Hobbit 2, czyli 100 sposobów na zabicie krasnoludów

Zastanawiam się dokąd to wszystko zmierza. Nie, no może tym razem nie martwi mnie cały świat, ludzkość i w ogóle, ale komercyjna kinematografia.
Otóż byłam w kinie. Niby nic, każdy czasem chodzi. Ja jednak nie zawsze bywam na filmach, które mnie szczególnie interesują, bowiem jako jedyna kobieta w rodzinie muszę się często dostosować. Dostosowałam się i tym razem. Fanką Tolkiena nie jestem, chociaż akurat „Władca pierścieni” wydał mi się całkiem przyjemny. Tym razem miałam zobaczyć „Hobbita” i to drugą część, a wizyty na części pierwszej udało mi się uniknąć. Wybraliśmy wersję z dubbingiem. Skoro dubbing to rozumiem, że kino familijne. Poszliśmy więc całą familią.
Zasiadłam przed ekranem i założyłam okulary do trójwymiarowych projekcji. Byłam przekonana, że czeka mnie może nie jakaś niezwykle dla mnie interesująca, ale w miarę przyjemna podróż pełna przygód wraz z Bilbo Bagginsem i krasnoludami. A tu co? Ta baśń zamieniona została w kino akcji, nawalankę, przy której „Człowiek Demolka”, czy „Terminator”, to jak muzyka relaksacyjna przy satanistycznej.
Film zaczyna się w biegu. Na szczęście na początku rozmowa Gandalfa z Thorinem Dębową Tarczą pozwala poznać cel podróży Bilba Bagginsa i trzynastu krasnoludów. Jak nietrudno przewidzieć - ciągle czyha na nich niebezpieczeństwo. Najpierw jakiś gigantyczny niedźwiedź, przypominający karmionego hormonami psa Baskerville’ów, niewiele zresztą bardziej urodziwy jako człowiek, w którego się przekształca, potem pająki wielkości koni, wreszcie elfy (mało przyjazne, ale przynajmniej nie mordercze), orki (te to w sumie cały czas czyhają na życie naszej wesołej kompanii), na końcu smok – taka krzyżówka „obcego” ze smoczycą ze „Shreka”. Piękny i straszny. Krasnoludkom grozi śmierć od strzał, mieczy, utopienia (ucieczka w beczkach z niewoli elfów), uduszenia się w kryjówkach z beczek pełnych ryb, pożarcia przez smoka, spalenia, czy trucizny. To zapewne nie wszystko, ale kiedy właściwie non stop słychać wrzaski, świst strzał, szczęk mieczy i tupot stóp uciekających, to trudno to wszystko spamiętać. Dwoje elfów, jeżeli nie mylę się to Tauriel i Legolas okazuje się superbohaterami. Mam wrażenie, że konkurują, które z nich zabije więcej orków w ciągu jednej sekundy i aż wierzyć się nie chce, że żadne nie jest nawet draśnięte, a z bronionych przez nich krasnoludów tylko jeden jest ranny i to, mimo trucizny ze strzały, która rozprzestrzenia się po całym organizmie (trucizna, ma się rozumieć, nie – strzała),  Tauriel przychodzi na czas by uratować życie bliskiego jej sercu krasnoluda, bo jako elfica potrafi wszystko. Tak swoja drogą ta elfica z krasnoludem to trochę jak moja sznaucerka miniaturka zakochana w mieszańcu husky z labradorem, tylko tu odwrotnie – to elfica jest wielką kobietą, a krasnolud, jak to krasnolud, malutkim mężczyzną. No cóż, to ich problem techniczny.
Wrażenie, jakie robią te ciągłe walki, wrzaski i gonitwy jest jeszcze potęgowane brzydotą orków (ten główny mnie by się przyśnił w nocy jako koszmar, a co dopiero siedmiolatkom, których sporo widziałam na seansie) i okrucieństwem w czasie walk (spadające głowy to nie rzadkość). 
Z filmu wyszłam zmęczona. Nie tego oczekiwałam po kinie rodzinnym. No, niby człowiek wie, że to nie musical o księżniczkach, ale czy nie można by tak dać dziatwie trochę oddechu i nie faszerować jej przez trzy godziny non stop brzydotą i przemocą?
A w TV? Jak nie „Kung-fu panda” to serial o karatekach. Nawet pingwiny z Madagaskaru nie są wolne od przemocy. I co tu oglądać z dziećmi? „Awanturę o Basię” sprzed trzystu lat, czy może ktoś stworzy jakąś alternatywę?