BYLI LOTNIKAMI. CAŁE ŻYCIE SŁUŻYLI POLSCE. Oskarżono ich o zdradę i spisek przeciwko komunistycznej Polsce. W mokotowskim wiezieniu 7 sierpnia 1952 r. zostali zamordowani lotnicy: płk Bernard Adamecki, płk August Menczak, płk Józef Jungraw, ppłk Władysław Minakowski, ppłk Szczepan Ścibior i ppłk Stanisław Michowski. Na kary dożywotniego więzienia skazano ppłk Majewskiego i ppłk Ziacha. Prezydent RP Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Tak przyjęto w kraju oficerów, którzy w czasie II wojny światowej walczyła w lotnictwie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
8 maja 1952 r. przed Najwyższym Sądem Wojskowym na tajnej rozprawie przeciw tzw. kierownictwu konspiracji Wojsk Lotniczych stanęło 8 oficerów oskarżonych w procesie tzw. grupy kierownictwa konspiracji Wojsk Lotniczych.
Wszyscy w/w wymienieni oficerowie, z wyjątkiem płk Adameckiego walczył w Armii Krajowej, uczestnik Powstania Warszawskiego i płk Menczaka walczył w Polskiej Armii Ludowej, uczestnik Powstania Warszawskiego, w czasie II wojny światowej pełnili służbę w lotnictwie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, m.in. w Dywizjonach Bombowych 304 i 305.
.
ŚLEDZTWO
Stosowano wobec lotników brutalne tortury fizyczne i psychiczne
,,Po 8 godz. dziennie trwało śledztwo przez cały tydzień, nst po 16 godzin i wreszcie w 3 tygodniu po 22 godziny intensywnego śledztwa, bez przerwy. Gdy to nie skutkowało, rozpoczynał się drugi okres o ostrzejszym rygorze.
Te same godziny śledztwa. Więźnia obowiązywała nieruchoma postawa siedząca. Potem, jeżeli ktoś się nie załamał, więzień zobowiązany był do postawy stojącej i nieruchomej"
wspominał ppłk. Minakowski
Grożono uwięzieniem ich rodzin, szantażowano, zmuszano do obarczenia siebie i innych wymyślonymi zarzutami.
Oprócz płk Minakowskiego większość przyznała się do niepopełnionych win, choć na procesie odwoływali swoje zeznania. Płk Adamecki nie mogąc znieść takiej hańby próbował popełnić samobójstwo. Wszystkie zarzuty wobec nich były wymyślone przez komunistycznych śledczych.
Tajny proces trwał około 6 miesięcy. Obrońców nie przewidziano. Orzeczono 7 kar śmierci. Tylko w jednym przypadku wyrok zamieniono w drodze „łaski” na dożywocie. W celi śmierci spędzili 3 miesiące.
7 sierpnia 1952 r. strzałem w tył głowy zamordowano Adameckiego, Menczaka, Jungrawa, Minakowskiego, Ścibiora, Michowskiego
Zupełnie inną sprawą są represje i szykany, jakie dotknęły rodziny lotników.
Śledztwo prowadzone było przez Zarząd Informacji Wojsk Lotniczych i Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego.
Nad brutalnym śledztwem lotników bezpośrednią kontrolę sprawował płk Antoni Skulbaszewski, pomagali mu płk Władysław Kochan i ppłk Naum Lewandowski.
Rozprawa miała charakter tajny, bez udziału obrony. Przewodniczył jej płk Piotr Parzeniecki. Z wyjątkiem ppłk Minakowskiego wszyscy oskarżeni pod wpływem stosowanych wobec nich tortur przyznali się do zarzucanych im czynów.
W uzasadnieniu oskarżenia napisano:
,,Proces ten to jeszcze jedno zdemaskowanie nikczemnej garstki wykolejeńców narodu polskiego, którzy zdradzili swój kraj i wiernie służyli agentom świata imperialistycznego, dążąc do nowej pożogi wojennej".
