Polska stoi dziś nad przepaścią finansową, a wielu polityków wydaje się tego nie dostrzegać. Zaciągnięcie pożyczki SAFE o wartości 180 miliardów złotych, oprocentowanej na 3%, na 45 lat z ryzykiem kursowym, to nie jest abstrakcja z podręcznika ekonomii. To realne zagrożenie, które w naszych kalkulacjach może oznaczać, że spłacimy 360 miliardów złotych, przy założeniu, że kurs waluty nie zmieni się ani o złotówkę.
Dodajmy do tego fakt, że pożyczka ma zostać zaciągnięta bez ustawy, czyli w praktyce poza kontrolą Sejmu. Formalnie rząd mówi „to BGK”, ekonomicznie – to zobowiązanie całego państwa. I w tym tkwi sedno problemu: decyzja, którą powinien zatwierdzić parlament, przechodzi w ręce jednej osoby lub grupy urzędników, a całe społeczeństwo zostaje wciągnięte w ryzykowną grę finansową, której reguły pisane są po cichu.
Nie jest to teoria – historia ostrzega nas wyraźnie. Grecja po 2010 roku: państwo formalnie istnieje, rząd działa, ale decyzje finansowe dyktują wierzyciele z zagranicy. Pakiety ratunkowe, cięcia budżetowe, rosnące podatki, zmniejszone wydatki publiczne – i nagle państwo, które jeszcze chwilę wcześniej decydowało o sobie, jest zakładnikiem długu.
Jeszcze ostrzej wygląda przykład Egiptu w XIX wieku. Po gigantycznym zadłużeniu wobec Wielkiej Brytanii i Francji Egipt formalnie zachował suwerenność, ale wierzyciele przejęli kontrolę nad budżetem, podatkami i dochodami państwa. Państwo istnieje na papierze, ale realnie nie może podejmować decyzji finansowych ani strategicznych. To jest dokładnie mechanizm, w którym zadłużenie staje się narzędziem kontroli, a nie źródłem bezpieczeństwa.
A Polska? Mechanizm SAFE wygląda dokładnie tak samo. 180 miliardów pożyczki, podwojenie do spłaty, ryzyko kursowe, brak ustawy i pełnej kontroli parlamentu – to scenariusz Grecji i Egiptu w jednym, tylko w polskich realiach. I nikt w klasie politycznej nie wydaje się być w stanie powiedzieć „STOP”. Nikt nie zadaje pytania o plan awaryjny, o realne ryzyko, o skutki dla przyszłych pokoleń.
Politycy zamiast tego prowadzą gry: kto będzie krytykował, kto chwalił, kto podpisze dokument, kto udawał, że problem nie istnieje. To jest zdrada odpowiedzialności wobec obywateli. Bo jeżeli nikt nie powstrzyma tej pożyczki, jeśli klasa polityczna nie ma odwagi postawić się ryzyku, to nie będzie to jedynie problem rządu czy ministra, to będzie finansowy zamach na Polskę, który spadnie na nas wszystkich.
Zadaję pytanie każdemu politykowi, niezależnie od partii: czy naprawdę macie plan, jak zatrzymać SAFE? Czy jesteście świadomi, że to nie jest inwestycja, to pułapka, która może pogrzebać elastyczność budżetu i suwerenność finansową Polski? Jeśli nie - to, co obserwujemy, to nie jest polityka – to gra w ruletkę z państwowym majątkiem i przyszłością obywateli.
Nie wystarczy raport, opinia prawna czy PR-owska narracja „bezpieczeństwa finansowego”. SAFE w tym wariancie to pewna droga do bankructwa, a każda chwila zwłoki przybliża Polskę do Grecji i Egiptu – państw, które w praktyce straciły kontrolę nad własnym budżetem.
I na koniec: jeśli klasa polityczna nie zatrzyma tego mechanizmu, jeśli ktoś w Sejmie, w rządzie lub w kancelarii prezydenta nie powie jasno „nie, tego nie robimy”, to za kilka lat nie będziemy mogli winić nikogo poza nimi. To nie będzie efekt rynku ani historii – to będzie skutek bierności i politycznej nieodpowiedzialności.
SAFE w takim wariancie to nie eksperyment – to pułapka, i każdy dzień zwłoki przybliża Polskę do finansowej katastrofy.
- Zaloguj lub zarejestruj się aby dodawać komentarze
- Odsłony: 890
Najciekawsze w tej polityce jest to, że politycy już nawet nie udają, że chodzi o interes Polski. Kiedyś przynajmniej była jakaś fasada – opowieść o negocjacjach, twardym stanowisku, „walce o swoje”. Dziś zostało tylko powtarzanie gotowych formułek: „bo tak trzeba”, „bo sytuacja wymaga”, „bo to odpowiedzialne”.
