Wałbrzych, Polska… – syndrom sztokholmski…

Tytuł zasugerował mi Patryk Grzybowski gdyśmy wymieniali ogólne uwagi na temat tego, co się w Polsce dzieje a co się nie dzieje choć bez wątpienia powinno.. A skąd się ów syndrom bierze chciałem pisać zanim mi przyszło zapoznać się z odtrąbionym „sukcesem” Wałbrzyszan, co to sobie prezydenta właśnie w I turze wybrali.
Naszło mnie gdy zasiadłem wczoraj przed telewizorem by posłuchać jak zareagują dziennikarze i zaproszeni publicyści oraz politycy na nagły zwrot w śledztwie przeciwko IV RP, która zabiła Andrzeja Leppera. Okazało się, że nijak nie zareagowali a ja długo wyjść ze zdumienia nie mogłem. Bo w każdym NORMALNYM kraju wieść, że fundament obecnej władzy to kłamstwo na kłamstwie, kłamstwem cementowane byłaby nie tylko tematem dnia ale tygodnia, miesiąca a może i roku. Szczególnie jeśli w tym NORMALNYM kraju dominują NORMALNE, niezależne od władzy media.
Jakkolwiek miałem czas by z „normalnością” w wykonaniu "zaprzyjaźnionych” stacji się oswoić to i tak trudno było mi uwierzyć, że taki samograj w ogóle ich nie zainteresował. Oczywiście rzecz wiadoma o którą stację chodzi. Dziś z tym i owym przy kawie pogadałem bo pytali co sądzę o Lepperze i jego końcu. Musiałem im nie tylko tłumaczyć kim jest Sakiewicz, co zeznał ale nawet i to, że istnieje coś takiego jak Polsat Info.
Tak więc nie dziwie się niewątpliwemu sukcesowi wałbrzyskiej PO (która jak wiadomo tam akurat nie istnieje). Bo skoro TVN jakoś nie szczególnie dywagacjami byłego działacza tej partii na temat cen wacików i potrzebnej na nie kasy się zajął to cóż przeciętny mieszkaniec tego miasta miał sobie myśleć. Ano to, że nie jest w końcu tak źle.
I podobnie będzie z resztą Polski. Wystarczy, że to czy owo, co ma za uszami rządząca ekipa, przemilczy się albo sprzeda w takiej wygładzonej, delikatniejszej formie, a w społecznej świadomości raczej to nie zaistnieje. I z pojedynku Sakiewicza zaopatrzonego w nagraną opowieść Leppera z Żakowskim uzbrojonym w swoje fobie i uprzedzenia zwycięsko wyjdzie ten drugi.
W zasadzie snuć już można przypuszczenia, że statystyczny Polak, jak mu kto chałupę spali, zanim zacznie płakać, najpierw poleci upewnić się w TVN-ie czy przypadkiem nie jest tak, że dobrze się stało, iż mu tę chałupę szlag trafił. Jak nie usłyszy wprost, że go los pokrzywdził to z dysonansem poznawczym sam sobie pozostanie. Samiutki i zdezorientowany.
Zastanawia mnie czasem, ale przyznam, że bardzo rzadko, czy ludziom z „zaprzyjaźnionych mediów” przychodzi czasem do głowy myśl o tym, jaką szkodę wyrządzają temu systemowi, o którego interes, jak zapewniają, dbają stosując te swoje przerysowania i przemilczenia. Jestem w stanie dopuścić myśl, że szczerze wierzą w to, iż PiS jest złem absolutnym POMIMO upadających kolejno oskarżeń przeciwko niemu a PO jest „mniejszym złem” POMIMO ujawnianych co i rusz przewałów i coraz bardziej gołosłownych łgarstw na temat swoich przeciwników. Ale jakoś nie chce mi się wierzyć, że ich horyzont widzenia kończy się na 9 października tego roku. I do głowy im nie przyjdzie, że hodują potwora skłonnego uwierzyć, że miłość społeczeństwa jest bezwarunkowa i nic jej nie jest w stanie zagrozić.
Wszak może być i tak, że za jakiś czas z tego, uwarunkowanego syndromem sztokholmskim miłosnego uścisku zachwyconego społeczeństwa i ryćkającej je niepostrzeżenie władzy wyrwać może ofiarę (wiadomo kto nią zawsze jest) dopiero jakiś ewidentny wstrząs, będący gdzieś o dwa, trzy albo i dziesięć kroków dalej niż Ryszard C stojący z dymiąca spluwą nad swymi ofiarami.
Nie wiem jak panowie z „zaprzyjaźnionych mediów” ale ja bym raczej wolał na taki moment nie czekać.
I tego samego bym życzył tym, którzy znajdują dziś satysfakcje w tym, że w Wałbrzychu wygrała partia przewałów i korupcji. Tym, którzy tego nie widzą bo całą swą uwagę kierują ku „klęsce” Kaczyńskiego. Może to i jest klęska Kaczyńskiego ale przede wszystkim to klęska was, szanowni obywatele. Was, którzy godzicie się na to, by na waszych oczach gwałcona była przyzwoitość dlatego, że się wam gwałciciel podoba. Współczuję zmysłu estetycznego…