1. Wczoraj w Sejmie miała miejsce debata na temat zgłoszonego przez ministra zdrowia programu refundacji ze środków publicznych zabiegów in vitro, zgłoszona do porządku obrad przez Ruch ku czci jego założyciela.
W dyskusji nad tą problematyką, zabrało głos ponad 30 posłów. Na pytania posłów odpowiadał wiceminister w tym resorcie Igor Radziewicz-Winnicki i trzeba przyznać, że nie potrafił przekonująco wyjaśnić dlaczego program został uruchomiony, skoro w ochronie zdrowia drastycznie brakuje środków finansowych.
Minister Arłukowicz, chcąc bowiem uniknąć procedury ustawowej (a zgodnie z obowiązującym prawem tylko uregulowania ustawowe pozwoliłyby na uruchomienie środków budżetowych na ten cel), zdecydował się na ogłoszenie tylko programu w tym zakresie i poinformował, że będzie on kosztował około 250 mln zł w ciągu najbliższych 3 lat.
2. Zabierając głos w tej debacie, zwróciłem uwagę na dwie kwestie: na gwałtowny wzrost odpłatności za leki przez pacjentów po wprowadzeniu tzw. nowej ustawy refundacyjnej, a także na ciągły w ostatnich kilku latach, wzrost kwoty zobowiązań w ochronie zdrowia, mimo masowego procesu powoływania spółek w miejsce samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.
Ustawa refundacyjna uchwalona w maju 2011 roku (podpisana w czerwcu przez prezydenta Komorowskiego), miała skrzętnie ukryty przed opinią publiczną cel (w szczególności przed ludźmi chorymi) ,mianowicie znaczące zmniejszenie środków finansowych przeznaczanych corocznie przez NFZ na refundację.
Głównym instrumentem, który miał ograniczać wydatki na leki refundowane, był swoisty bat finansowy na lekarzy, w postaci zwrotu kwot nienależnej refundacji razem z odsetkami ustalonej przez kontrolerów NFZ.
Kontrole te mogłyby być przeprowadzane w ciągu 5 lat od daty wystawienia recepty, a kontrolowane miało być nie tylko uprawnienie pacjenta do leków refundowanych (a więc czy w momencie wizyty u lekarza był on ubezpieczony, a dokładnie czy miał opłaconą składkę zdrowotną) ale przede wszystkim czy przepisany pacjentowi lek podlega refundacji w danej jednostce chorobowej.
Na skutek nacisku środowiska lekarskiego już na początku 2012 roku nowelizacją ustawy, kontrole lekarzy pod tym względem przez NFZ, zostały wprawdzie zniesione ale ciągle w ustawie znajdują się zapisy nakazujące lekarzowi przepisywanie z refundacją leku tylko w zastosowaniu w stosunku do jednostki chorobowej na którą lek został w Polsce zarejestrowany.
3.Ustawa dała pozytywne rezultaty dla NFZ ograniczając wyraźnie środki przeznaczane na refundację leków, co zostało odnotowane nawet w ostatnim raporcie NBP dotyczącym procesów inflacyjnych w Polsce.
Wynika z niego, że ceny leków dla pacjentów od początku 2012 roku, wzrosły średnio o około 10%, a ponieważ do tej pory mieliśmy już najwyższy udział pacjentów w płaceniu za leki i wynosił on około 32% to po wprowadzeniu nowej ustawy, ten udział wrósł przynajmniej do 38%.
Wszystko to spowodowało oszczędności w budżecie NFZ z tytułu refundacji leków w 2012 roku w kwocie około 2 mld zł ale jednocześnie gwałtowny wzrost odpłatności za leki ze strony pacjentów.
4. Rosną także zobowiązania w ochronie zdrowia i to mimo gwałtownego procesu powoływania spółek w miejsce samodzielnych publicznych zakładów zdrowotnych.
Wprawdzie zobowiązania w ochronie zdrowia zawsze były ale w ciągu ostatnich paru lat, urosły do astronomicznej kwoty 11 mld zł i nie wynika to wcale ze złego gospodarowania przez dyrekcje i zarządy szpitali ale głównie z powodu systematycznego wzrostu kosztów leczenia przy braku waloryzacji na nie nakładów publicznych (mimo wzrostu kwotowego środków finansowych w NFZ, ogólne nakłady publiczne na ochronę zdrowia oscylują wokół 4% PKB i niestety należą do najniższych w UE).
W tej sytuacji znalezienie dodatkowej kwoty 250 mln zł na finansowanie zabiegów in vitro, wygląda wyraźnie na zabieg propagandowy, który ma dać Platformie dodatkowe punkty w badaniach opinii publicznej, a nie pomagać leczyć bezpłodność.
- Zaloguj lub zarejestruj się aby dodawać komentarze
- Odsłony: 1829