Nostalgia za komuną

Jednym gdy wspominają o PRL przypomina się szyneczka jak za Gierka i pół litra za dolara a drugim ocet na gołych półkach i kilometrowe kolejki pod meblowym sklepem Emilia, gdzie stanie urozmaicane było odczytywaniem społecznej listy kolejkowej. No jeszcze ZOMO bijące studentów. Czy to znaczy, że żyliśmy w dwóch różnych krajach? Jedni w tym ze stolicą w Peweksie, a drudzy w WSS z Społem?

Czasami odnoszę wrażenie, że znaczna część naszego społeczeństwa, jak bohaterka filmu Goodby Lenin, z komuny nigdy nie wyszła i wewnętrznie nadal w niej żyje, uważając, że otaczająca ją rzeczywistość to tylko zły sen, który pewnego dnia się skończy. Ale jak miałby się skończyć? Z pewnym wysiłkiem mogę sobie wyobrazić wyobrazić, że marszałek Czarzasty po zapoznaniu się z opinią konwentu seniorów, w którym jak wiadomo nie ma przedstawiciela PiS, wpadnie na pomysł ogłoszenia w Polsce stanu wojennego. A konflikty społeczne może rozwiązać tylko natychmiastowe wprowadzenie mowy miłości i zakazanie języka nienawiści,  przy pomocy środków administracyjnych..