.
BOHATEROWIE PRZESTWORZY NIEWINNIE STRACENI.
7 sierpnia 1952 r. w więzieniu mokotowskim wykonano egzekucje przez rozstrzelanie na bohaterach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie
Większość ciał znaleziono i pochowano z honorami dopiero w drugiej dekadzie XXI wieku. Szczątków niektórych z nich nie znaleziono dziś.
.
KIM BYLI LOTNICY?
PŁK BERNARD ADAMECKI, rocznik 1897, w 1918 r. dowodził wojskami walczącymi o Śląsk Cieszyński, od 1920 w polskim lotnictwie. Służył jako pilot m.in. w Krakowie. Dowodził eskadrami w Bydgoszczy i Poznaniu, był wykładowcą w Wyższej Szkole Lotnictwa. W czasie Wojny Obronnej 1939 w Armii Modlin.
Był współorganizatorem niemal 400 zrzutów alianckich na teren Polski. Walczył w Powstaniu Warszawskim. Z niemieckiej niewoli wrócił do Polski, wstąpił do komunistycznego wojska i został szefem szkoły pilotów w Dęblinie. Aresztowany 21 października 1950.
PŁK AUGUST MENCZAK, rocznik 1894, od 1918 lotnik w polskim wojsku. To on bombardował pozycje sowieckie podczas bitwy pod Radzyminem, gdy Armia Czerwona podchodziła pod Warszawę.
Podczas okupacji żołnierz Polskiej Armii Ludowej, walczył w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie wstąpił do komunistycznego wojska, gdzie był m.in. szefem sztabu kwatermistrzostwa Wojsk Lotniczych. Aresztowany 26 kwietnia 1951.
PŁK JÓZEF JUNGRAW, rocznik 1897, od 1918 r. w Wojsku Polskim, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w II RP m.in. zastępca dowódcy Pułku Lotniczego we Lwowie.
We wrześniu 1939 r. mimo służby w sztabie, wykonał 16 lotów bojowych. Podczas wojny służył w polskich jednostkach lotniczych we Francji i Anglii. Był m.in. szefem szkoły bombardowań dla polskich pilotów.
Wrócił do Polski i krótko służył w lotnictwie, ale odszedł nie akceptując nowych narzuconych władz. Znalazł się na marginesie życia. Aresztowany 19 marca 1951.
PPŁK STANISŁAW ZIACH, brak oficjalnego życiorysu
PPŁK WŁADYSŁAW MINAKOWSKI, rocznik 1902, wnuk powstańca styczniowego, jako 18 tolatek wstąpił do wojska i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
Całe 20 lecie służył w wojsku, w jednostkach lotniczych. Po wrześniu 1939, we Francji i Anglii. Był m.in. lotnikiem Dywizjonu 304. W 1947 wrócił do Polski i wstąpił do wojska. Służył w wojskach lotniczych. Aresztowany 4 maja 1951 r
PPŁK SZCZEPAN ŚCIBIOR, rocznik 1903, w II RP w lotnictwie Wojska Polskiego, po 1939 walczył w polskim lotnictwie we Francji i Anglii, w Dywizjonie 305. W 1946 r. wrócił do Polski, był m.in. szefem pułku lotniczego w Łęczycy, a potem nawet komendantem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. Aresztowany 9 sierpnia 1951.
PPŁK STANISŁAW MICHOWSKI, rocznik 1900, urodzony na dalekiej Syberii, wrócił do Polski dopiero w 1922 r. 2 lata później wstąpił do wojska, od 1925 r. w lotnictwie. W czasie wojny w wojskach lotniczych we Francji i Anglii – Dywizjon 305. Wrócił do Polski w 1947 r. i wstąpił do komunistycznej armii, gdzie służył w wywiadzie wojskowym. Aresztowany 28 listopada 1951
CZEŚĆ ICH PAMIĘCI
CZEŚĆ I CHWAŁA BOHATEROM