz tzw. Czarnej Afryki. To co przede wszystkim uderzało, to brak wśród nich kobiet. Nie oznaczało to oczywiście, że w ramach żyjącej tam zamiejscowo kurdyjskiej, bengalskiej czy ugandyjskiej populacji, kobiałek z nimi na co dzień w ogóle nie było, po prostu żaden z męskich przedstawicieli owych nacji nie zwykł ich puszczać do pracy między obcych ludzi, czyt. niespokrewnionych mężczyzn.
   Powód był prosty – taka pani lub panna nie zasługiwałaby wśród ichniej społeczności na szacunek, a tym samym hańbę na siebie samych sprowadzaliby jej właśni „opiekunowie” pod postacią ojca, braci czy nie daj Boże męża. W żaden sposób nie przeszkadzał za to ów fakt we wzajemnych, niekiedy bardzo swobodnej natury, kontaktach między owymi przybyszami skądinąd, a niekiedy niezwykle ukontentowanymi takim obrotem sprawy niewiastami o „europejskich” korzeniach. Także niejednemu polskiemu „brzydkiemu kaczątku” wyraźnie schlebiały słane uśmiechy, serwowane komplementy czy wręcz podejmowane próby flirtu, które bywało, że kończyły się sfinalizowaniem całej znajomości gdzieś na zakładowym zapleczu.
   I tylko zastanawiać musiało jak w tej sytuacji czują się takie właśnie „dumne Europejki”, które w istocie z uwagi na sam fakt pójścia do pracy między ludzi spoza swojego „klanu” czy „plemienia”, z samej definicji musiały być postrzegane i traktowane przez swoich nowopozyskanych adoratorów jako istoty z gruntu pozbawione szacunku tudzież osobistej godności, stanowiąc w ich oczach coś na kształt nieczystych zwierzaków nadających się jedynie do pokątnej konsumpcji. Podobnie zresztą jak nie potrafiący „dopilnować” tychże białogłów członkowie ich własnych rodzin, zgodnie z tego rodzaju wykładnią pozbawieni resztek posiadanego honoru.
   Być może nie każda z powiązanych tym sposobem z całą powyższą konfiguracją osób posiadała świadomość tego, jak z punktu widzenia owych tkwiących głęboko w mentalności wywodzącej się z zupełnie innej tradycji kulturowej jegomościów, może być ona postrzegana przyjmując taki, a nie inny sposób postępowania. I biorąc za dobrą monetę szerokie banany na ciemnych facjatach i tą słynną „otwartość” przybyszów zza tego czy innego morza, w dobrej wierze pakowała się w takowe, swoiście pojmowane przez obie strony tejże relacji, multi-kulti.
   Ponadto nie jest tajemnicą, że tzw. „solidarność etniczna” czy jak kto woli „narodowa” nie należy do najmocniejszych stron w zestawieniu wiodących cech występujących na co dzień u naszych rodaków przebywających za granicą, a chociażby przykłady z kolońskich nocy sylwestrowych, kiedy to miejscowe kobiety w konfrontacji z watahami „uchodźców” nie mogły nijak liczyć na jakoweś bardziej zdecydowane wsparcie ze strony potomków dzielnej ponoć niegdyś rasy aryjskich panów, co niejako musiało ustawiać je tym samym na z góry przegranej pozycji, pokazują nam, że na tle innych narodów europejskich być może nie jest w tejże materii z Polakami jeszcze wcale najgorzej.
   I to również zaświadczać winno o znaczących różnicach oraz wynikającej z nich nierównowadze sił po obu stronach barykady tego współczesnego Kulturkampfu, stanowiąc zarazem groźne memento na kolejne lata naszego multijewropejskiego „współistnienia”, w ramach promowania którego to modelu, forsowanego przez przeróżnych speców od inżynierii społecznej, tworzy się i sponsoruje takie i im podobne „euroweeki”, nieco drzewiej tyleż potocznie, co nieco staroświecko określane raczej mianem zwykłych „bajzli”, robionych przy tejże okazji również w głowach niedojrzałym, a w konsekwencji niepotrafiącym się temu procesowi skutecznie przeciwstawić, młodym ludziom.

PS: Jako że tekst ukazał się już przed Świętami, pozwolę sobie na przywołanie fragmentu komentarza niejakiego Szeligi, stanowiącego swoiste uzupełnienie notki:

>>W swoim świecie wartości on nie napastuje dziewczyn. On napastuje "kobiety lekkich obyczajów" bo w jego cywilizacji tylko takie tak się zachowują. 
Alternatywnie traktuje te Panie jako łatwą zdobycz - bo są pozbawione ochrony klanowej, która jest podstawą funkcjonowania w ich cywilizacji. 
Paradoksalnie, gdyby jakimś cudem pokazała się tam jego rodaczka to byłby dużo ostrożniejszy niż wobec Europejki, bo chociaż potencjalnie byłaby też "łatwą zdobyczą" to instynkt ostrzegałby go przed ryzykiem zemsty klanu, która w ich kulturze jest wysoce prawdopodobną konsekwencją.<<
 

