„Syjoniści do Syjamu!”

Nie istnieje reguła, wedle której z dobrych intencji wynikają tylko rzeczy dobre, z myśli mądrych tylko rzeczy doniosłe a ze złych chęci wyłącznie rzeczy plugawe. Taki ten świat przewrotny, że czasem w tym porządku miesza i go całkowicie przewraca.
Przyszło mi to na myśl, gdy miałem okazję (za sprawą mediów) poznać jeden z potencjalnych dalszych ciągów ostatniego zdarzenia z Jedwabnego. Zdarzenia bez dwóch zdań plugawego ( tak uważam i przy tym zostanę póki Rybitzky szanowny nie znajdzie niezbitych dowodów swych przypuszczeń) i zasługującego na oczywistą ocenę i interpretację.
Otóż pojawił się pomysł publicznego potępienia owego ekscesu przez społeczność lokalną. Do tego momentu wszystko układa się zgodnie z jakąś logiką, której korzeni można nawet doszukiwać się w szlachetności i przyzwoitości. Rzecz w tym, że inicjatywa owa nie pojawiała się wcale w owej „lokalnej społeczności”. I prawdę mówiąc trudno się temu dziwić a lokalną społeczność potępiać za swą powściągliwość w tej sprawie. Powiem wprost iż wedle mnie zrobiono naprawdę wiele, by lokalna społeczność nie uważała tego zbezczeszczonego pomnika za swój. Co prawda pozwolił on temu i owemu sprzedać tysięczne nakłady czy tam nawet zakosić „Nike” (i pewnie nie jeden jeszcze laur literacko czy filmowy wygeneruje) ale dla miejscowych jest chyba bardziej pomnikiem odpowiedzialności zbiorowej i przyprawionej gęby niż zbrodni sprzed lat.
Było to widać w relacji towarzyszącej informacji o inicjatywie adresowanej do tych, którzy jakoś z szyldem „My z Jedwabnego” nie czują się najlepiej. Czemu się zresztą nie dziwię… Większość z nich dość hardo utrzymywała, że nic im nie wiadomo, iż z pomnikiem coś się ostatnio stało. I choć absolutnie nie mogę wykluczyć, że zwyczajnie kłamali to nie zdziwiłbym się gdyby rzeczywiście ów pomnik, historia i ich „wyssana z mlekiem matek” i z „obciążająca genetycznie polskością” odpowiedzialność zbiorowa obchodziły ich tyle co mnie wschód słońca pod Żurominem.
I nie zmieni tego chęć zagnania ich na pole z resztkami stodoły by potępiali coś, czego nie potępiają bo o tym zwyczajnie nie wiedzą i wiedzieć nie chcą. A w zasadzie zmieni… Na gorsze. Cała ta impreza, jakkolwiek wynikająca z czegoś diametralnie rożnego, miałaby w sobie coś z mityngów zwoływanych w 1968 czy 1976, gdy tłum „potępiał” choć nie potępiał. I zaowocuje być może, tak jak wtedy owocowała koślawo – komicznym hasłem „Syjoniści do Syjamu” czy cholernie niejednoznacznym „Potępiamy warchołów z Radomia i Ursusa” czymś równie pamiętnym. Ot choćby taki „Chwała bohaterom z Jedwabnego” budzący na zmianę histeryczny śmiech i pytania o kogo może chodzić. O tych, co wedle anonimowego ciągle idioty byli „łatwopalni”, o tych, którzy „łatwopalność” osobiście sprawdzili czy wreszcie o tych, co ją właśnie przypomnieli. Ludzie wszak to bestie których punkt widzenia trudno zgadnąć.
Myślę, że rozsądniejszym wyjściem byłoby po prostu złapać wandali ( choć kto teraz w tej Polsce wie, czy w istocie nie happenerów, których ostatecznie sąd uwolni od winy dając przy tym certyfikat artystów przez wielkie A) i ich tam zaciągnąć. By przepraszali za to, w czym bez wątpienia maczali palce. Tym bardziej że przecież zostało powołane specjalne komando, które będzie ich ścigać, ścigać, ścigać aż do końca.
Zresztą czy to nie załatwia sprawy? Czy jeszcze trzeba by „My z Jedwabnego” musieli na polu przed stodołą wznosić wymuszone okrzyki „Syjoniści do Syjamu”?
Cóż oni sobie pomyślą o tym spędzie ewentualnym i o tym komandzie specjalnie powołanym? Ten i ów pewnie zapyta w duchu (bp przecież nie głośno, by nie jątrzyć) czemu nikt nie pomyślał o takim samym komandzie i o takim samym spędzie w Ostródzie, gdzie też pomnik ku czci zmarłych tragicznie sprofanowano. Pomyślą sobie, że „My z Jedwabnego” jesteśmy po prostu winni. Taką winą nie do zapomnienia, nie do wytłumaczenia i nie potrzebującą dowodów. I z czasem może nawet sami będą się ustawiać obok fundamentów stodoły. Ale bardziej z myślą bluźnierczą, że ktoś co roku symbolicznie dla nich taką stodołę urządza niż po to by winy nie odczuwane odkupić.
ps. Inspiracją do tekstu była informacja telewizyjna o oczekiwaniu przez bliżej nieokreślone „środowiska polsko-żydowskie” potępienia zbezczeszczenia pomnika przez lokalną społeczność. Linka nie podam bo w zasobach właściwej telewizji nie znajduję tego.