Dziewczynka z plastikowym kubkiem… (na Święta)

(tekst  z Salonu24 - tam jest ów baner, którego tutaj wkleić nie umiem oraz tekst z listą dzieci czekających na Mikołaja)
Wiadomo, że święta różnie się nam kojarzą. Jednemu z choinką innemu z mrozem i śniegiem. Większości z siedzącą przy stole rodziną. To piękne skojarzenia.
Ja, poza tamtymi, które jakoś tak rozmywać mi się zaczęły bo prawdziwych choinek coraz mniej, śnieg załatwiło globalne ocieplenie a rodzina… coraz mniej jej bo taka kolej losu czasem. Tak wiec poza tamtymi mam jeszcze kilka. Takich, które jakoś tak trudniej przebija się do świadomości. Choćby przez to, że chciałoby się, by Święta takich widoków przed oczy nam nie podsuwały.
Kiedy ulice mojego miasteczka ozdobią święcące, obfite w gwiazdki i motywy śnieżynek girlandy, na jednej z nich albo u zbiegu dwóch, co z punktu bez wątpienia byłoby bardziej racjonalne, pojawi się znów smutna para. Mężczyzna w wieku niezbyt określonym i dziewczynka z plastikowym kubeczkiem. Mężczyzna o nieokreślonym wieku będzie grał na ustnej harmonijce. Po prawdzie będzie straszliwie fałszował co bardziej znane melodie kolęd. Od lat właśnie po tym niemiłosiernym fałszu poznaję, że dla nich, a pewnie i dla mnie zaczyna się właśnie świąteczny czas.
Stają zawsze tak, by, broń Boże, nikomu nie wchodzić w drogę. W tym czasie to nie trudne bo po ulicach biega taki tłum, jakby jakimś cudownym sposobem ludzkość właśnie podwoiła swoją liczebność. Wszyscy się spieszą, pędzą i zakłócić im ten bieg byłoby pewnie odebranym jako grube nadużycie albo i wykroczenie.
Stają więc blisko ściany jednej z kamienic. Mężczyzna fałszywie gra na ustnej harmonijce a dziewczynka stoi bez ruchu niemal trzymając w dłoni plastikowy kubeczek. Patrzy w dół, jakby bała się sprawić, by ktokolwiek uznał, iż zaczepia go albo i atakuje nazbyt zuchwałym spojrzeniem. Patrzy więc na ziemię a jeśli się zdarzy, co nie zdarza się za często, w każdym razie ja nie widziałem takich chwil zbyt wielu, cichutko mówi „dziękuję”.
Podobnych historii spotykam na ulicach w okresie świątecznym wiele, zdaje mi się nawet, że z roku na rok więcej. Ale ta para w odróżnieniu od pozostałych, proszących o wsparcie swej trudnej sytuacji, na swój, jak sądzę bardzo skromny świąteczny stół ciężko pracuje. Czasem trudno mi pojąć czemu efekt tej pracy jest znacznie skromniejszy od puszki stojącej przed poprawnie bijącym akordy młodzieńcem reklamującym się kartką „JESTEM ZDROWY, ZBIERAM NA PIWO”.
Wiem, że trudno docenić tę dość wątpliwą muzyczną wprawę, która niektórych może nawet irytować. Ale to tylko przez to, że tak niewielu decyduje się, by usłyszeć to, co w tym spektaklu jest najważniejsze. Większość ucieka na drugą stronę ulicy a zaraz też spoza zasięgu ostro wciskających się w uszy piskliwych dźwięków organek. Tylko nieliczni mogą usłyszeć owo ciche „dziękuję”. Szkoda, Szkota tych, którym nie było i pewnie nie będzie dane usłyszeć melodii tego tak cudownego słowa.
Piszę to głownie po to, by zaraz, może bezczelnie i nieuprawnieni wcielić się na chwilę w to dziecko, które stoi przed wami z plastikowym kubeczkiem bo święta coraz bliżej. Pewnie nie byłoby tego tekstu gdyby nie uciekający czas i moje ograniczone od jakiegoś czasu i jeszcze przez jakiś, nie wiadomo jak długi czas możliwości by was namawiać, prosić, zachęcać.
Kliknijcie na baner z Mikołajem, zajrzyjcie w tekst, do którego was zaprowadzi i… wrzućcie coś do plastikowego kubeczka. Tutaj, a jak się trafi to i tamtej smutnej dziewczynce.
Dziękuję.