„Serdeczni przyjaciele” Barbary Blidy

„Boże chroń mnie od przyjaciół…” miał zauważyć niegdyś Armand-Jean du Plessis książę de Richelieu. Może i zły był z niego człowiek ale mądrości odmówić mu trudno. Tym trudniej, że tę jego rację ćwiczymy właściwie na co dzień. I to w wykonaniu, które powinno nas mocno niepokoić.
Jak inaczej bowiem patrzeć na bzdury, które w specyficznie pojmowanej „dobrej wierze” potrafią czasem (za często…, stanowczo za często!) w publicznych wypowiedziach rzucić ludzie uchodzący za elitę naszej elity. I jakże często często budzący dość powszechny podziw.
Do takich osób, z grona polityków uważanych za bez wątpliwości „pierwszoligowych” należą ostatni gorący obrońcy czci pamięci i Bóg sam wie jeszcze czego po pani Barbarze Blidzie. W osobach autora wniosku o Trybunał Stanu dla Kaczyńskiego i Ziobry, Ryszarda Kalisza oraz byłego Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Ja oczywiście nie potępiam a wręcz wierzę w szczerość ich intencji, leżących u źródła ich wypowiedzi w tej sprawie. Jednak wydaje mi się, że mają oni jakiś poważny kłopot z logika spojrzenia na tę sprawę. I z przekazem, który w obronie Blidy z ich wypowiedzi płynie.
Zacznijmy od pana Kalisza, który miał nieszczęście być przepytanym na okoliczność zarówno swego wniosku jak też jego wersji zaistniałych zdarzeń przez panią Agnieszkę Kublik. W pewnym momencie (zapis ze słuchu) pan Kalisz tłumaczy dziennikarce pytającej czy mieliśmy do czynienia z samobójczą śmiercią byłej polityk lewicy: „To była śmierć samobójcza. Natomiast stawiam tezę, że Barbara Blida nie chciała się zabić”. Po tym następują dywagacje posła SLD na temat tego, gdzie znajdował się rewolwer. Równym polotem błyszczy natychmiast redaktor Kublik wpadając w tę opowieść Kalisza o planach pani Blidy na ten dzień i o broni spokojnie leżakującej sobie w zamknięciu: „Agenci ją zaskoczyli, przyszli…!”*
Dla mnie rewelacja!
W tym samym klimacie wypowiada się, oczywiście w obronie pamięci Barbary Blidy i sprawiedliwości w ogóle pan Aleksander Kwaśniewski. jakby zgadzając się z tą „tezą” pana Kalisza zauważa: „Na pewno nie liczono się z tym, że Barbara Blida, bardzo twarda Ślązaczka, nie podda się, nie da się wziąć żywcem.”**
Nie wiem czy obaj panowie, w tej swojej erupcji „dobrych intencji” byliby w stanie zauważyć i zdać sobie sprawę z przekazu ich wypowiedzi. Tak bardzo obciążającego… Nie! Wcale nie Kaczyńskiego ani Ziobrę!
Obciążającego wyłącznie Barbarę Blidę. Bo jeśli przeanalizować ich wywody to można sobie zadać (moim zdaniem fundamentalne!) pytanie po co pani Blida, która nie miała zamiaru odbierać sobie życia i równocześnie nie miała zamiaru „dać wziąć się żywcem” poszła na to pierwsze piętro i sięgnęła po ten doskonale zabezpieczony w sejfie rewolwer? Takich rzeczy nie robi się chyba spontanicznie i w emocjach. Idąc dalej logiką wypowiedzi panów Kalisza i Kwaśniewskiego da się wskazać tylko jedną alternatywną dla samobójczych zamiarów pani polityk wersję jej postępowania.
Wynikać z niej musi to mianowicie, że osoba, która nie ma zamiaru strzelać do siebie ani też dać się wziąć żywcem ma po prostu zamiar ostrzeliwać się przed funkcjonariuszami państwowymi, którzy po nią przybyli!
Przy tej wersji zdarzeń, zasugerowanej zapewne niechcący przez obu panów, raport pana Kalisza może on sam wsadzić sobie tam, gdzie… tęcza nie dochodzi.
Takiej fachowej obrony i takich „oddanych przyjaciół” samej panie Blidzie i jej rodzinie szczerze współczuję. Szczególnie zaś jej synowi, który chyba nie zagłębiał się zbytnio w wypowiedzi pana Kalisza stwierdzając, że dzieli z nim swoje odczucia.
ps. Druga część zdania wielkiego kardynała… jest w tej sprawie również jakże adekwatna.
* http://wyborcza.pl/0,107…
** http://www.onet.tv/kwasn…