Rok temu, 1 maja 2013r., w wieku 48 lat odszedł na wieczną wachtę Tomasz „Seawolf” Mierzwiński, najlepszy polski bloger, felietonista, pisarz, kapitan żeglugi wielkiej...
Jak ważne dla polskiej blogosfery były jego skrzące się humorem, celne i przepełnione patriotyzmem wpisy nie muszę na tym forum nikogo przekonywać.
Ten rok przyniósł nam wiele nowych, zaskakujących czy bulwersujących zdarzeń, których „Wilk Morski” nie mógł już skomentować. Przez ten rok nikt nie wprowadził do języka publicznej debaty nowych, genialnych określeń na miarę „pancernej brzozy” czy „seryjnego samobójcy”. W świecie medialnych kłamstw coraz trudniej odnaleźć nam to ziarenko prawdy, które dzięki Jego felietonom można było otrzymać podane – dowcipnie i celnie – wprost na tacy...
Próbuję sobie wyobrazić, jak wyglądały by dziś „seawolfowe” komentarze o „nauce” gender (ależ miałby używanie!). Brakuje mi Jego trafnych, przedwyborczych opinii, realistycznych reakcji na wydarzenia na Ukrainie, wnikliwej analizy naszej geopolitycznej sytuacji...
Tuż po śmierci Tomka napisałem:
POŻEGNANIE „SEAWOLFA”
Zatrzaśnięto nad Tobą trumny ciężkie wieko.
Pożegnano Blogera, Ojca i Człowieka...
Wypito za Twą pamięć, polecono Bogu
I znicze zapalono przed ostatnią drogą...
Lecz ja wciąż nie kasuję Twego telefonu,
Kroku zwalniam, gdy mijam róg Twojego domu,
Na blogach wypatruję ikonki okrętu,
Szukam „mejli” od Ciebie wśród spamu odmętów...
Dwie miłości Cię wiodły: Ojczyzna i Morze;
Obu serce oddałeś... I wszystko, coś tworzył...
Byłeś nam jak latarnia, jak polarna gwiazda –
Pośród mielizn podłości, pośród raf zaprzaństwa...
Gdzie dziś Twoi prześmiewcy – lemingowe burki?
Sprzedajni ujadacze? Internetne szczurki?...
Żyli światłem odbitym, grzali się w Twej sławie;
Gdy zabrano im słońce – odeszli... W niepamięć...
Nie wiem, ilu nam jeszcze nowy dzień przyniesie
„Seryjnych samobójców”? „Brzóz pancernych” w lesie?
Co wymyślą „flanelki” mediów z prawdą sprzecznych?
Czym błyśnie „Pan Prezydęt” – co „oby żył wiecznie”?...
A tyle jeszcze mógłbyś nowych ksiąg otworzyć,
Tyle myśli niesfornych do głów naszych włożyć...
Odszedłeś nazbyt wcześnie, ledwieś tu zagościł;
Braknie nam dziś Twych żartów, odwagi, mądrości...
Żegluj spokojnie, „Wilku”, płyń w Charona łodzi;
Wszak zasiałeś już ziarno... Ono właśnie wschodzi...
My kurs Twój uchronimy przed dryfem niewoli,
Bo „Alfabet Seawolfa” będzie nam busolą!
P.S. Tym, którym nie udało się (choćby z racji młodego wieku) zetknąć się z twórczością Tomasza „Seawolfa” Mierzwińskiego polecam mój komentarz napisany na gorąco po przeczytaniu „Alfabetu Seawolfa” (dostałem go od Autora w Wigilię 2012r. i przeczytałem jednym tchem tego samego dnia...)
naszeblogi.pl
A wszystkim fanom „siłólfowego” poczucia humoru i Jego wszechstronnego (również podróżniczego) talentu pisarskiego polecam do nabycia dwie pośmiertnie wydane książki: „Seawolf o polityce” i „Dziennik Pokładowy”.
- Zaloguj lub zarejestruj się aby dodawać komentarze
-
-
- Odsłony: 2651
To, że piszę, właśnie zawdzięczam śp. Tomkowi Mierzwińskiemu. Wiedziałem o jego chorobie. Jednakże, Jego śmierć, bądź, co bądź, młodszego kolegi, sąsiada i marynarza była dla mnie szokiem. To był jeden z tych Kapitanów, którzy przejdą do naszej historii.
Serdecznie pozdrawiam
Ps. Pozdrawiam również Pana , jako Orłowiaka, czyli byłego sąsiada. Seawolf w korespondencji zawsze bardzo ciepło Pana wspominał.