Historyczne przemówienie premiera Donalda Tuska

Dziś premier Donald Tusk wygłosił najważniejsze jak dotąd przemówienie w ciągu dwóch swoich kadencji. Przemówienie to powinno znaleźć się w każdej poważnej monografii poświęconej ćwierćwieczu III RP. 
Przypomnijmy fakty:
w półprywatnych okolicznościach minister SW i szef NBP uzgadniają dil. Prezes NBP deklaruje, że wychodząc naprzeciw potrzebom partii rządzącej tuż przed wyborami dodrukuje pieniędzy aby podnieść notowania rządzących. W zamian chce uchwalenia ustawy, która wzmocni NBP oraz dymisji aktualnego ministra finansów. Szef NBP bierze też na siebie przekonanie RPP, która może przeszkodzić w umowie.
Umowa taka jest usiłowaniem złamania wprost konstytucji, w ustępie dot. NBP, czego nikt z konstytucjonalistów nie kwestionuje.
W kilka miesięcy później rząd zaczyna realizować swoją część umowy: dymisjonuje ministra finansów, w przeddzień przyjęcia przez RM ustawy o NBP wychodzą na jaw podsłuchy. 
W swoim dzisiejszym przemówieniu premier Tusk nie zaprzeczył żadnemu z powyższych faktów, część nie wprost potwierdził, nadając im nieco inny kwantyfikator: robili to co dobre dla Polski.
W ten sposób premier Tusk publicznie wyraźnie stwierdził, że konstytucji będzie przestrzegał w takim zakresie, w jakim jest to korzystne dla jego ugrupowania politycznego. I wszystkie najważniejsze instytucje państwa milcząco bądź z entuzjazmem zaakceptowały tezy premiera.
Państwo demokratyczne ma to do siebie, że cechuje się hipokryzją, jednak w żadnym tego typu państwie centralne urzędy nie mogą w sposób publiczny łamać konstytucji, bo to de facto ona jest uosobieniem majestatu państwa. Dziś III RP ustami premiera, przy wsparciu najważniejszych instytucji zdjęła maskę hipokryzji jasno stwierdzając: dla nas konstytucja nie jest świętością ani majestatem, dla nas świętością jest nasz interes. Dlatego dzisiejszy dzień to jedna z najważniejszych dat w historii III RP.
Czy to jest zaskoczenie, że demokracja u nas nie działa? Myślę, że dla nielicznych. Brawa jednak dla premiera, że jest na tyle głupi, by to publicznie przyznawać.