Forum jest miejscem wymiany opinii użytkowników, myśli, informacji, komentarzy, nawiązywania kontaktów i rodzenia się inicjatyw. Dlatego eliminowane będą wszelkie wpisy wielokrotne, zawierające wulgarne słowa i wyrażenia, groźby karalne, obrzucanie się obelgami, obrażanie forumowiczów, członków redakcji i innych osób. Bezwzględnie będziemy zwalczali trollowanie, wszczynanie awantur i prowokowanie. Jeśli czyjaś opinia nie została dopuszczona, to znaczy, że zaliczona została do jednej z wymienionych kategorii. Jednocześnie podkreślamy, iż rozumiemy, że nasze środowisko chce mieć miejsce odreagowywania wielu lat poniżania i ciągłej nagonki na nas przez obóz "miłości", ale nie upoważnia to do stosowania wulgarnego języka. Dopuszczalna jest natomiast nawet najostrzejsza krytyka, ale bez wycieczek osobistych.

Komentarze

Obrazek użytkownika Czesław2

26-12-2018 [13:20] - Czesław2 | Link:

W naszej polskiej teraźniejszej kulturze to mężczyzna uważany jest jako destruktor rodziny, niewierny rozbijacz domowego ogniska. Od jakiegoś czasu jest to chyba już tylko mit podtrzymywany usilnie przez sądy rodzinne.

Obrazek użytkownika xena2012

26-12-2018 [15:56] - xena2012 | Link:

Moim zdaniem zamiast biadoleniem nad kondycja moralną należałoby postawic po prostu pytanie organizatorom tych ,,kursów'' językowych.Dlaczego te dzieci nie sprawdzały swojej wiedzy i biegłości z konwersacji w obcym jezyku w gronie rówieśników? Nawet tematy byłyby wspólne i naturalne w ich wieku.,bo o czym mieliby nastolatkowie  rozmawiać ze starszymi sporo od nich wolontariuszami z których niektórzy raczej dość nieporadnie posługiwali się angielskim? Dlaczego organizacja pozarzadowa zajmujaca się nauczaniem języków od 20 lat nagle i bez uprzedzenia zmienia profil swojej działalności?

Obrazek użytkownika maks jamnicki

27-12-2018 [14:10] - maks jamnicki | Link:

Bo ta "organizacja pozarządowa" dostała na to dotację. Zapewne. Ponoć sprawę bada prokuratura. Otóż wydaje mi się mało prawdopodobne, by wobec sprzyjającej sytuacji i wsparcia ze strony organizatorów, nie doszło do jakiejś formy seksualnego wykorzystania konkretnych  dziewczynek, przez tych "wygłodniałych" nygusów. /np "inne czynności seksualne itp" W razie  stwierdzenia takich faktów, profilaktycznie, ze względu na przyszłość, powinny być oskarżenia i wyroki za pedofilię a organizatorów o stręczycielstwo. Deprawowanie dziewcząt właśnie, w wieku dojrzewania, to jeden z "patentów" lewactwa. Autor słusznie tu zauważył, że na awanse  "przybyszów" z Afryki szczególnie podatne są młode dziewczęta i kobiety, zwłaszcza blondynki, o  niedużym poczuciu np. wartości swojej urody czy wdzięku. A dla tamtej nacji biała, zwłaszcza blondynka, jest szczególną "atrakcją", choć w gruncie rzeczy, kulturowo traktuje je jak atrakcyjną i dość łatwą zdobycz - szmatę,/ młodszą, jako szmatkę/. Idąc tym tropem, pewnych kompleksów i poczucia osamotnienia, /nie ma co ukrywać, duża wina rodziców/, na tzw marszach "równości" widać sporą ilość takich dziewcząt w wieku wczesnolicealnym, wciągniętych w krąg lesbijski, po mieście chodzących za rączki  lub z torbami tęczowymi na ramieniu. Nie czując się dość atrakcyjne dla chłopców, podkręcane przez "edukatorki", stare i młodsze  cwane małpy,  chętnie szukają ciepła i zrozumienia u sobie podobnych dziewcząt, "eksperymentują". Co ciekawe, na tych marszach nie widać zupełnie chłopców w tym wieku, /lub na ulicy chłopaka z tęczową torbą/, inne potrzeby psychiczne. Wczesno nastoletnie dziewczęta stały się obiektem zarzucania sideł przez lewackich deprawatorów i deprawatorki, sprawa ich potrzeb i struktury psychicznej w wieku dojrzewania. Kiedyś rodziny były liczne, byli bracia, taki  "romeo" z bananem na buzi spieprzał by by się nie dostać w ręce albo i być wytrzebiony. 

Obrazek użytkownika Jaworowski

26-12-2018 [15:59] - Jaworowski | Link:

>>>„postkalifacki produkt cywilizacyjnopodobny”.<<<
Szalenie mi się to podoba. Dotychczas określałem to jako Euroarabia. Będę zapożyczał, lubię produkty czekoladopodobne.