I właśnie to powinno najbardziej niepokoić. Nie sam mechanizm SAFE, tylko to, że przeszedł on praktycznie bez realnej debaty, bez twardych pytań i bez próby pokazania społeczeństwu rzeczywistych kosztów. Jakby sprawa była już dawno rozstrzygnięta – tylko nikt nie uznał za stosowne powiedzieć tego wprost.
Bo dokładnie tak działają rozwiązania, które później okazują się problemem: najpierw cisza, potem zgoda „bo wszyscy tak robią”, a na końcu zdziwienie, gdy rachunek trafia do obywateli.
SAFE nie jest żadną abstrakcyjną ideą – to konkretne zobowiązania i konkretne konsekwencje. A im bardziej rozmyta odpowiedzialność, tym mniejsza szansa, że ktoś kiedyś za te decyzje odpowie.
I tu dochodzimy do sedna: nie chodzi już nawet o to, czy ten mechanizm jest dobry czy zły. Chodzi o to, że politycy przestali udawać, że mamy w tej sprawie realny wpływ. A to jest znacznie groźniejsze niż sam projekt.
Bo jeśli nawet pozory kontroli znikają, to znaczy, że ktoś uznał, że społeczeństwo i tak wszystko przyjmie.
Politycy w Polsce już nie udają bo nie muszą. Poniżej cytat z długiego i raczej ponurego artykułu tłumaczącego ten stan w Polsce.
"Polacy jednak wciąż jeszcze łykają poliniacką propagandę, i póki co nie przeszkadza im, że pomału są wypierani z własnej ziemi. Wzrost kosztów energii, kosztów życia, bandyterka, straszenie wojną, panoszenie się antypolskiej władzy, bezczelność Ukraińców i Żydów. Żadna rządząca siła polityczna nie chce niczego zmieniać, wszyscy oni szabesgoje, z pocałowaniem tyłka pozwalają satanistom na wszystko w Polsce."
A tu cały artykuł:
dakowski.pl
"A im bardziej rozmyta odpowiedzialność, tym mniejsza szansa, że ktoś kiedyś za te decyzje odpowie."
Toż to krytyka projektu Nawrockiego jak wybrać pieniądze dla siebie z NBP. Tam nie ma nikogo kogo można by pociągnąć do odpowiedzialności za ogołocenie państwowego banku przy jednoczesnym braku budowy polskich sił zbrojnych.
A powiedz nam wszystkim Zdzisek w jaki to sposób Nawrocki z Glapinskim ogołocili NBP?
Zamierzają
No to w jaki sposób zamierzają? Ferrari nie zaryzykuję, ale o dobrą flaszkę się założę, że nie wiesz jak zamierzają to zrobić.
Bardzo ładnie Pan to wychwycił Panie Bartoszu, jednak do pisowskiejj sekty nie dojdzie. Cała narracja wokół SAFE jest dokładnie taka sama jak wcześniej w przypadku Lizbony. Krytyka, wielkie oburzenie a potem podpis i to przed Klausem, który naiwnie miał nadzieję do końca. Teraz jest dokładnie tak samo z jednym wyjątkiem. PiS oczywiście grał w tej samą grę co cała reszta sceny politycznej. Nikt z tego PiS-owskkego trustu mózgów nie potrafił wyliczyć kosztu tej pożyczki. Grali w pingponga z KO, czy 3% a może więcej a może mniej i graliby tak do dziś, gdyby pięścią w stół nie uderzył Karol Nawrocki i powiedział wprost, że w najlepszym przypadku zapłacimy drugie tyle. Niestety prezydent zrobił to co mogł, czyli zawetował ustawę i na tym jego możliwości się wyczerpały. PiS będzie grał w kulki do końca co widać po poczynaniach kandydata na premiera, który jeździ po remizach i plecie farmazony o wszystkim tylko nie o istocie SAFE.
A oświeć mnie spike w jakim to sposób PiS ma zamiar zatrzymać SAFE?
"Grecja po 2010 roku: państwo formalnie istnieje, rząd działa, ale decyzje finansowe dyktują wierzyciele z zagranicy. .......nagle państwo, które jeszcze chwilę wcześniej decydowało o sobie, jest zakładnikiem długu."
I słusznie.
W Grecji korupcja i złodziejstwo związane z unijnymi pieniędzmi było powszechne i aprobowane. Upadek finansowy Grecji to nie zmowa UE tylko efekt postępowania władz greckich i społeczeństwa greckiego.
W Polsce będzie podobnie jak ogłupiały naród wybierze złodziei z PiS do władzy.
Nie gniewaj się Zdzisek, ale na Twoją chorobę lekarstwa nie ma.
Na twoją tym bardziej, wysuszona pisowska szyszko.
Pogadaj z Sake, ona jest dokładnie przeciwnego zdania, jeżeli chodzi o pisowską wysuszoną szyszkę. Najlepiej zróbcie konsylium, może do czegoś wspólnie dojdziecie.
No,niechże się pan tak mną nie wysługuje w waszej miłej debacie z panem z Wielkopolski.