Wykolejona dobra zmiana

   Wiele już napisano o ostatnich rejteradach uskutecznianych w ramach naszej polityki międzynarodowej, polegających zarówno na dodawaniu - na życzenie wszelkiej maści Inuitów - poprawek w ustawie o IPN, jak i z kolei - pod naciskiem różnorakich unijnych biurw - wprowadzaniu zmian w ustawach reformujących system sądownictwa. Ostatecznie pierwszą sprawę w fatalnym stylu „załagodzono” podając klasycznie tyły i puszczając w świat komunikat „o nierozerwalności odwiecznej przyjaźni polsko-izraelskiej”, w drugiej zaś dla odmiany zdecydowano się, najwyraźniej tworząc na tę okazję wspólny front z urzędującym prezydentem, postawić w ostatecznym rozrachunku na swoim, aby jednak nie dawać satysfakcji wiecznie nienażartemu podsuwanymi co i rusz kolejnymi dziewicami w postaci „rozwiązań kompromisowych”, wielogłowemu smokowi złożonemu z różnego autoramentu junkrów czy innych timmermansów, pozostających wraz z naszym, jakże umiłowanym przez oczekujący jego triumfalnego powrotu na białym koniu naród, kaszubskim patriotą na krótkiej smyczy w zestawie z ciasnym kagańcem u gute Tante Angeli. Może faktycznie ktoś przeliczył się w kalkulacjach, może faktycznie - świadomie bądź nie - zdecydowano się otworzyć zbyt szerokie fronty doprowadzając tym samym do sytuacji, w której można było już tylko mówić o próbie wyjścia z okrążenia, w związku z czym po korekcie stanowiska rządu nie było innego wyjścia, jak owe linie styczności z przeciwnikiem skrócić, rezygnując z części postulatów składających się na otrąbione uprzednio wzdłuż i wszerz „wstawanie z kolan”.
   Jednak niesmak niewątpliwie pozostał. Parafrazując min. Becka jakby zapomniano o zasadzie mówiącej o tym, iż nie należy szafować pojęciem sojuszu za wszelką cenę, gdyż takowy sojusz może ciupasem obrócić się przeciwko nam, zamieniając się w sojusz dupy z batem i finalnie może okazać się, że więcej respektu i dobrej woli możemy spodziewać się ze strony wyczekiwanego wroga niźli od fałszywych przyjaciół, którzy gdy tylko zdążą zaznajomić się z powszechnie wyznawaną wśród naszych „jelit” jedynie słuszną, pozbawioną jakichkolwiek alternatyw doktryną, będą mogli bez żenady przystąpić do bezwzględnego wyciskania nas na wzór cytryny, aby następnie zrobić z pozostałościami wszystko to, co tylko zechcą uznać za stosowne. Gra na kilku fortepianach to abecadło polityki, rozumie to Merkel, rozumie Orban, rozumie też Netanjahu, że o Erdoganie i Macronie wraz Macronową nie wspomnę (ten ostatni duet dokooptowując raczej w celach rozrywkowych, jako że trudno kogokolwiek z osób weń zaangażowanych traktować poważnie - zresztą stopniowa degradacja poziomu prezentowanego przez polityków znad Sekwany postępuje już od czasów de Gaulle’a, także nie spodziewałbym się cudów również w następnym rozdaniu). Tymczasem u nas zwykło się stawiać wszystko na jedną kartę, nieraz być może z pobudek czysto emocjonalnych, co w zastanych po Smoleńsku okolicznościach mogłoby się nawet wydawać zrozumiałe, gdybyśmy tylko nie mieli do czynienia z materią polityczną, w której poważni gracze zwykli w obliczu nadarzających się okazji, odstawiać na bok swoje sentymenty.
