Współczesna cywilizacja często przedstawiana jest jako symbol postępu, rozwoju nauki, techniki oraz poprawy jakości życia. Człowiek potrafi budować ogromne miasta, odkrywać tajemnice wszechświata i tworzyć coraz bardziej zaawansowane technologie. Jednak za tymi osiągnięciami kryje się również mroczna strona ludzkiej działalności. Wojny, przemysł zbrojeniowy, masowe zabijanie zwierząt oraz wykorzystywanie ludzkiego cierpienia do osiągania korzyści materialnych skłaniają do refleksji nad prawdziwą naturą współczesnego świata. Można postawić tezę, że żyjemy w cywilizacji śmierci, w której zabijanie stało się sposobem przetrwania, lecz także źródłem ogromnych zysków i narzędziem sprawowania władzy.
Zjawisko zabijania nie jest obce przyrodzie. Wiele organizmów pozbawia życia inne istoty, aby zdobyć pożywienie i przetrwać. W świecie zwierząt wynika to przede wszystkim z biologicznych potrzeb. Człowiek jednak, dzięki rozumowi i zdolności tworzenia skomplikowanych systemów społecznych, nadał śmierci zupełnie nowy wymiar. Nie ogranicza się już do zaspokajania podstawowych potrzeb, ale potrafi organizować masowe zabijanie, usprawniać je za pomocą technologii i czerpać z niego korzyści ekonomiczne. W ten sposób śmierć staje się elementem gospodarki, polityki i kultury, a jej ofiary bywają traktowane jak liczby w statystykach.
Szczególnie wyraźnie widać to w przemyśle zbrojeniowym. Produkcja broni, amunicji, samolotów bojowych i innych środków prowadzenia wojny pochłania ogromne zasoby finansowe. Dla przedsiębiorstw zajmujących się tym sektorem konflikty zbrojne mogą oznaczać wzrost zamówień i przychodów. Powstaje zatem paradoks: podczas gdy jedni tracą życie, zdrowie i dorobek całego życia, inni osiągają zyski dzięki produkcji narzędzi służących do niszczenia. Podobny problem dotyczy finansowania działań wojennych przez instytucje finansowe i inwestorów. Pokazuje to, że śmierć nie zawsze jest jedynie tragicznym skutkiem konfliktu. Niekiedy staje się także elementem mechanizmu ekonomicznego, w którym ludzkie cierpienie może być podporządkowane interesom finansowym.
Kolejnym przykładem jest przemysł spożywczy, którego znaczna część opiera się na hodowli i uśmiercaniu zwierząt. W skali globalnej miliony istot są traktowane przede wszystkim jako surowiec, którego wartość określa się na podstawie wydajności produkcji i ceny rynkowej. W tym kontekście warto zadać pytanie o granice ludzkiej odpowiedzialności moralnej. Czy fakt, że człowiek posiada większe możliwości intelektualne niż inne gatunki, daje mu nieograniczone prawo do wykorzystywania ich dla własnej korzyści? Rozwój cywilizacji powinien przecież oznaczać nie tylko wzrost produkcji, lecz również poszerzanie świadomości moralnej. Jeżeli postęp techniczny nie prowadzi do większego szacunku dla życia, trudno uznać go za jednoznaczny sukces.
Problem cywilizacji śmierci ujawnia się również w historii. Monumentalne grobowce, pomniki władców i miejsca pamięci związane z wojnami pokazują, jak silnie śmierć została wpisana w kulturę człowieka. Jeszcze bardziej przerażającym przykładem są obozy zagłady, w których nowoczesna organizacja i technologia zostały wykorzystane do masowego mordowania ludzi. Historia ta dowodzi, że rozwój nauki i administracji sam w sobie nie gwarantuje moralnego postępu. Te same zdolności, które mogą służyć ratowaniu życia, mogą zostać wykorzystane do jego systematycznego niszczenia. Dlatego prawdziwą miarą cywilizacji nie powinny być wyłącznie jej osiągnięcia techniczne, ale także sposób, w jaki traktuje ona najsłabszych.
Nie można pominąć również problemu nierówności społecznych. W świecie dysponującym ogromnymi zasobami i zaawansowanymi metodami produkcji nadal istnieją głód, ubóstwo oraz ograniczony dostęp do opieki medycznej. Nie każda śmierć spowodowana tymi zjawiskami jest bezpośrednim skutkiem czyjegoś celowego działania, jednak obojętność wobec możliwego do ograniczenia cierpienia rodzi poważne pytania etyczne. Jeżeli interes ekonomiczny okazuje się ważniejszy niż ochrona ludzkiego życia, system wartości współczesnego społeczeństwa wymaga krytycznej oceny. Człowiek nie powinien być traktowany wyłącznie jako pracownik, konsument lub źródło dochodu, ponieważ jego wartość nie sprowadza się do użyteczności gospodarczej.
Warto jednak zauważyć, że nie każde uśmiercenie można utożsamiać z morderstwem, a nie każda działalność przynosząca zysk jest moralnie naganna. Medycyna, rolnictwo i systemy prawne stają wobec trudnych dylematów, między innymi dotyczących aborcji, eutanazji czy ochrony zwierząt. Kwestie te wymagają odrębnej analizy, uwzględniającej godność, wolność, cierpienie i odpowiedzialność. Krytyka cywilizacji śmierci nie powinna polegać na bezrefleksyjnym potępianiu wszystkich odmiennych stanowisk, lecz na zadawaniu pytania, czy decyzje dotyczące życia i śmierci podejmowane są z poszanowaniem człowieka, czy też pod wpływem interesów politycznych i ekonomicznych.
Współczesna cywilizacja nosi w sobie głęboką sprzeczność. Z jednej strony deklaruje ochronę życia, rozwój moralny i dążenie do dobrobytu, z drugiej zaś dopuszcza istnienie mechanizmów, w których zabijanie, wojna i cierpienie mogą przynosić wymierne korzyści finansowe. Dlatego określenie jej mianem cywilizacji śmierci można rozumieć jako ostrzeżenie przed światem, w którym zysk staje się ważniejszy od wartości życia. Prawdziwy postęp wymaga nie tylko nowych wynalazków i większego bogactwa, lecz także odpowiedzialności za skutki ludzkich działań. Ostatecznie o poziomie rozwoju cywilizacji świadczy nie to, jak skutecznie potrafi ona niszczyć, ale jak wiele potrafi zrobić, aby chronić życie i ograniczać cierpienie.
Na tej planecie mamy do czynienia z cywilizacją śmierci na nieznaną skalę w kosmosie (właściwie to nie ma możliwości porównania). Również wiele wskazuje na to, że jest to prawdopodobnie zainfekowany jakimś wirusem śmierci świat i chyba najgorszy ze wszystkich możliwych w kosmosie, bo gorszy już być nie może.
.
Na podstawie mojej książki pt. "Sprzedaż duszy na złom",
link: ridero.eu