   Zmusza to do powrotu do pytań o przyczyny roszad kadrowych dokonanych w połowie parlamentarnej kadencji. Czy premier Szydło miała jedynie dawać twarz pewnemu projektowi, który po dwóch latach z przyczyn bliżej nieznanych zwyczajnie się skichał, w związku z czym powróciliśmy w stare utarte koleiny prowadzenia polityki na kolanach? Jak drodzy pisowscy „żeleźniacy” czujecie się z obrazkiem, na którym „gdy pan każe”, obie izby parlamentu wraz z urzędującym prezydentem biegusiem i w podskokach uchwalają co trzeba, aby tylko premier mógł się wyrobić na popołudniowy telemost z pewnym egzotycznym państewkiem buforowym, łamiącym notabene notorycznie i bez cienia żenady wszelkie umowy i konwencje międzynarodowe od tych mówiących cokolwiek na temat praw człowieka aż po układy o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej? Czy wciąż jesteśmy omamiani matrixem, w którym siląc się na stwarzanie pozorów niezależnośćci, w rzeczywistości mamy do powiedzenia we własnych sprawach tyle co przysłowiowy judeopozytywny (by nie napisać Żyd, bo jak wiemy użycie owego słowa w niegodnym otoczeniu jeszcze do niedawna mogło zostać niechybnie poczytane za czystej krwi – że ośmielę się zastosować tutaj kolejną niepoprawną politycznie zbitkę – antysemityzm) za okupacji? Kto w takim razie realnie trzyma cugle? I czy w prowadzeniu tej naszej „realpolitik” nie idzie też komuś o przeczołganie nas i wskazanie elektoratowi miejsca w szeregu, aby zrozumiał raz na zawsze, że przecież my i tak nic nie możemy, są na tym świecie starsi i mądrzejsi i to oni decydują kto holocaustował biednych holocaustników, a kto niekoniecznie? Jednym słowem ktoś piecze dwie pieczenie nad jednym ogniem z pełną świadomością usiłując złamać narodowi kręgosłup?
   I choć plują na koalicję rządzącą najbardziej ci, którzy chcieliby pełzać w tym szambie jeszcze głębiej, ścigając się na wyprzódki w konkurencji pt. kto lepiej da radę zrobić co trzeba każdemu wokół, kto tylko wyrazi chęć skorzystania z takowej usługi, to jednak należałoby się chyba poważnie zastanowić na innymi rozwiązaniami w zbliżającej się „trójpolówce” wyborczej (wyborów prezydenckich nie liczę bo to zupełnie inna bajka) biorąc pod uwagę fakt, że na gruzach całej tej hucpy, która niedawno znalazła swój finał w „pojednawczym”, a w istocie cokolwiek jednostronnie wiernopoddańczym, korespondencyjnym wystąpieniu sparowanych premierów, być może będzie miał szansę narodzić się jakowyś twór, który będzie w stanie wykorzystać cokolwiek obudzoną przy tej okazji świadomość narodową, także tyczącą się rozróżnienia tego kto realny wróg, a kto fałszywy przyjaciel. Moim skromnym zdaniem gwarancją spokojniejszego sumienia mogłoby stanowić oddanie głosu na „oszołomów” i rozsadzanych od środka narodowców niż na farbowanych lisów, jedynie markujących pobudki patriotyczne. I jedno jest dla mnie pewne – z tymi szujami i kanaliami, którzy pasjami potrafili strzykać jadem na naszą pamięć narodową, na państwo podziemne i na tych, którzy narażając swe życie ratowali częstokroć ich własnych przodków, w jakiekolwiek niewymuszone bezpośrednimi okolicznościami alianse wchodzić nie sposób, bez uszczerbku dla tego, zdefiniowanego niegdyś przez przywołanego już tutaj nieszczęsnego przedwojennego kreatora naszej polityki zagranicznej, pojęcia honoru. Pomijając już prostą okoliczność, że zasiadając do stołu rokowań z tego rodzaju sortem graczy, skórka nijak nie ma prawa pozostać warta wyprawki. A może i w ogóle nie ma prawa pozostać.
 

Forum jest miejscem wymiany opinii użytkowników, myśli, informacji, komentarzy, nawiązywania kontaktów i rodzenia się inicjatyw. Dlatego eliminowane będą wszelkie wpisy wielokrotne, zawierające wulgarne słowa i wyrażenia, groźby karalne, obrzucanie się obelgami, obrażanie forumowiczów, członków redakcji i innych osób. Bezwzględnie będziemy zwalczali trollowanie, wszczynanie awantur i prowokowanie. Jeśli czyjaś opinia nie została dopuszczona, to znaczy, że zaliczona została do jednej z wymienionych kategorii. Jednocześnie podkreślamy, iż rozumiemy, że nasze środowisko chce mieć miejsce odreagowywania wielu lat poniżania i ciągłej nagonki na nas przez obóz "miłości", ale nie upoważnia to do stosowania wulgarnego języka. Dopuszczalna jest natomiast nawet najostrzejsza krytyka, ale bez wycieczek osobistych.

Komentarze

Obrazek użytkownika ruisdael

04-07-2018 [09:39] - ruisdael | Link:

Mam wrażenie, że ćwiczy Pan styl wypracowania na przyszłą maturę.

Obrazek użytkownika OLI

04-07-2018 [11:37] - OLI | Link:

Wykolejona dobra zmiana przymierza się do kolejnych nowelizacji. Szykowana nowelizacja ustawy o obrocie ziemią ma poluzować możliwość sprzedaży ziemi na zakładanie siedzib rodowych. Dziś, gdy Polacy budują domy na kilkuarowych skrawkach podzielonych do granic możliwości parcel - mowa jest o działkach większych niż 30 arów. Ziemia państwowa też ma być na sprzedaż. Mądrej głowie dość dwie słowie... W pierwotnej wersji ustawy zostawiono furtkę dla związków wyznaniowych, teraz otwiera się kolejną.
Minister Ardanowski z troską pochyla się nad zjawiskiem ubywania ziemi rolnej. Jednocześnie pozostaje w mocy i jest realizowany projekt przeznaczający Podkarpacie - krainę rolniczą - na park narodowy. Nie ma na to ustawy, oprócz jakichś projektów regionów sprzed 30 lat - ale są one konsekwentnie realizowane.
Rząd Beaty Szydło przykuł do PiS-u elektorat potrzebujący wsparcia państwa, tych wszystkich, którym transformacja nie tylko nic nie dała, a zabrała nawet to, co mieli w dawniejszym siermiężnym systemie. Zadziałało.
Rzeźbienie w ustawach trwa, a wywołane fale niezadowolenia są tłumione obietnicami, że będzie darmowa oliwa i zboże.
Reforma szkolnictwa właściwie zmieniła tylko formalny podział cyklu nauczania. Pozostały te same podręczniki, te same treści. Przywrócono do życia wyklętą część naszej historii, ale tak samo jak przedtem - ćwiczy się ucznia w powtarzaniu obowiązujących poglądów. Plecak zapakowany na 8 lekcji wypchany (do każdego przedmiotu oprócz WF i GW) zestawem:  podręcznik, zeszyt ćwiczeń- wszystko na kredowym papierze w formacie A4 + zeszyt - ma wagę betonowego pustaka 80- tki. Chyba po to, żeby się uczniowi odechciało nauki, zanim się rozmarzy.
Ministerstwo zaklina rzeczywistość, lub raczej kokietuje środowisko powtarzając głodne kawały o doskonale wykształconych, wspaniałych nauczycielach. A faktem jest jedynie to, że kadry nauczycielskie pochodzą w większości z chowu wsobnego, z pokolenia miałkiego, będącego pierwszą ofiarą reformy szkolnictwa , która zaczęła się na długo przed  reformą systemu oświaty z 1999 roku - jako że tuż po 1989 roku wprowadzono w praktyce zasadę tzw pluralizmu programowego, co pozwalało na to, że w jednej i tej samej szkole każdy nauczyciel mógł zaproponować dowolny zestaw podręczników wg uznania, a podręczniki te pisał, kto chciał. + możliwość zdania matury na oceny mierne, z czego się chce i na wybranym przez siebie poziomie.
Co z tego wynika? Ano to, że hodowanie kandydatów na przywódców odbywa się w zupełnie innych szkołach.
Pytanie o to na kogo stawiać, gdy PiS wpadł w nieoczekiwanie w zupełnie nowe koleiny, i czy mogliby to być narodowcy - uważam za zasadne.
Tutejszy cenzor nie puścił mojego komentarza jakieś 2 miesiące temu, w którym wypowiedziałam się na ten temat. Teraz może jednak puści, wszak problem już jest jawny.
W sejmie musi być druga siła reprezentująca prawicę, bo PiS nie liczy się już z suwerenem.
 

Obrazek użytkownika Teutonick

04-07-2018 [16:09] - Teutonick | Link:

To Pani powinna umieszczać tu wpisy, a nie jacyś dyletanci ćwiczący styl do przyszłej matury;)
Pozdrawiam

Obrazek użytkownika Lektor

04-07-2018 [16:06] - Lektor | Link:

Panie autorzynie. wykolejony to pan jesteś !!!

Obrazek użytkownika Teutonick

04-07-2018 [18:44] - Teutonick | Link:

No toście mi towarzyszu przygadali...:)